[Kurooni Jin] Kızıl Miras

[GM - Shinsei]

Jizou parayı avucunda tartıyor, başıyla onaylar gibi yapıyor. Dudaklarının kenarı yine o garip sırıtışla kıvrılıyor. "Eeh, dürüst adamsın." diyor. "Bugünlük senden razıyım genç shinobi." Şemsiyesini omzuna alıp ağır ağır yürümeye başlıyor. Birkaç adım attıktan sonra dönüp Ōotoko-Jin’e tekrar bakıyor. "Yine de söylüyorum, Ateş Ülkesi eskisi gibi değil. Dikkatli olun, boşu boşuna kendinizi öldürtmeyin." Sonra elini sallayıp sisin ve ağaçların arasına karışıyor. Hame ve Shiho yanına vardığında nefesleri hala düzensiz. Sen doğrudan sebebini soruyorsun. Hame, omzundaki kiri silkelerken cevap veriyor. "Yan geçitte iki devriye daha vardı. Biri geri dönüp işaret fişeği yakacaktı neredeyse. Ōotoko-Jin engelledi ama beklersek üstümüze çökerlerdi."

Shiho başını sallıyor. "Ayrıca... o bölgede mühürlü izler vardı. Tanigakure’ye ait değildi. Uzun süre yalnız kalmanı istemedik." Kısa bir sessizlikten sonra Shiho’ya dönüyorsun ve babanın kunaisini istiyorsun. Shiho bir an duraksıyor, sonra kunaiyi iki eliyle sana uzatıyor. Gözlerinde soru işareti var ama sesini çıkarmıyor. Sakince ağaca tırmanmak için izin istiyorsun, kimse bir şey demiyor, hatta bunun için izin istemeni garipsiyorlar. Ağaca tırmanışın sessiz. Dalların tepesine çıktığında aşağıdaki üçlü net bir şekilde görüş alanında. Kunaiyi kavrayıp merkeze doğru fırlatıyorsun.

Bir anlık boşluk.

Sonra bir anda Akiyama, Hame ve Shiho’nun hemen yanında beliriyor. Ne ses var ne rüzgar. Shiho irkilirken, Hame refleksle geri çekiliyor. Akiyama başını kaldırıyor ve gözleri seni yakalıyor. Göz göze geldiğiniz an, Derin Fısıltı devreye giriyor. Planın, Sennashi, Shuujin, sızma ihtimali... hepsi tek bir nefeste ona akıyor. Akiyama’nın yüzü değişmiyor. Bakışlarını aşağı indiriyor ve ekibe dönüyor. "Konoha’dan haber getirdim." diyor soğuk bir ciddiyetle. "Acilen geri dönmenizi istiyorlar. Üzgünüm ama görevi burada sonlandırmak zorundayız."

Shiho’nun gözleri büyüyor. "Ne?! Ama-" Hame bir adım öne çıkıyor. "Bu kadar mı? Daha yeni başladık ya! Akiyama amca neden bizi ispiyonluyorsun ki sen?" Akiyama’nın sesi sertleşiyor. "Gekkou Hame. İnan bana, böyle bir şey uğruna shinobi hayatını başlamadan bitirmek istemezsin. Bunu bir tehdit olarak algılamanı istemem ama köyün kuralları net. Şu an geri dönerseniz ceza almazsınız. Reddederseniz alın bandınızı büyük ihtimalle elinizden alırlar." Hame dişlerini sıkıyor, Shiho başını eğiyor. Akiyama tekrar konuşuyor. "Yol ayrımının önünde beni bekleyin. Jin ile birazdan yanınıza geleceğiz."

Hame ve Shiho uzaklaştıklarından emin olduğunda, Akiyama bir anda senin bulunduğun dalın üstünde beliriyor. Kolunu kavrıyor. Görüntü bükülüyor. Bir sonraki anda ikiniz daha uzak, izole bir alandasınız. Akiyama seni yere indiriyor, karşına geçiyor. "Güzel bir plan yapmışsın." diyor. "Ama sana bir soru sormam gerekiyor." Eline bir kunai alıyor, yavaşça çeviriyor. "Bir grup haydut sanıyordum. Ama Sennashi ile karşılaşmışsınız. Bana bahsettiğin mührü onların da kullandığını bilmiyordum. Senin de yoktu, sorun değil." Adım adım sana yaklaşıyor.

"Sennashi meselesi için Hokage’den bizzat izin istedim. Reddedildi. Bir Jounin’in bile yeterli olmadığı söylendi." Kunaiyi sana doğrultuyor. "Şimdi sorum şu, Jin. Beni yenebileceğini mi düşünüyorsun?" Gözleri açılıyor. Eiengan aktif. "D-rank bir Genin olarak Sennashi’nin içine sızıp Konoha için ajanlık yapabileceğini sanıyorsun. Seni sıkı bir eğitime sokmam da bahanen." Bir adım geri çekiliyor, duruşunu düzeltiyor. "O halde bu görevi hak etmek için beni yenmen lazım. Malum... ben bu görevi hak etmiyorum."

Son sözleri sana ağır geliyor. "Ya da neyle karşı karşıya olduğunu bil ve bu işi büyüklerine bırak. Karar senin. Bu yolda ilerlemek istiyorsan beni yenmen gerekiyor. Yoksa seni şimdi köye geri götürürüm.” Etraftan çıt çıkmıyor. Baban, Eiengan gözlerinin içinden sana bakıyor. Ne yapacaksın, genç Kurooni?

Off Topic

İmzanızdan 500 Ryo düşebilirsiniz.

[Kurooni Jin]

Jizou, ona gitmesi için verdiğim parayı almış ve yola koyulmuştu. Tabi gitmeden önce bana küçük bir uyarı da vermişti. Haklı olabilirdi, buralarda, özellikle de bizim durumumuzda daha dikkatli olmamız gerekiyordu. Ancak önceliğim bu değildi, benim asıl öncelik verdiğim kişiler gelmişti. Yan geçitte iki devriye daha olduğunu, birinin geri dönüp işaret fişeği yakacağını söylüyordu. Ōotoko-Jin’in engellemiş olması beni sevindirmişti, gerçekten muazzam bir kukla ile tanışmıştım. Başından sonuna kadar benimle birlikte bir yol ilerleyen, taş bir dost. Elimi, bu bilgiyi aldıktan sonra yine onun göğsüne koyarak Shiho’yu dinlemeye başladım. Tanigakure’ye ait olmayan mühürlü izler olduğunu söylüyordu. Bunların neye ve kime ait olduğu konusunda henüz bir bilgiye sahip değildim. Bu yüzden, kendi planıma devam etmem gerektiğini düşündüm. Shiho’dan babamın verdiği kunaiyi idstedim, gözlerinde bir soru işareti vardı ancak ben yine sakinliğimi koruyarak ağaca tırmanmak için izin istemiştim. Her ne kadar garipsenmiş olsa da, her şey benim kafamda yerindeydi.

Ağaca tırmandıktan sonra, kunainin de merkeze düşmesiyle birlikte babam onların yanına belirmişti. Shiho’nun irkildiğini ve Hame’nin refleksle geri çekildiğine şahit oldu gözlerim. Babam, tam tahmin ettiğim gibi direkt olarak beni yakalamıştı ve göz göze geldiğimiz andan itibaren ona fısıldamaya başlamıştım. Babamın her zamanki gibi yüz ifadesi hiç değişmemişti, bundan hoşnut muydu yoksa sinirlenmiş miydi emin olamıyordum. Bana cevap vermek yerine, Konoha’dan haber getirdiğini, acilen geri dönmemiz gerektiğini söylüyordu. Görevi burada sonlandırmıştık. Shiho ve Hame bu duruma üzülmüştü, bu haber gerçekse bile çok işime yarıyordu. Onların bir an önce buradan gitmesini istiyordum sonuçta.

Hame, babama kızgınlıkla yaklaştığında babamsa böyle bir şeyin uğruna shinobi hayatını başlamadan bitirmemesi gerektiğini söylüyordu. Bunu bir tehdit olarak söylemiyordu. Şuan geri dönersek ceza almayacağımızı söylüyordu, reddedersek ise alın bandımızı ellerimizden alacaklardı. Bu benim durumum için çok büyük riskti. Yol ayrımında beklemeleri için onları yolladığında, bir anda karşımda bulmuştum babamı. Ani bir gerilimle nefesimi bile ciğerlerime çekemeden kolumu kavramış ve bizi çok daha izole bir yere getirmişti. Beni yere indirip karşıma geçmiş, sonrasında bir soru soracağını söylüyordu. Sennashi meselesi için Hokage’den bizzat izin istediğini, reddedildiğini söylüyordu. Bir Jounin için bile yeterli olmadığı belirtilmişti. Çevirdiği kunaiyi bana doğrulttuktan sonra, onu yenip yenemeyeceğimi sorguluyordu.

Bu sorgulama daha çok düşüncelerim üzerine gibi duruyordu. Konoha için ajanlık yapabileceğimi sanmıyordum, biliyordum. Sıkı eğitim de bahanem değildi. Bu görevi hak etmek için onu yenmem gerektiğini söylüyordu. Kendisinin bu görevi hak etmediğini söylüyordu. Sözlerinin ağırlığı altında ezilirken, bu işi büyüklerime bırakmam gerektiğini söylüyordu. Bu yolda ilerleyeceksem, babamı yenmem gerekiyordu. Kararlıydım, bunu yapacaktım.

“Elinden geleni ardına koyma. Sakın bana çocukmuşum gibi davranma. Azılı bir düşmanınmışım gibi davran.”

Dedikten sonra, yeni öğrendiğim tekniği onda uygulamayı planlıyordum. Ancak bunun için, önce Eiengan’ı aktif etmem ve tanto ile saldırmam gerekiyordu. Ters tuttuğum tantoyu sakince vücudumun önüne çekecek, ardından bana yaklaştığı anda sol alttan sağ üste doğru bir kesik atmaya çalışacak ve şaşırtmak için sağa doğru zıplayarak tekrar konum alacağım.

[GM - Shinsei]

Akiyama, söylediklerini duyduğunda yüzündeki ifade değişmiyor. Ne bir gülümseme var ne bir onay. Sadece o bilindik soğukluk ve keskinlik. "Elimi ardıma koyma mı?" diyor sakince. "Peki." Kunaiyi ters çeviriyor, kendine özgü bir tutuşla kavıyor. Sen Eiengan'ı aktifleştirdiğinde spiraller dönmeye başlıyor, ama babanın gözlerindeki spiraller daha hızlı, daha derin, daha tehditkar. Sanki seninkiler onun yanında hala bebek adımları atıyor gibi. Tantoyu vücudunun önüne çektiğin anda Akiyama bir adım öne geliyor. Sen sol alttan sağ üste doğru kesik atmaya başladığında o... sadece geri çekiliyor. Basit, temiz, hiç acele etmeden. Tantonun ucu göğsüne varmadan iki santim önce boşlukta kalıyor. Sen sağa zıplarken Akiyama dönüyor, seni izliyor, ama yerinden kıpırdamıyor bile.

"Bu mu?" diyor, sesinde en ufak bir sertlik bile yok, ama kelimeler bıçak gibi keskin. "Az önce Sennashi'nin adamına attığın hamle miydi bu? Yoksa bana karşı daha temkinli misin?" Kunaiyi bırakıyor. Metal yere düşüp tek bir kez sekerek duruyor. Elleri yanında, açık, savunmasız gibi duruyor. "Sanki o tantoyu sadece taşıyormuşsun gibi tutuyorsun. Uzantın olması gerekiyor, tuttuğun bir araç değil." Başını hafifçe yana eğiyor. "O halde göster bana. Eiengan kullanıcısı bir Kurooni'sin. Davran öyle."

Bir adım atıyor. İki adım. Üç adım. Sana doğru yürüyor, ellerini arkasına bağlamış vaziyette. "Bir daha saldır." diyor. "Bu sefer tanto senin kolunmuş gibi, ayağınmış gibi, nefes alışınmış gibi kullan. Yoksa Sennashi'ye girersen..." Duruyor. Gözlerindeki spiraller bir an için daha hızlı dönüyor. "İlk günü bile göremeden ölürsün." Senden birkaç metre uzakta duruyor. Elleri hala arkada. Gardı tamamen açık. Ama gözlerinde hiçbir boşluk yok. Seni okuyor, değerlendiriyor, ve şu ana kadar gördüğü şeyden memnun değil. "Hadi." diyor soğukça. "Bir daha dene." Seni çocuk yerine koyduğunu tonundan anlayabiliyorsun, bu da seni gittikçe daha da öfkelendiriyor.

[Kurooni Jin]

Babam, Kurooni Akiyama. Bu ailenin gelmiş geçmiş en sert adamlarından bir tanesi. Geçmişi, tam bir muamma. Sakladığı sırlar, bildiği gerçekler ve nadir üyelerin aktive etmeyi başardığı dördüncü seviye Eiengan. Ona karşı duyduğum hisler sadece korku değil, derin bir saygı da besliyorum. Bu, korkunun getirdiği bir saygı değil. Gözlerimin içine baktığı anda, onun saygısını kazanmaya çalışmak zorunda hissediyorum kendimi. Beni şimdiye kadar soktuğu antrenmanların neticesi olduğunu düşünüyordum. Ama bu farklı bir şekilde doğuyor içimde. Bir şekilde, bu adam, gerçekten korkunç. Hayatında neler yaşadığını, neleri tecrübe ettiğini tam olarak dinleme fırsatını yakalayamadım hiç. Her zaman, aynı şeyleri söylerdi, ‘yaşın büyüdükçe ve bazı gerçekleri anlamaya başladığında anlatacağım’. Ailemizin getirdiği sırlar, babamın taşıdığı büyük yükler olmalıydı. Üstelik, ağabeyim Ryoichi’nin de bu sertlikte etkisi olmalıydı. Ama amcamlara sorduğumda, babamın her zaman böyle olduğunu söylerlerdi. Onlar da aynı şekilde, aile sırlarını korumakla yükümlülerdi. Bu yüzden pek fazla bir şey açıklamazlardı.

Şimdi ise, her şey çok daha farklıydı. Babamı hiç bu kadar tehditkar görmemiştim. Gözlerinin içine baktığım zaman, bir girdabın içinde boğuluyor gibi hissediyordum. Yine de, vücudumu harekete geçirmeyi başarmış, ona karşı ilk saldırımı gerçekleştirmiştim. Hiçbir şey yapmamıştı, sadece geri çekilmekle yetinmişti. Bu çekilme anı, aceleyle bile gerçekleşmemişti. Aramızdaki seviye farkı çok büyüktü. Ağzından çıkan kelimeler, benim tantom ile yaptığım saldırının yaratabileceği kesiklerden çok daha yaralayıcıydı. Ona karşı temkinli olduğumu biliyor olmalıydı, Sennashi’nin adamına attığım hamle bu değildi. Bu tantonun uzantım olması gerektiğini söylüyordu, Eiengan kullanıcısı bir Kurooni gibi davranmamı söylüyordu. Babam, gereğinden fazla şey biliyordu ve bu beni şüphelendirmeye başlamıştı. Bu kadar çok şeyi nereden bildiğini anlamıyordum.

Bana doğru yürürken, bir daha saldırmamı istiyordu. Tantoyu uzvummuş gibi, nefes alışımmış gibi kullanmamı istiyordu. Aksi halde Sennashi içerisinde ilk günü bile göremeden öleceğimi söylüyordu. Babamın bilgi birikimi benim için çok gerekliydi. Onu yendikten sonra, daha doğrusu istediğini gösterdikten sonra, bilgilerini sömürmem gerekiyordu. Beni çocuk yerine koyması, memnun olmaması benim öfkemi körüklüyordu. Ancak sakin olmak zorundaydım, babamın her zaman söylediği gibi, bir Eiengan kullanıcısı duygularına hakim olmalıydı. Bu yüzden, derin bir nefes aldım tantomu tutarken. Madem Eiengan kullanıcısı bir Kurooni gibi davranmamı istiyordu, ben de öyle yapmalıydım. Yeni öğrenmeye çalıştığım teknik ile, Eiengan’ı birleştirmeliydim.

Derin bir nefes…

Babamın gözlerinin içine bakarken, yavaşça Derin Fısıltı tekniğini kullanmaya başladım. Onu çok fazla etkilemeyeceğini düşünsem de, bunu deneyeceğim. Tekniği kullanmadan önce, Kawaguchi Jizou’nun dediği gibi, önce duracağım. Nefesim yarım kalacak, zihnim tamamen susacak ve kesmesine izin verecektim. “Tanto, ileriye doğru uzandığı anda boğazında derin bir kesiğin acısı beliriyor, kanın bir anda boğazından fışkırdığını hissediyor, görüyorsun.” diyerek yanıltacağım. Ancak kesiğimi, babamın göğsüne atmaya çalışacağım.

[GM - Shinsei]

Derin bir nefes alıyorsun. Tantoyu kavrayışın değişiyor. Artık bir silah değil, bir uzantı. Akiyama'nın gözlerine bakıyorsun ve Derin Fısıltı tekniğini devreye sokuyorsun. Sözlerin onun zihnine doğru akıyor, boğazındaki kesik, fışkıran kan, acı... Hepsini işliyorsun. Ve aynı anda... duruyorsun. Gerçekten duruyorsun. Nefes yarım kalıyor. Zihin susuyor. Kesmek için acele etmiyorsun, zaman geçmesine izin veriyorsun. Bir adım. Bir an. Sonra tanto hareket ediyor. Bu sefer boşluğu değil, gerçekliği yarıyor. Metal, Akiyama'nın göğsündeki giysiyi keskin bir sesle yırtıyor. Kan sıçrıyor. Az, ama var. Kesik derin değil, ama gerçek. İlk defa babanı yaraladın.

Akiyama bir an için geriye çekiliyor. Elini boğazına götürüyor. Sanki gerçekten orada kesilmiş gibi, parmakları boğazını kavrıyor, gözleri hafifçe büyüyor. Nefesi düzensizleşiyor. Derin Fısıltı işlemiş. Bir süre öyle kalıyor. Sen nefes nefesesin, tanto hala elinde, bakışların babanda. Sonra Akiyama gözlerini kapatıyor. Bir saniye. İki saniye. Gözlerini açıyo ve doğrudan senin suratına bakıyor.

Kuş sesleri duyuyorsun bir anda. Yukarıdan, her yönden, tatlı, melodik, sakin. Ağaçların arasından süzülen rüzgar yüzünde geziniyor, sıcak ama rahatsız edici değil. Bedenindeki tüm gerilim eriyor. Omuzların düşüyor. Dizlerindeki kasılma gevşiyor. Nefes almak bu kadar kolay olmamıştı hiç. Gökyüzüne bakıyorsun. Ne zaman baktın ki? Güneş... ne kadar güzelmiş. Işığı gözlerini kamaştırmıyor, aksine sarıp sarmalıyor. Havanın ne kadar berrak olduğunu fark ediyorsun. Her şey... her şey mükemmel.

Akiyama konuşuyor. Dudakları hareket ediyor ama ne dediğini anlamıyorsun. Sesi melodik ve yumuşak. Sanki bir ninni söylüyor gibi. Kelimeler anlamlı değil ama önemli de değil. Sadece dinlemek istiyorsun. Sadece burada kalmak istiyorsun. Hiçbir yere gitmek istemiyorsun. Savaşmak mı? Neden savaşasın ki? Burası... burası cennet gibi. Tantoyu elinden bırakıyorsun. Yere düşüyor ama ses bile çıkmıyor, sadece yumuşak bir fısıltı gibi. Her şey yavaşlıyor. Zaman uzuyor. Gökyüzü daha da mavileşiyor. Kuşlar daha da güzel ötüyor. Babanın sesi devam ediyor. Melodik, hipnotik, rahatlatıcı. Hiçbir yere gitmek istemiyorsun.

Ama...

Bir anlığına...

Çok küçük, neredeyse yok gibi...

Bir "acaba" beliriyor zihninin bir köşesinde.

Acaba?