Shinsei

Gözlerini yatağında açıyorsun. İlk fark ettiğin şey, odanın fazla sessiz olduğu oluyor. Ne Tenchi Köprüsü'nün altında kayalara çarpan suyun uğultusu var, ne taş zemine akan kanın ağır kokusu, ne de Takeshi'nin boğazından kopan o yabancı kahkaha. Yalnızca kendi odan. Tanıdık tavan, tanıdık tütsü kokusu, pencerenin kenarından içeri süzülen solgun sabah ışığı. Bir an için her şeyin kötü bir rüya olduğunu düşünmek istiyorsun. Bedenin bu yalana tutunmak için birkaç saniye direniyor. Sonra hatırlıyorsun. Akuro'nun maskesi. Kızıl saç dipleri. Mavi gözleri. Yerde yatan ANBU'lar. Takeshi'nin eline taktığı pençe. Dönüş yolundaki o sessizlik. Işık İşaretçisi'nin bembeyaz parıltısı. Hatırladıkça göğsünün ortasına ağır bir taş oturuyor. Olanların hiçbiri rüya değildi. Rüya olsaydı uyandığında bu kadar acıtmazdı. Yatağın kenarına doğrulurken çarşafın avuçlarının altında kırıştığını fark ediyorsun, sargılı elin hafifçe sızlıyor. O küçük acı bile gerçekliğin mührü gibi. Her şey yaşandı. Her şey ardında iz bıraktı.

Odanda kimse yok. Kapının ardında annenin ayak sesleri yok, babanın ağır ve sakin nefesi yok, Bokukichi'nin herhangi bir yerden çıkıp saçma bir şey söyleyeceğine dair o tuhaf güven de yok. Pencereye doğru yürüyorsun. Dışarıda Yureikumo bölgesi sabaha uyanıyor ama bu uyanış bile kederli. Evlerin önünde tütsüler hala yanıyor. Antik Ağaç'ın solmuş olduğu gerçeği, buradan görünmese bile havaya sinmiş gibi. Sanki klanın tamamı aynı anda nefesini tutuyor ve hiçbir şey eskisi gibi akmıyor. Başını cama yaklaştırıyorsun. Soğuk cam alnına değecek kadar yakınken, bir anda dışarıdan bir el beliriyor. Ne pencere açılıyor, ne cam kırılıyor. El, camın içinden suyun yüzeyinden geçer gibi süzülüyor. Uzun, ince, ışıkla çizilmiş parmaklar sana doğru uzanıyor. Kaçmaya fırsat bulamıyorsun. Parmaklar yüzünü iki yanından tutuyor, dokunuşu soğuk değil, sıcak da değil. Dokunduğu anda odanın çizgileri bozuluyor. Duvarlar, yatak, pencere, tütsü dumanı birbiri içine akıyor. Miden hafifçe boşluğa düşüyor. Bir nefes alıyorsun ve o nefesi artık odanda değil, ormanda veriyorsun.

Yeniden oradasın. Sabahın köründe, sisle yıkanmış, dallarından süt beyazı ışık sızan o ormanda. Toprak nemli. Ağaçlar çok eski. Sessizlik canlı gibi. Karşında, dalların arasından inen ışığın tam merkezinde Işık İşaretçisi duruyor. Bembeyaz parıltısı yüz hatlarını hem görünür hem ulaşılamaz kılıyor. Sana yaklaştığında yerdeki yapraklar kıpırdamıyor. "Kan döküldüğünde, kanın sahibi kimdir?" diye soruyor. Sesi sakin, fakat her kelimesi zihninin içinde yankılanacak kadar derin. "Bir beden suç işlerse ve ruh esir alınmışsa, yargı nereye iner? Ele mi, kalbe mi, mühre mi?" Birkaç adım daha atıyor. Işığı yaklaşınca ormanın gölgeleri geri çekiliyor ama tamamen yok olmuyor. "Birini kurtarmak için kendini yakmaya razı olan kişi, gerçekten fedakar mıdır... yoksa kendi karanlığını aydınlatmak için başka birinin adını mı kullanır?" Duruyor. Başını hafifçe eğiyor. "Takeshi'yi seviyorsun. Bu sevgi onu kurtaracak mı, yoksa seni onunla birlikte ateşe mi sokacak?"

Son soru havada asılı kalıyor. Ormanın içindeki sis, sanki cevabını bekliyormuş gibi ağırlaşıyor. Işık İşaretçisi elini yavaşça kaldırıyor ve parmaklarının arasında belli belirsiz bir spiral beliriyor, önce taş gibi, sonra su gibi, sonra kan gibi görünerek şekil değiştiriyor. "Sen bana cevap vermeye geldin sanıyorsun." diyor. "Oysa bugün soru sorma hakkı sende." Spiral parmaklarının arasında dağılıyor. "Kaderin önüne üç kapı koydu. Mühür, kan ve ışık. Hangisinin ardında ne olduğunu öğrenmek istiyorsan sor. Hatta istediğin diğer şeyleri de sor. Ama bilmelisin..." Bakışları doğrudan senin gözlerine yerleşiyor. "Her cevap, senden bir şey ister. Her bilgi, taşıyacak bir omuz arar." Orman susuyor. Işık İşaretçisi, senden gelecek ilk soruyu bekliyor.

Görevini tamamlayan bütün askerler gömülürken Aoi her birinin mezarı başında uzun uzun dua etti. Sıcak gözyaşları bitmeden tükenmeden yanağını ıslatıyordu. Gün artık ışığını kaybederken Toshifumi geri döneceklerini bildirdi. Karargaha gitmeyeceklerdi yani. Hokage'ye her şey raporlanacaktı. Mantıklı bir karardı. Takeshi'nin oraya gitmesi güvenli değildi. Artık bir B planları veya arkalarında onları kollayacak Anbu da yoktu. Toshifumi ekibini kaybetmişti. Kimse itiraz etmedi. Dönüş yoluna girmeden evvel Takeshi'nin düşmanının silahını aldığını gördü. Onun gözlerindeki o paramparça olmuş, ruhsuz bakış yüreğini dağlamıştı yeniden. Takeshi'nin o güzel, ışıl ışıl gülümseyişini zihninde hayal etmeye çalıştı. Onu bir daha görebilecek miydi? İçindeki yangın tuzlu bir yağmur olarak yeniden yanaklarına hücum ediyordu. Buna engel olmak için başını öne eğdi. Yeniden kaldırdığında etrafta kimse yoktu. Ne Takeshi, ne köprü, ne ayak sesleri... Yalnızdı. Sabahın çok erken saatlerinde, huzur verici sessiz bir ormandaydı. Uzun ve sık ağaçların arasından güneş ışığı sızıyordu. Elini ışığa doğru uzattı sıcaklığını hissetmek için. Burası gerçeklik miydi? Sonra onu fark etti. Ağaç dallarından birinin üzerindeydi. Yüzünü seçemiyordu ancak insanın içine işleyen o derin sesini hemen tanımıştı. Işık İşaretçisi.

Gözlerini açtı. Odasındaydı. Sessizlik. Rüya mı görmüştü? Doğruldu. Avucunun sızısını hissetti. Doğru ya, Takeshi için kendini yaralamıştı. Rüya değildi. Buraya ne zaman gelmişti? Kalktı. Camdan dışarı baktı. Yureikumo mahallesi. O çok sevdiği, manzarasını izlemeye doyamadığı, sessiz ve minik cenneti... Antik Ağaç solduğundan beridir yastaydı. O da güzelliğini kaybetmişti. Shinmei göçmüştü, öksüz kalmışlardı. Sennashi sevdiği ve ışık saçan her şeyi elinden alıyordu bir bir. Şimdi de Takeshi gitmişti. Sahi, o neredeydi? Ne olmuştu? Buraya nasıl gelmişti? Alnını cama yaklaştırdı. Dışarıda bir el gördü. Camın içinden sanki bir hayaletmiş gibi geçti ve ona dokundu. Uzun, ince parmakları olan ışıklı bir el yanaklarını kavradı. Bu dokunuşta ne hissetmişti bilmiyordu. Bir insan değildi. Yeniden nefes aldığında artık odasında da değildi. Ormana geri dönmüştü. Sarsılarak bir adım geriye attı ve etrafına bakındı.

Aynı yerdeydi. Ağaçlar, ışık, dalların üzerindeki adam... Onu göremiyordu. Yüzünü gizliyordu. Neyin nesiydi bu adam? Kendisine doğru yaklaşmaya başladı. Birtakım sorular sordu. Aoi'nin zihni ne söylemeye çalıştığını idrak etmekte zorlanıyordu. Takeshi'nin yargılanacağı gerçeğini yüzüne vuruyor, gerçek yargının ne olması gerektiğini sorguluyordu sanki. Hokage onu, Takeshi'yi bir masumu öldürmekle yargılayacaktı. Halbuki Takeshi yapmamıştı. O değildi. Onun parçalanmış o bakışları geldi yeniden aklına. Kendisine sarılan ruhsuz elleri, omzuna düşen yorgun başı... Işıltısı gitmiş, feri sönmüş gözleri... Onu sevdiğini işitti karşısındaki adamdan. Bu sevgi onu kurtaracak mıydı yoksa ikisini de yakıp kül mü edecekti? Aoi yeniden gözlerinin dolduğunu hissetti. Takeshi bilmiyordu... ne kadar sevildiğini. Ona hiç söylemiş miydi? Bir önemi var mıydı? Takeshi'yi onun tahmin ettiğinden birazcık fazla seviyorduysa bu bir şeyi değiştirir miydi? Onun uğruna gizlice ve sessizce milyon kere ölmeye razı olduğunu bilmek onu mutlu eder miydi ki?

Işık İşaretçisi elini kaldırdı. Avuçlarında tuhaf bir işaret belirdi. Bugün soru sorma hakkının onda olduğunu söylemişti. Kaderinin önüne üç kapı koyduğunu söylemişti ancak Aoi ne demeye çalıştığını anlamıyordu. "Karmaşık konuşuyorsun..." Aoi mırıldandı. Adamın keskin bakışları üzerindeydi. Ürperdi. "Soru cevaptan ziyade... sohbet de etsek olmaz mı?" Bakışlarını kaçırarak etrafı inceledi. Gerçek bedenine ne olmuştu acaba? Geçen seferki gibi baygın mı düşmüştü? Takeshi yine onu sırtlamış mıydı? Yoksa korkuyla üzerine kapanmış, adını haykırarak onu uyandırmaya mı çalışmışlardı? Aoi gülümsedi. Geçen sefer bu yaşandığında bir an önce onların yanına dönmek istemişti ancak şimdi içinde gerçekliğe dönmek için o kadar büyük bir tutku yanmıyordu. "Geçen sefer direkt saldırdığım için üzgünüm. Sanırım seni dinlememi istemiştin." Derin bir iç çekti. Ayakkabısı ile nemli toprağı eşeledi. "Ben..." dedi "...bunu niye yaptığınızı anlamıyorum. Büyük davanızı. Kendi canınızı ne için riske atıyor, ne için bu kadar güçlü shinobileri ve masumları ölüme yolluyorsunuz? Bizim iyi savaşçılarımızın canını alıyorsunuz? Bu kadar inandığınız, sıkı sıkıya bağlandığınız, başkalarını da ikna ettiğiniz şey ne? Ama bana bunu tarikat lideri gibi bir ütopyayı anlatırmış gibi anlatmanı istemiyorum. Mükemmel düzen veya sistem yoktur. Şu anki sistemin artıları eksileri olduğu gibi, sizin sisteminizin de muhakkak artıları ve eksileri olmalı. Bunları dürüstçe itiraf edecek birisini oturup dinlemek istiyorum. Gerçekten... gerçekten anlamak istiyorum. Çünkü bu gidişle köyümde birlikte büyüdüğüm çocuklarla birbirimizi gırtlaklıyor olacağız. Halbuki ben hiçbirinin kötü insanlar olduğunu düşünmüyorum..." Kollarını kendine sardı. "Ama fikrimin değişeceğini sanmıyorum. Eğer amacın oysa, söyleyeyim. Ben eski kafalı bir Yureikumo'yum. Minik köyümde, son derece memnun olduğum minik yaşantımda, önemsiz bir Chuuninden başka bir şey değilim. Bildiğim ve güvendiğim düzende devam etmek, bilinmez yeni bir şeyi kucaklamaktan daha güvenli geliyor. Üstelik kaybetmek istemediğim çok şey var. Ve siz onları elimden almak istiyorsunuz."

Bakışlarını ona çevirdi. "Sen Uzumaki'sin, değil mi? Ben daha önce hiç Uzumaki görmedim. Hakkınızda pek bir şey de bilmiyorum. Saçlarınız gerçekten de parlak bir kırmızı mı? Görme iznim var mı?" Meraklı bakışlarını fazla beklentiye girmeden onun üzerinde gezdirdi. Saçtığı ışık yüzünden net olarak göremiyordu. "Akane ile ne anlaşması yaptınız? Neden... klan liderimi öldürüp Antik Ağaç'ı söndürdünüz? O bizim her şeyimizdi... Neden böyle bir zalimlik yaptınız?" Dişlerini sıktı. "Takeshi'den tam olarak ne istiyorsunuz? O mühür ne için? Kanı neyi açacak? Size ne sağlayacak? Küçük kızı ne için kaçırdınız? Babası çok üzgündü, merhametiniz yok mu? O kızı özel yapan şey ne?" Durdu, düşündü. "Ve neden ben? Neden benim zihnime giriyorsun? Takeshi ile olan bağım yüzünden mi? Onu sevdiğim için mi? Bu benim zayıflığım diye mi? Beni kullanmak istediğin için mi? Bunlara gerçekten dürüstçe cevap verecek misin?"

Işık İşaretçisi seni sessizce dinliyor. Söylediklerinin hiçbirine aceleyle cevap vermiyor, sanki her sorunu tek tek alıp, avuçlarında tartıp, sonra tekrar ait olduğu yere bırakıyor. Ormanın içindeki beyaz ışık onun etrafında durgun bir su gibi yayılırken, bir süre yalnızca rüzgarın yaprakları hafifçe oynatışı duyuluyor. Sonra başını hafifçe yana eğiyor. "İçinde bulunmadığım ve adına hizmet etmediğim bir sistem hakkında sorular soruyorsun." Sesi ne kırgın ne de öfkeli. Sanki yanlış bir kapıya vurduğunu söyleyen biri gibi sakin. "Beni gözünde hangi kefeye koyduğunu bilmiyorum ama ben bahsettiğin kişilere hizmet etmiyorum. Onlara yardım ediyor muyum? Kendi irademle varmak istediğim yolu açma konusunda bana yarar sağlayabileceklerini düşünüyorum. Bu yolun iyi veya kötü olmasının bir önemi yok. Varış noktası ve o noktada elimize geçecek şey önemli." Bir adım atıyor ama ışığı yüzünü hala örttüğü için ifadesini seçemiyorsun. "Ben maskeli adamların bir parçası değilim. Onlar benim gözümde bir shogi oyunundaki fuhyou taşlarından başka bir şey değiller. İleri giderler, yol açarlar, çoğu zaman düşerler. Ama sen daha fazlası olabilirsin, Yureikumo Aoi." Bu cümleyi söylediğinde ormandaki sessizlik biraz daha koyulaşıyor. "Sana Shindou Takeshi'ye olan sevginin seni ateşe sokabileceğini söylemiştim. Bahsettiğin insanlar o ateşin ta kendisi. Onlarla birlikte yanarsan istedikleri sonun bir kurbanı olacaksın. O çocuk umutsuz bir vaka. Kendini ondan uzaklaştırman gerekiyor. Bir gün dediklerimi çok daha iyi anlayacaksın, buna inanıyorum."

Eski kafalı olduğunu, bildiğin düzene tutunmak istediğini söylediğinde bu kez sesi biraz daha yumuşuyor. Sanki ilk kez senin söylediğin bir şey onda eski bir anının kapısını aralıyor. "Ben de bir zamanlar eski kafalıydım." Başını hafifçe kaldırıyor, yaprakların arasından geçen beyaz ışık onun etrafında daha sakin bir hale geliyor. "Bana öğretilenlerin doğru olduğuna inanırdım. Kutsal kabul edilen yapıların ve çocukken insanın kulağına fısıldanan bütün o kuralların dünyayı ayakta tuttuğunu sanırdım. Sonra bana öğretilenlerin ne kadar çarpık olduğunu anlamamı sağlayan bir güç bahşedildi. O gün her şeyin değişmesi gerektiğini fark ettim." Sana doğru bakıyor. "Bu değişim ne ateşle, ne de ateşin yokluğuyla gerçekleşecek. Eğer dediklerimi dinler ve seni yönlendirdiğim yolda ilerlersen, doğru yolun öncülerinden biri olacaksın. Eğer beni yok saymayı seçersen sana zarar vermeyeceğim. Seçtiğin iki yoldan biriyle zamanı gelince sen de çökecek, sonuna kavuşacaksın. Ama ben... bunu istemiyorum." Burada ilk kez cümlesinde küçük bir kırılma hissediyorsun. "Sana acıyorum. Bu fikir kalbimin derinliklerinde bir sızıya sebep oluyor. Ben empati yoksunu bir insan değilim. Senin gerçek yolun varlığı uğruna herhangi bir kayıp olman fikri beni... çok ama çok kötü hissettiriyor."

Uzumaki olup olmadığını sorduğunda birkaç saniye boyunca ormanın içinde başka hiçbir şey kıpırdamıyor. Sonra adam bir adım daha öne çıkıyor ve ışığının içinden saçlarının rengi seçiliyor. Kızıl değil. Siyah. Derin, koyu, ışığın altında bile rengini kaybetmeyen siyah saçlar omuzlarına doğru dökülüyor. Yüzü hala seçilmiyor ama en azından bu kadarını görmene izin veriyor. "Hayır." diyor. "Bu kudretli yolda günah keçisi ilan edilmiş olan o topluluğun bir parçası değilim. Ben mutlak irade sahibi biri de değilim. Ben fikirleri doğrultusunda ilerleyen bir insanım. Benim varlığım olsa da olmasa da, ateştekilerin planında günah keçisi olanlar onlar olacaktı. Şu an da günah keçisi olmaları işime yarıyor ve mutlak yolda ilerlememi sağlıyor." Bir an duruyor. "Ama dürüst olmak gerekirse, bu konuda üzüntü duyuyorum. Uzumaki adı, yüz yıl boyunca kanla, korkuyla ve kapalı kapılarla anıldı. Şimdi yeniden aynı korkunun içine itiliyorlar. Bir günahın yükü bir topluluğun sırtına yeniden bağlanıyor. Bunu görmek hoş değil." Sonra sesi tekrar ağırlaşıyor. "Ama bir önemi yok. Sonuca ulaştığımız zaman her biri affedilecek."

Antik Ağaç'ı sorduğunda bu kez geri çekiliyor. İlk defa yaklaşmak yerine uzaklaşıyor ve sırtını ormanın daha karanlık kısmına dönüyor. "Antik Ağaç hakkında yeterli bilgiye sahip olacağın günler seni bekliyor." Bu cümlede ne tehdit var ne teselli. Daha çok kaçınılmaz bir haber gibi çıkıyor ağzından. "O günleri gördüğün zaman o ağacın geri dönmesini değil, kalan yapraklarını yakmak isteyeceksin." Bu sözle birlikte ormanın rengi değişmeye başlıyor. Sabah ışığı yavaş yavaş çekiliyor. Gölgeler ağaç köklerinden yükseliyor, dalların arası koyulaşıyor, sis siyaha çalan gri bir renge bürünüyor. Işık İşaretçisi ise bunun tam aksine daha da parlıyor. Karanlık arttıkça o daha belirgin, daha uzak, daha dayanılmaz hale geliyor. "Shindou Takeshi mi?" diyor. "Hayır, tabii ki bu sebeple gelmedim. Benim Shindou Takeshi'den istediğim hiçbir şey yok. Ateş onu kendisine çağırıyor, o da ateşe doğru yürüyecek. Mutlak yol ile bağdaşan bir şey değil, bir merdivenin basamağından ibaret. Bir diğer basamak ise Hina. O masum ruh özel bir chakraya sahip. Bu chakra dünyamızdan göçeli çok oldu. Ama onda izleri var ve eğer ateşin hesabı doğru çıkarsa büyük, geniş bir basamak haline gelecek. Ama kendini bunlarla yormana gerek yok." Bir anda sesi çok yakından geliyor. "Yureikumo Aoi, seni yönlendirmek istiyorum, çünkü..."

Cümle bitmeden yanında beliriyor. Hiç yaklaşma sesi duymuyorsun. Bir an önce karşında olan varlık, şimdi tam yanında. Işığı yüzünü seçilmez kılıyor, yalnızca sıcak olmayan ama yakmayan bir parlaklık içinde varlığını hissediyorsun. Sonra kolları seni nazikçe sarıyor. Dokunuşu bir insanınkinden hafif, bir rüyanınkinden gerçek. Hareketlerinde şehvet yok, sahiplenme yok, acele yok. Yine de bu yakınlık o kadar beklenmedik ki bedenin tepki vermeyi unutuyor. Kulak hizandan, neredeyse fısıltı gibi konuşuyor. "Seni seviyorum." Sözler ormanın içine değil, doğrudan göğsünün içinde bir yere düşüyor. Daha ne olduğunu anlayamadan geri çekiliyor. Aranızda yeniden birkaç adımlık mesafe oluşuyor. Işığı karanlığın ortasında yeniden sakinleşiyor. "Başka ne konuşmak istersin, Yureikumo Aoi?" diyor. "Sana vereceğim yönü aktarmadan önce söylemek istediğin her şeyi söyle bana."

Işık İşaretçisi'nin cevapları, Aoi'nin beklentilerinden çok daha farklı olmuştu. Işık İşaretçisi, Sennashi'nin içinde bulunmadığını ve ona hizmet vermediğini söylemişti. Ancak insanları Sennashi'ye yönlendiren kişi kendisiydi. Pek çok kişi zihninde onu duyduğu için Kaita'ya gitmişti. Öte yandan Işık İşaretçisi onları yalnızca birer piyon gibi kullandığını, kendi ulaşmak istediği amaca hizmet ettiklerini belirtmişti. Ve bu yolda olacakları umursamıyordu. Sadece hedefi umurundaydı. Ölen masumlar, yakılan canlar, heba edilen gençlikler ve hayatlar... bozulacak denge. Hiçbirisi umurunda değildi. Sennashi'yi "ateş" olarak tanımlıyordu. Takeshi ise ateşin çağrısına kulak verip oraya gidecek, kendini yakacak olandı. Bu yüzden Aoi'ye kendisini ondan uzaklaştırmasını söylemişti. Aoi ellerini sıktı ve yumruk haline getirdi. Yuukon'dan yüce kimse yoktu. Ne biliyordu da neye dayanarak böyle söylüyordu?

Işık İşaretçisi ona bir zamanlar Aoi gibi olduğunu anlatmıştı sonrasında. Ona öğretilenlerin doğru olduğuna, kutsal olduğuna inandığını ancak elde ettiği bir güç ile bunun doğru olmadığını, her şeyi yok etmesi gerektiğini idrak etmişti. Eğer Aoi onu dinler ve bu yolda ilerlerse, değişimin öncülerinden olacaktı. Eğer ona yardım etmezse gideceği yolda yok olacaktı. Işık İşaretçisi bunu istemediğini, bunun onu üzdüğünü söylemişti. Aoi onun bu söylediklerine hiçbir anlam veremiyordu. Işık işaretçisi kapüşonunu açıp ona saçlarını göstermişti. Siyah saçları omuzlarına düşüyordu. Uzumaki değildi, onların bu "büyük yol" uğruna günah keçisi ilan edildiklerini söylemişti. Yani onları da kullanıyordu. Günahın yükünün onların sırtına yüklendiğini, bunun da onu üzdüğünü ifade etmişti. Antik Ağaç konusunda ise soğuklaşmıştı aniden. Onun hakkında daha çok bilgi edineceğini, o gün geldiğinde de ağacın geri gelmesini istemeyeceğini söylediğinde Aoi birkaç adım geriye gitti. Bunun düşüncesi bile korkunçtu. Bu günahtı! Böyle bir şey kabul edilemezdi. Antik Ağaç, yüzyıllardır Yureikumo'ların kalbiydi. Onsuz öksüzdüler.

Orman değişmeye başladı. Gölgeler yükseldi. Gri bir sis etrafı kapladı. Biraz evvel çok güzel olan o orman şimdi uğursuz görünüyordu. Işık İşaretçisi'nin Takeshi'den bir şey istemediğini, onun da diğerleri gibi "mutlak yol" için bir piyon, bir basamak olduğunu söyledi. Aoi ürperdi. Bu adamdan hoşlanmamıştı. Basit bir oyuncakmış gibi bahsettiği kişiler insandı, canı olan varlıklardı. Onları kullanacağını söylerken duygusuzdu. Bir diğer piyon ise Hina ismindeki o kızdı. Onda eski bir çakranın izini bulmuşlardı. Bunu kullanmak istiyorlardı. Sonrasında olanlar şaşırtıcıydı. Işık İşaretçisi onu yönlendirmek istediğini çünkü onu sevdiğini söylemişti. Aoi bir an evvel önünde olan adamı bir an sonra yanıbaşında kendisine sarılırken buldu. Ürktü. Kaşlarını çattı. Adamın ona sarılışında bir insan sıcaklığı hissedilmiyordu. Bu kısacık beklenmedik andan sonra yeniden karşısına geçmişti, yine uzağındaydı. Konuşmayı devam ettirmek istiyordu. "Sevmek?" Aoi'nin sesi ilk kez gergin ve öfkeli çıktı. "Sevgi hak edilir. Bildiğim kadarıyla ben bunu hak edecek bir şey yapmadım. Seni tanımıyorum bile."

Durdu. Birkaç adım ileri ve geri yürüyerek duyduklarını anlamlandırmaya çalıştı. "Yani sen... Sennashi'yi kendi amacın için kullanıyorsun." Durdu. Olduğu yere çöktü. Başını ellerinin arasına aldı. "O zaman Onizuka denen şu kişi... Sennashi'den değil de senin ekibinden mi? Takeshi'mi siz mi mühürlediniz?! Onu şelaleye götürmeye çalışıyorsunuz çünkü onun kanı ve Hina'nın çakrası ile bir şeyi açmak istiyorsunuz. Ama biz buna şimdilik engel olduk. O yüzden de beni kendi tarafına çekmeye çalışıyorsun. Doğru mu anladım?" Derin bir nefes aldı. "Sen kimsin? Beni ne zamandır tanıyorsun? Işık İşaretçisi dışında bir ismin vardır elbet. Şu ışığı yüzünden çekip kendini göstersen olmaz mı? Çok mu önemli gizliliğin? Bana bu kadar şeyi anlattın sonuçta, geri döndüğümde bunları Hokage'ye söylemeyeceğimden nasıl emin olabiliyorsun?" Gözlerini kıstı. "İstediğin zaman zihnime girebiliyorsan istediğin zaman da öldürebilirsin beni diye düşünüyorum. Sana yalan söylemeyeceğim. Anlattıklarını ikna edici bulmazsam bunu dürüstçe söylerim. O zaman beni öldürüp kimliğini gizli tutmaya devam edersin. Çok umurumda da değil." Biraz sakinleşince yeniden ayağa kalktı. "Ben... sen ya da Sennashi gibi idealist bir insan değilim. Ben dinimin öğretilerine karşı gelen bir şeyi yapamam. İnsan canının herhangi bir amaç uğruna oyuncakmış gibi kullanılması, hiç edilmesi... Bunlar bana göre değil. Madem beni seviyorsun, hakkımdaki bu gerçekleri de biliyorsundur." Ona doğru birkaç adım yaklaştı. "O zaman söyle bana... Nedir bu ulaşmak istediğin amaç? Neden şu anki sistemi korkunç buluyorsun? Neden Antik Ağaç ve diğer her şey yok edilmeli? Ve bu neden o kadar önemli?" Bir adım daha attı. "Beni ikna edemezsen sana yardım etmem. Senin aksine bunca zamandır yanımda olan dostlarım beni önemsiyor ve bana güveniyorlar. Birbirimizin sevgisini hak ettik. Onlara ihanet mi edeyim yani? Kim için? Ne uğruna? Onları korumayacak, yüceltmeyecek; aksine birer piyon gibi görecek, onları kullanıp atacak bir sistemi mi destekleyeyim? Neden böyle korkunç bir şey yapayım?" Kaşlarını çattı. "Ama sakın yalan söyleme. Ben tamamen dürüstüm. Tüm bedelleri ile anlat, benden ne bekliyorsun? Bunu yapamayacaksan sakın bana bir yön filan aktarmaya kalkma. Çakramı mı tüketiyorsun, yine katon topları mı atıyorsun üzerime keyfin bilir. Ölmekten korkmuyorum. Her şeyin en iyisini Yuukon bilir. Bir tek onun yargısından korkarım."

Işık İşaretçisi, öfkeni de, tereddüdünü de, üst üste yığdığın sorularını da kesmeden dinliyor. Işığı yüzünü saklıyor ama susuşu bir kaçış gibi durmuyor, daha çok hangi gerçeği ne kadar çıplak bırakacağına karar veren birinin sabrı var üzerinde. "Sevginin hak edildiğini düşünüyorsun." diyor sonunda. "Bu, sana öğretilmiş güzel bir ahlak cümlesi. Eksik değil, fakat tamam da değil. İnsan bazen hak edildiği için sevmez. Bazen bir şeyin yok oluşa sürüklendiğini gördüğü için sever. Bazen kendi olabileceği hale ulaşamamış bir varlığın kıyısında durur ve onun düşmesini istemez. Ben seni, bana bir şey verdiğin için sevmiyorum. Seni, olabileceğin şeyi gördüğüm için seviyorum." Bir an duruyor. Orman, bu cümleyi yutmuş gibi sessizleşiyor. "Ama evet, beni tanımıyorsun. Bu yüzden sevgime güvenmeni beklemiyorum. Güven, sözle verilmez. Yol boyunca ya kazanılır ya da çürür."

Onizuka ve Akuro'yu sorduğunda başını çok hafif iki yana sallıyor. "Hayır. Onizuka benim adamım değil. Akuro da değildi. Onlar ateşin takipçileri. Maskelilerin yolu, Shindou Takeshi'nin kanı, Hina'nın çakrası, şelalenin altındaki hazne... bunların düzenini ben kurmadım. Shindou Takeshi'nin ateşle olan bağını tamamen onlar üstlendi. Ben o bağa dokunmadım. O mührü hazırlamadım. O mührün ona takılmasını sağlamadım. Ateş kendi yakıtını buldu, kendi işaretlerini koydu, kendi kurbanlarını seçti." Sonra biraz yaklaşıyor. "Kaita'ya gitmeni istememin sebebi seni ateşe teslim etmek değildi. Ateşin içini görmeni istedim. Dışarıdan bakınca isyan, özgürlük, yeni düzen, zincirleri kırmak gibi görünür. İçeriden bakınca insanları nasıl kullandığını, onları nasıl güzel kelimelerle kendi sonlarına yürüttüğünü anlarsın. Ben sana bunu göstermek istedim. Çünkü yalnızca korkuyla reddeden kişi, ilk güzel yalanda savrulabilir. İçini gören kişi daha zor kandırılır."

Bir an için ışığı hafifçe dalgalanıyor. "Sana saldırmamın sebebi de buydu. Seni öldürmek değil, ölçmek. Kuvvetini değil yalnızca. Tepkini, öfkeni, inancını, korkunu, merhametini. Bir düşmanı gördüğünde neye tutunduğunu bilmek istedim. Sen önce kendini ortaya attın. Sonra kendine kızdın. Sonra tekrar başkasını korumaya döndün. İçinde düşündüğünden daha büyük bir karışıklık var, Yureikumo Aoi. Bu kötü bir şey değil. Karışıklık, canlılığın kanıtıdır. Sadece yanlış ellerde düğüme dönüşür."

Antik Ağaç'ı yeniden sorduğunda bakışlarını, göremediğin yüzünün gölgesinden öteye, ormanın kararan derinliklerine çeviriyor. "Antik Ağaç'a dair şu an sana vereceğim her açık cevap, seni cevaba değil savunmaya iter. Onu kalbin gibi görüyorsun. Köklerini inanç, yapraklarını geçmiş, gövdesini kimlik sanıyorsun. Oysa bazı kutsal şeyler yalnızca göğe uzanan ağaçlar değildir, aynı zamanda toprağın altında saklanan şeyleri de beslerler." Sesi bir nebze daha soğuyor. "Bir gün köklerine bakacaksın. O zaman bana kızdığın bu anı hatırlayacaksın. Ve belki beni hala affetmeyeceksin. Ama o ağacın geri dönmesi için dua ederken neye dua ettiğini yeniden sorgulayacaksın."

Sistemi sorduğunda, ormandaki beyaz sis dalların arasında yavaşça dönmeye başlıyor. "İnsan iradesi, dünyadaki en çok sömürülen şeydir. Kimi zaman tanrı adına, kimi zaman köy adına, kimi zaman kan bağı, aile, gelenek, onur veya görev adına. Dini yapılar bunu en eski dille yapar. Sana korkunun kutsal olduğunu, itaatin erdem olduğunu, acının arınma olduğunu söyler. Liderler bunu başka kelimelerle yapar. Kage, daimyo, komutan, klan büyüğü... hepsi aynı çarkın farklı dişleri olabilir. İnsan kendi seçtiğini sanırken, çoğu zaman kendisine seçmesi öğretilmiş şeyi seçer." Bir süre susuyor, sonra devam ediyor. "Maskelilerle burada aynı yere bakıyoruz. Onlar da köylerin, klanların, kutsal yapıların insan iradesini ezdiğini görüyor. Ama ateş, gördüğü her çarpıklığı yakarak düzeltmek ister. Benim için mesele daha fazla. Ateş yıkabilir. Fakat yalnızca yıkmak, yeni bir zincirin ilk halkasını dövmektir. Ben varış noktasını istiyorum. İnsan iradesini gerçekten çıplak bırakacak, öğretilmiş korkuları ve sahte kutsalları yakmadan da geçersiz kılacak bir eşiği."

Sana doğru dönüyor. "Ama sen buna hazır değilsin. Henüz sana yön vermeyeceğim. Sana şimdi bir yol tarif etsem, ya inancını korumak için reddedersin ya da sevdiğin insanları korumak için yanlış sebeple kabul edersin. İkisi de seni bana değil, kendi korkuna bağlar." Işığı biraz daha azalıyor, fakat yüzü yine de görünmüyor. "Yine de söylediklerimi unutma. Shindou Takeshi'den uzaklaş. Bunu onu sevmediğin için değil, onu sevdiğin için yapmalısın. Ateş onu çağırıyor. Ateşe yürüyen birinin elini tutarsan, onunla birlikte yanarsın. Ve senin yanmanı istemiyorum." Sonra sesindeki sertlik yavaşça çözülüyor. "Görüşmek üzere, Yureikumo Aoi."

Son kelimeyle birlikte orman bembeyaz oluyor. Ağaçlar, sis, toprak, onun ışığı, hatta kendi ellerin bile aynı parlaklığın içinde siliniyor. Bir an hiçbir şey yok. Sonra nefes alıyorsun ve ciğerlerine kendi odanın tanıdık havası doluyor. Gerçekten yatağındasın. Çarşafların buruşuk, pencerenin kenarında sabah ışığı var, avucundaki sargı hala yerinde. Bu kez rüyadan uyanmış gibi değil, bir yerden geri bırakılmış gibi hissediyorsun. Bir süre öylece oturuyorsun. Sonra evin içindeki sessizliği fark ediyorsun. Kapıyı açıp dışarı çıktığında ev bomboş. Annenin mutfakta bıraktığı küçük düzen izleri var ama kendisi yok. Babanın dua ettiği köşe boş. Koridora, sonra salona bakıyorsun. Kimse yok. Kapıyı aralayıp dışarı çıktığında Yureikumo bölgesinin de neredeyse aynı sessizlikte olduğunu görüyorsun. Sokakta yalnızca birkaç yaşlı klan üyesi var, onlar da alçak sesle konuşuyor, başları tapınak yönüne dönük. Uzakta tapınağın çevresinde toplanmış kalabalığı seçiyorsun. Tütsü dumanları ince sütunlar halinde yükseliyor. İbadet saati. Klanın büyük kısmı orada.

Tam kapının eşiğinde dururken bakışların bölgenin girişine kayıyor. Takeshi orada bekliyor. Yalnız. Üzerinde dünün yorgunluğunu taşıyan bir durgunluk var. Normalde el sallaması, seslenmesi, en azından yüzüne bir şeyler iliştirmesi beklenir ama yalnızca seni görünce başını hafifçe kaldırıyor. Yanına gittiğinde birkaç saniye konuşmadan sana bakıyor, sonra birlikte sizin evinize doğru yürümeye başlıyorsunuz. "Dün çok kötü denk geldi ya." diyor sonunda, sanki gündelik bir aksilikten söz ediyormuş gibi başlamaya çalışarak. "Shigure bey de hep yerinde olur, görevde olacağı çıktı. Sen Hokage'sin be adam, ne görevi? Otur oturduğun yerde." Şaka gibi kuruyor cümleyi ama sesi şakanın ağırlığını taşıyamıyor. Eve girdiğinizde doğrudan koltuğa geçip oturuyor. Ellerini dizlerinin üzerine koyuyor, bir süre parmaklarına bakıyor.

"Henüz resmi birimlere bildirilmedi." diyor daha alçak bir sesle. "Toshifumi emir vermiş. Hokage bizzat bizden duymadan kimseye söylemeyin demiş." Başını hafifçe geriye yaslıyor ama rahatlamış gibi değil, yalnızca yorulmuş gibi. "Buraya gelirken sokakta birkaç insanın bana kötü gözlerle baktığını gördüm. Muhtemelen ya ANBU'lar, ya da ölenlerin ailesinden olan insanlar." Dudaklarının kenarı titriyor, sonra kendini toparlıyor. "Nasıl hissetmem gerektiğini bilmiyorum. Beni içinde bulunduğum vahşetten kurtaran köye ihanet etmiş, arkasından bıçaklamış gibi hissediyorum. Belki de çekip gitmeliyim. Burada yüzümü göstermem bile insanlara zarar veriyor." Sessizlik uzuyor. Dışarıdan tapınak çanının çok uzak ve yumuşak bir sesi geliyor. Takeshi bu sesi dinler gibi kalıyor. Sonra sana dönüyor. Gözlerinde hem korku var hem de söyleyeceği şeyden utanıyormuş gibi bir çekingenlik.

"Aoi, sana bir şey sormak istiyorum ama lütfen beni yanlış anlama." Sana doğru biraz yaklaşıyor. Sesini iyice düşürüyor. "Beni Akuro ile konuşturman mümkün mü? Böyle bir teknik var mı?" Gözleri senin gözlerine tutunuyor. "Onun bana bıraktığı şeyler var. Pençe, sözleri, o mühür... Ve ben onun beni öldürmeye çalışan bir adamdan ibaret olmadığını hissediyorum. Bana ne yaptıklarını, benden ne istediklerini, bu kanın ne olduğunu... belki ondan duymam gerekiyor." Bir an duruyor. "Bir de..." Boğazı düğümlenir gibi oluyor. "Ben gerçekten neye dönüştüm, bunu bana açıkça söyleyebilecek tek kişi belki de o."

Işık İşaretçisi inançsızdı. Tüm değerleri, dini öğretileri, toplum kurallarını, töreyi, adeti, her şeyi reddediyordu. Sennashi aksine bunu yıkım yoluyla yapmak istemiyordu. Aoi'nin anladığı, Işık İşaretçisi bunu insanlara göstererek kanıtlamak istiyordu. Planının ne olduğunu anlatmamıştı, kim olduğunu söylememişti. Ancak içinde bulunduğu yolda her şeyin üzerinde olduğuna emin birinin kelimeleriyle konuşuyordu. Sennashi'nin dışarıdan kendini pazarladığı gibi olmadığının farkındaydı. Bunu desteklemiyordu da. Ancak böyle olmaları işine geliyordu, o yüzden bir şey yapmıyordu. Aoi'nin de yanlış ellerde olduğuna inanıyordu. Onun tam potansiyeline ulaşmadığını, şu anda olduğundan çok daha üstün bir hale gelebileceğini ima etmişti. Aoi bunu istiyor muydu peki diye hiç sormamıştı. Belki de bazı insanlar potansiyellerine ulaşmadan iyi kalplerini koruyabiliyorlardı? Belki de böyle olmayı seçiyorlardı? Işık İşaretçisi, kendi düşüncelerinin mutlak olduğuna inanıyor olsa gerekti. Kendini tanrı gibi görüyordu. Diğer kutsalları yok sayıyordu. Günahkardı. Haklı olduğu bir konu vardı. Aoi inancından dönmezdi. Onu Aoi yapan, bugünlere getiren, bütün temel taşını oluşturan, kabarıp şiddetlenen denizlerini sakinleştiren şey inancıydı. Klanından öğrendikleri, anne babasından öğrendikleriydi. Onları reddetmeyecekti. Bu yüzden Işık İşaretçisi onunla vedalaşmıştı. Ondan bir şey istememişti. Aoi'nin hazır olmadığını söylemişti. Aoi ürperdi. Hazır olmak istemiyordu. Hiçbir zaman da olmayacaktı. Bildiği, korumaya ant içtiği, babasının da söylediği gibi sadık olduğu her şeyi bir kenara atmayacaktı. Asla. Bunu asla yapmayacaktı. Bunlar onu "kullanan" şeyler değildi; onu o yapan, kimliğini oluşturan değerlerdi. Ona sahip olduğu ve sevdiği her şeyi verenlerdi.

"Asla!" Aoi kendi direnen öfkeli ses tonuna uyandı. Hatırladığı son şey, Işık İşaretçisi'nin ona yeniden Takeshi'den uzak durmasını öğütleyen sözleriydi. Ürperdi. Dişlerini sıktı. Her şey korkunç bir kabus gibiydi. Odasındaydı. Etraf sessizdi. Hızla doğruldu. Derin derin soluk alıp veriyordu. Kendini hiç bu kadar öfkeli ve çaresiz hissetmemişti. Başlarındaki en büyük derdin Sennashi olduğunu zannederken bu çıkmıştı karşılarına. Üzerini değiştirip evin holüne çıktı. Her yer bomboştu. Annesi de babası da evde değillerdi. Dış kapıyı açıp bahçeye çıktı. İbadet saatiydi. Herkes Antik Ağaç'ın orada toplaşmıştı. Dua saatini kaçırmıştı. Başı zonkluyordu. Bir karaltı fark edince bakışlarını yerleşkenin girişine çevirdi. Takeshi gelmişti. Yorgun ve durgundu. O eski neşesi yok olmuştu. Her zamanki umut dolu, heyecanlı Takeshi gitmişti. Aoi hayatında ilk kez çığlık atmak istedi. Saçını başını yolmak, tepinmek, küçük bir çocuk gibi yerlerde yuvarlanmak ama içindeki bu hüsranı hafifletmek istedi. Tanrısına sığınmaktan başka çaresi yoktu. Yuukon en iyisini bilirdi. O ne derse o olurdu. Takeshi gibi temiz kalpli birine bunun yapılması haksızlık gibi geliyordu, evet, ama belki de bunun yaşanmasının sebepleri vardı. Belki de Takeshi'nin öğreneceği, büyüyeceği, ders alacağı bir şeyler vardı. Ya da belki de Takeshi'nin hayat amacı buydu... Aoi'ye bir sınav olarak gönderilmiş, hayatının merkezine konulmuştu.

Yanına yaklaştı. Takeshi başını kaldırdı. Birbirlerine bir şey söylemediler. Sessizce, yan yana eve doğru yürümeye başladılar. Takeshi söylemek istediklerini her zamanki şakacılığı ile hafifletmek istiyor gibiydi ancak başaramıyordu. Hokage'nin göreve çıktığını, yerinde olmadığı için de henüz yaşananların raporlanmadığını söyledi. Bunlar Aoi için yeniydi. Hiçbir şey hatırlamıyordu. Hatta dönüş yoluna girdiklerinden sonraki anılarının çoğu bulanıktı. Takeshi kendisine dönen bakışlardan duyduğu rahatsızlığı dile getirirken kaçıp gitmekten söz etmişti. Aoi'nin kalbi tekledi. Korku dolu bakışlarını onun yüzünde gezdirdi ancak bir şey söylemedi. O daha bunun şokunu atlatamamışken kendisine yaklaşıp onu Akuro ile konuşturabilir mi diye sormuştu. Her şeyi ondan öğrenmek istiyordu. Aoi yutkundu. Nefes almakta zorlanıyor gibi hissediyordu. "Denerim." sesi kuru ve soğuk çıktı. Biraz sonra yaşayacağı duygusal çöküntünün öncesindeki sessizlik gibi dingindi. "Ama ancak o isterse gelir ve konuşur. Ruhları herhangi bir şeye zorlayamayız."

Ayağa kalktı. Takeshi'nin oturduğu koltuğun önünde dizlerinin üzerine çöktü. Uzanıp onun ellerini sıkıca tuttu ve dudaklarına doğru yaklaştırdı. "Yalvarırım..." Sesi çatallaştı ve gözyaşları yanaklarından bir bir dökülmeye başlarken iyice titredi. "...gitme." Dudakları birbirine çarparak konuşmasını zorlaştırıyordu. "Seni öldürecekler Takeshi." Gözyaşları bir bir damlayarak Takeshi'nin pantolonunun dizlerini ıslattı. "Senin kanın ve kaçırılan kızdaki eski çakra kalıntısı... Bunlar bir şeyi açıyor." Hıçkırdı. "Akuro sadece mührün çalışıp çalışmadığını denetlemeye gelmişti. Seni kullanacaklar. Yok edecekler. Seni ve etrafındaki herkesi." Üzüntüsü bütün göğsünü acıyla dolduruyordu. "Sennashi seni istiyor. O adam bana senden uzak durmamı söyledi defalarca. Durmazsam ben de seninle birlikte yanacakmışım." Ellerini tutan ellerini daha da sıktı. "Senin yanında yanmaktan korkuyor değilim ancak böyle olması gerekmiyor. Olacakları değiştirebiliriz. Buna engel olabiliriz. Seni ölüme terk edemem. Seni kaybedemem. Bu çok acı. Çok çaresiz hissediyorum. Tanrımdan tek bir şey istiyorum, seni bunlara alet etmesin. Seni korusun ve gözetsin. Ne planladıkları ya da ne istedikleri umurumda bile değil artık. Seni korumak istiyorum. Lütfen bana böyle bir acıyı yaşatma. Başını alıp gitme." Titrek bir nefes aldı. "O bakışları görmek istemiyorsan gitme o zaman bir yere. Burada, benimle kal. Burada kalan herkese öyle bakıyorlar zaten. Farkı anlamazsın bile." Ağlaması sakinleştikten ve kendini toparladıktan sonra Reikon Tsumekomi yapacak ve Akuro'nun ruhunu bedenini devralmaya davet edecekti bir kez daha. Çağrıya cevap verip vermemek ona kalmıştı.

Takeshi, dizlerinin üzerinde ellerini tutan sana bakarken uzun süre hiçbir şey söylemiyor. Yüzünde dün geceden kalan o donukluk var ama bu kez tamamen kapanmış değil, gözlerinin arkasında bir şeyler çatırdıyor, tutunmaya çalışıyor. Sonunda eğiliyor, ellerini seninkilerin üzerine kapatıyor ve sesi ilk başta zor çıkıyor. "Ben gitmek istemiyorum aslında." diyor. "Kaçmak istediğim şey köy değil. İnsanların yüzü de değil. Kendi yüzüm. Aynaya bakınca ne göreceğimi bilmiyorum, Aoi. O köprüde ne yaptığımı hatırlıyorum ama hatırladığım şey bir rüya gibi. Sanki bedenim koşuyor, bağırıyor, öldürüyor... ben de içinden kapıya vuruyorum ama kimse duymuyor. Sonra uyanıyorum ve kapının arkasında kalan ben değil, dışarıda yapılan her şey suç oluyor." Bir süre gözlerini kaçırıyor. "Ama sen haklısın. Gidersem bu onların istediği şey olur. Kendimi dışarı atarsam, beni istedikleri yere daha kolay çekerler. O yüzden..." Titrek bir nefes alıyor, sonra sana yaklaşıp kendi kollarını senin etrafına sarıyor. Bu kez sarılışı önceki kadar kırık değil, ağır ama biraz daha gerçek. "Hiçbir yere gitmiyorum. Tamam mı? Buradayım. Senin yanında. Ne kadar dayanabilirsem o kadar dayanacağım. Ama sen de bana söz ver... beni kurtarmaya çalışırken kendini yok etmeyeceksin. Çünkü o zaman ben ne için dayanacağım?"

Reikon Tsumekomi'yi başlattığında oda bir anlığına sessizliğin daha koyu bir haline gömülüyor. Takeshi'nin elleri senin omuzlarının yakınında hazır bekliyor, düşersen tutmak için. Akuro'nun ruhuna uzandığında bu kez köprünün soğuğu değil, daha uzak ve daha ağır bir boşluk hissediyorsun; sanki onun ruhu henüz tamamen uzaklaşmamış ama dünyaya tutunmak için de çabalamıyor. Çağrını kabul ediyor. Bedenin hafifçe geriliyor, nefesin yavaşlıyor ve gözlerin açıldığında bakışının ardında yine sana ait olmayan o dinginlik beliriyor. Akuro, senin parmaklarını kaldırıp gözlerine dokunuyor. Islaklığı hissedince bir an duruyor. Gözyaşlarının senin yüzünden aktığını anlayınca başını hafifçe eğiyor. "Ağlıyormuş." diyor kendi kendine, sesinde ilk defa açık bir hüzün var. Sonra bakışları Takeshi'yi buluyor. "Shindou Takeshi, seninle tekrardan konuşabiliyor olmak benim için bir onur. Silahımı almış olmanı umuyorum." Takeshi yavaşça cebine uzanıyor, pençeyi çıkarıyor ve elinde bir süre tutuyor. Metal parmaklar sabah ışığında soğukça parlıyor. Hafifçe, neredeyse istemsiz bir gülümsemeyle "Elime tam oturuyor." diyor. Akuro'nun yüzünde, senin yüzünü kullanan ama ona ait olan sakin bir memnuniyet beliriyor. "Beni onurlandırdığın için teşekkür ederim." Takeshi pençeyi çıkarıp tekrar cebine koyuyor. Gülümsemesi siliniyor. "Anlamıyorum." diyor. Akuro bekliyor. Takeshi devam ediyor. "Kötü bir insan gibi davranmıyorsun. Kötü bir insan olmadığını düşünmek istiyorum. Ama gözlerimin önünde bir sürü insanın ölümüne sebep oldun. İnsanları kandırıyorsun, manipüle ediyorsun. Amacının çok kritik bir öneme sahip olduğunu söylüyorsun ama o kadar insanın canından daha mı kritik? Öldükten sonra da örgütü satmaya karar verdin. Anlamıyorum." Akuro, ne alınmış ne de savunmaya geçmiş görünüyor. "Ben senin anlamamanı anlıyorum, Shindou Takeshi. Senin gibi düşünen bir insana nasıl bir sebep sunarsam sunayım haklı çıkmam imkansız. Ben idealist bir insanım. Amacım uğruna insanların ölmesi gerekiyorsa bunu olur kılmak için elimden geleni yaparım. Bu beni insanlığın büyük bir çoğunluğunun gözü önünde kötü bir insan yapıyor. Bana kötü bir insan denilmesinden hoşnutsuzluk duymuyorum. Sadece benim de sorguladığım bazı şeyler var." Takeshi kaşlarını çatıyor. "Neymiş?"

Akuro'nun bakışları biraz uzaklaşıyor, sanki senin gözlerinle odanın duvarına değil de çok eski bir sokağa bakıyor. "Ben aslen Takigakure'liyim. Annem ve babamla büyümedim, onları hayatım boyunca hiç gördüğümü hatırlamıyorum. O yüzden çocukluğumun büyük bir kısmı sokaklarda geçti. Küçük bir ekiple birlikte kalıyordum, bir büyük abimiz vardı, bir de benim yaşımda birkaç çocuk. Köyün fakirler için bir barınma sistemi yoktu, o yüzden sokaklarda yatıp bir şekilde geçim sağlamaya çalışıyorduk. Bir gün bizim çocuklardan biri çok acıktığı için ekmek çalmaya çalışmıştı. Çalarken yakalandı ve onu birkaç günlüğüne zindana atacaklarını söylediler. Onu yakalayan adamı tanıyorum, Fukurou Genzou. O dönem zindan görevlisiydi. Birkaç gün sonra çocuğun, yani... Hide'nin ölüm haberi geldi. Beş yaşındaydı. Onu günler boyunca aç bırakmışlar, ne su içmesine izin vermişler, ne de yemek yemesine. Bu olaydan yaklaşık bir yıl sonra Genzou köy liderinin sağ kolu olarak atandı. Hayatı boyunca kariyerini en yüksek maaşları alarak devam ettirdi, sonra da bir görevde öldü. Köy şu an onu bir kahraman olarak anıyor. Taki'ye gitsen herkesin sevdiği, saydığı bir adam olarak anılıyor. Onun her türlü suçluya çok ağır cezalar uyguladığını ve bazı insanların haksız ölümüne sebep olduğunu biliyorum ama sistemin gözünde bir kahraman. Takigakure halkının gözünde iyilik meleği bir insan, benim gözümde ise tanıdığım en kötü insanlardan biri." Takeshi araya giriyor, sesi daha sert. "İki tarafta da iyi ve kötüler olabilir, bu herkesin anlayabileceği bir gerçek." Akuro hafifçe gülümsüyor. "Kast etmeye çalıştığım o değildi. İki tarafta da idealist insanlar olabilir, Shindou Takeshi. Köylerin insanları soktuğu mentalite sadece adalet duygusu gelişmiş insanların değil, aynı zamanda ismi adalet olan o belirsiz sistemi yerinde tutmak için her türlü kötülüğü yapıp sonra da üstünü örtmeyi başarabilen insanların yetişmesine sebep oluyor. Biz herhangi bir sisteme karşı değiliz, biz dönmeyen, paslı bir çarkın adına sistem konulmasına karşıyız. Bu sistemin etrafında çok fazla entrika dönmesine, bu entrikalar yokmuş gibi davranılmasına ve insanların kandırılmasına karşıyız. Benim idealist yaklaşımım belki sana ikiyüzlülük gibi geliyor, ve haklı olabilirsin. Ama benim neslim bu ikiyüzlülüğü benimseyip bu amaç doğrultusunda bu sistemi yıkacaksa ve yerine gerçekten işleyen bir sistem getirecekse ikiyüzlü bir hain olarak anılmak benim için bir sorun değil. Birkaç kişi karşılığında yüzbinlerin hayatı kurtulacak. Bu benim için adil bir bedel." Takeshi'nin yüzü geriliyor. "Ben sizin örgütünüzün içine doğdum. Daha örgütünüzün adı bile konmamıştı. Aileme bildiğim kadarıyla hiçbir zaman neyi amaçladığınız söylenmemişti. Bana dürüst olmanı istiyorum. Zaten artık bu dünyada değilsin. Amacınız ne, Akuro? Bu sistemin yerine nasıl bir sistem koyacaksınız da her şey düzelecek?" Akuro'nun sesi ilk kez daha alçak çıkıyor. "Her şeyin düzeleceği gibi bir iddiamız yok. Ama her şeyin daha doğal, daha insani ve daha adil olacağı bir düzen için savaşıyoruz. Daimyoların ve ülkelerinin bizi sömüremeyeceği, bizi birinci sınıf vatandaş olarak tanımak zorunda kalacağı bir sistem. Tüm detaylarını anlatamam, çünkü..." Kendi ellerine bakıyor, parmaklarını hafifçe oynatıyor. "Yureikumo Aoi'nin chakrasının azaldığını hissedebiliyorum. Onu hayati bir riske sokmak istemem. Yapmak istediğimiz şey..." Son kez gülümsüyor. "Chakra denilen şeyi yok etmek."

O cümle biter bitmez bağ kopuyor. İçindeki ağırlık bir anda çekiliyor ve bedenin tekrar sana dönüyor ama dizlerin bunu taşıyamıyor. Dünya yana kayıyor. Takeshi hemen öne atılıyor, seni yere düşmeden yakalıyor. "Aoi! İyi misin?" Sesi panikle yükseliyor. Seni kollarına alıp koltuğa taşıyor, dikkatle oturtuyor, yüzünü inceliyor, nefesini kontrol ediyor. İyi olduğuna emin olunca yanında kalıyor ama gözleri artık sana değil, odanın boş bir noktasına takılı. "Chakra'yı yok etmek..." diyor, kelimeleri sanki ağzında yabancı bir taş gibi çevirerek. "Böyle bir şey nasıl mümkün olabilir ki?" Sonra aniden yüzünü avuçlarının arasına alıyor. "Bana neden ihtiyaçları olduğunu adam gibi soramadım. Of! Salak gibi hareket ediyorum resmen." Ellerini indirip sana bakıyor. "Shindou'lar ve o kızın klanı her neyse onlar... Bu adamlar orada tam olarak ne yapmayı planlıyor olabilir?" Bir süre daha düşünüyor, sonra karar vermiş gibi ayağa kalkıyor. "Hokage'nin yanına gitmeliyiz. Her şeyi anlatmamız lazım. Akuro'nun söyledikleri dahil. Ceza alma ihtimalim çok yüksek. Eğer gerekiyorsa cezamı çekmeye hazırım. Ama en azından geriye kalanların çok iyi plan yapması gerekiyor. Hassiktir ya..." Kapıya doğru birkaç adım atıyor, sonra sana dönüyor. "Gidelim mi?"

Birlikte evden çıktığınızda Yureikumo bölgesindeki ibadet sessizliği hâlâ sürüyor. Tapınak tarafından gelen alçak dualar rüzgarla dağılıyor. Takeshi yol boyunca bir süre konuşmuyor. Köy girişine yaklaştıkça omuzları biraz daha kasılıyor, sanki her bakışın nereden geleceğini önceden tahmin etmeye çalışıyor. Sonunda başını hafifçe sana çeviriyor. "Sence blöf mü yapıyordu?" diyor. "Blöf yapıyor gibi gelmedi bana." Elleri cebindeki pençeye doğru gidiyor ama çıkarmıyor. "Akuro yalan söylese anlardım gibi hissediyorum. O adam... kötü şeyler yaptı ama kendini aklamaya çalışmadı. Ben kötü değilim demedi. Gerekiyorsa kötü olurum dedi. Bu beni daha da rahatsız ediyor." Birkaç adım daha atıyor. "Chakra'yı yok etmek ne demek? Bizim yaptığımız her şey chakra üzerine kurulu. Shinobiler, klan teknikleri, mühürler, tedaviler... Senin ruh tekniklerin bile. Chakra giderse dünya daha mı adil olur, yoksa sadece savunmasız mı kalır? Daimyolar yine daimyo olmaz mı? Güç başka bir şeye kaymaz mı?" Çenesini sıkıyor. "Bir de Işık İşaretçisi... O da Sennashi'yi kullanıyor, değil mi? Herkes herkesi kullanıyor. Biz kime karşı savaşıyoruz artık, onu bile bilmiyorum." Sonra sesi biraz daha düşüyor. "Ama şunu biliyorum. Eğer onların istediği şey benim kanım ve Hina'nın çakrasıysa... ben artık kaçamam. Bu işin merkezindeyim. İstesem de istemesem de." Gözlerini yola çeviriyor. "Sadece bu sefer, beni benden alırlarsa... durdurun beni. Ne gerekiyorsa yapın. Çünkü bir masum insanı daha öldürürsem, geriye dönebileceğim bir yer kalmayacak."

"Söz." Bu titrek kısa cümle, benliğini tanıdık bir ruha yeniden devretmeden önce ağzından çıkan son şeydi. Garip bir histi. Bu jutsuyu ne zaman kullansa bir tuhaf hissederdi. Canını teslim edip ruhlar alemine yol aldıktan sonra o da yeniden dünyadaki canlara bağlanmak isteyecek, onlarla bir şey paylaşmak isteyecek miydi acaba? Kenara çekilip yaşayanların diyarını daha tazecik terk etmiş bu savaşçıya bedeninde yer açtı. Onun söylediklerini duyuyor, hareketlerini hissediyor ancak kontrol edemiyordu. Akuro ilk olarak gözyaşlarını fark etmişti. Onu ilk kez "görev adamı" kimliği dışında duygulu bir ses tonuyla işitmişti. Ortak bedende olduklarından Aoi'nin duygu dünyasını da hissedebiliyor olmalıydı. Aoi de onunkileri hissediyordu. Onurlu ancak fazlasıyla idealist bir savaşçıydı. Takdir edilesi yönleri olduğu gibi ürkütücü ve günahkar tarafları da vardı. İdealizm, iki ucu keskin bir bıçaktı. Kibirden doğardı. Yüce tanrı, insanların kalbinde böyle bir kibir barınmasını istemezdi. Çünkü bu sefer insanoğlu yerini ve kim olduğunu unutur, kendisini tanrı yerine koyardı. Bu yüzden insan her daim ondan büyük, ondan yüce, ondan çok bilen bu varlığa boyun eğen olduğunu unutmamalıydı. Kibirden, aşırılıktan arınmalıydı.

Akuro hayat hikayesinden bir kesit paylaşmıştı. Yoksul büyümüş, kıt kanaat geçinmiş, öksüz ve yetim bir çocuktu. Köylere olan nefreti doğduğu köy olan Takigakure'de maruz kaldığı davranışlardan ileri geliyordu. Onlara zulüm eden zindan görevlisi, sonradan köy liderinin yardımcısı olan ve köy halkı tarafından kahraman bilinen adam yüzündendi. Aoi onu anlıyordu. İçindeki öfkeyi, haksızlığa karşı yakarışını garipsemiyordu. Yine de insanın sabır göstermesi gerekirdi. Akuro, insanları canavarlaştırdığını düşündüğü bir sistemi yok etmek isterken canavarın kendisine dönüşmüştü. Yok etmek istediği şeyin ta kendisiydi. Bu bir döngüydü, nefretle kavrulan bir döngü. Bunu sona erdirmek için gerçekten de zulmeden tarafta mı olmak gerekiyordu? Acı çekenin başkalarına acı çektirmesi, yaşadıklarının bedelini katlarca kez mi ödetmesi gerekiyordu? Hem de alakasız kişilere karşı. Akuro manipüle edilmişti. Sennashi sisteminin onları kurtuluşuna erdireceğine inanmış, bu uğurda ölecek birkaç yüz canı önemsememişti. Yüz binler ve gelecek nesiller kurtulacaktı onun gözünde. Bu doğru değildi. Her can kıymetliydi. Yuukon kimseye onun verdiği canı alma hakkını vermemişti. Ancak kendini savunurken ve kötü şeyler yapacak bir günahkarın canını alırken bu korkunç eylemi yapabilirdin. O zaman da dua etmen, arınman, dengeyi korumaya ant içmen, tövbe etmen gerekirdi. Can almak, herhangi bir can almak günahtı.

Takeshi ondan ne amaçladıklarını sorduğunda Aoi'nin çakrası hızla tükeniyordu. Gücünün parmaklarından çekildiğinin farkındaydı. Birazdan süresi bitecek, bu geçici bedeni terk etmesi gerekecekti. Akuro da bunun farkındaydı. Bu sebeple uzun bir açıklama yapamadı. Nasıl olacağını, neden Takeshi'nin gerektiğini anlatamadı. Ama neyi amaçladıklarını söyledi. Chakra'yı yok etmek istiyorlardı. Bu cümle ile birlikte adeta bir uçurumdan aşağıya düşer gibi kendi bedenini devraldı. Akuro yeniden göğe yükseldi. Aoi kontrolünü kaybederek yana doğru, Takeshi'nin kollarına düştü. Bedenini kaldırıp koltuğa oturttuğunu hissetti ancak çok bir tepki veremedi. Aoi iyiydi. Ancak Takeshi'nin onu endişe içinde yoklayan bakışlarından tuhaf bir keyif almıştı. Uzanıp yanağını okşadı. Bakışları biraz evvelkine göre çok daha dingin, çok daha sevgi doluydu. Takeshi düşünceli bakışlarını çekmişti çoktan, Akuro'nun söylediklerini düşünüyordu. Aoi ise tüm bu kaostan bezmiş, yaşadığı duyguların şiddetinden rahatsızlık duyuyordu. Yureikumo olmanın sakin doğasına karşı çıkıyor, öğretileri ile çatışıyordu. Daha vakur, daha metanetli olması gerekirdi. Herkes bir gün Yuukon'a dönecekti. Hayatın doğal akışıydı. Shinobiler ise bir bedel öderlerdi. İnsanları korumak uğruna her gün ölümle burun buruna gelir, canlarını feda ederlerdi. Tıpkı o Anbu'lar gibi... Bunu biliyordu. Daha sakin bir yaşam istiyorduysa uzaktan bir kuzeni ile evlenip ruhban olarak köyünde yaşayabilirdi. Nadiren mahallesinden dışarı çıkar, kendini tanrısına adar, sabah akşam ritüeller yapardı. Bu huzurlu ve kutsal görevi ertelemişti. Hayatta kalırsa ileride bir gün bunu yine yapabilirdi ancak köyünün işine yarayabilecek güçleri olduğu için bir shinobi olmak istemişti. Büyük bir savaşçı olmazdı belki, tarih sayfalarında adı geçmezdi ancak köyüne ufak da olsa bir yardımı dokunurdu. Klanının adını hiç değilse birkaç insan gözünde iyiye çıkarır, zorlu bir görevde de canını teslim ederdi. Alnı ak bir şekilde, pişmanlık duymadan ölmüş olurdu. Canını hiçe saydığı için değil, var oluşunun kutsal amacının bu olduğuna inandığı içindi. Yuukon onları belli bir amaçla yaratmış, Yureikumo'ları birtakım sorumluluklarla donatmıştı. Bunları korumak ve yüceltmek onların göreviydi.

Takeshi'nin hereketlenmesi ile birlikte düşüncelerinden sıyrılıp gerçekliğe döndü. Hokage'ye gidip rapor vermeleri gerektiğini söylüyordu. Köyün olacaklara hazırlıklı olması, plan yapması gerekiyordu. Birlikte evden çıktılar. Yol boyunca Takeshi düşünceli bakışlarını bir kendisine, bir yola yöneltti. Akuro'nun dürüstlüğünü, chakrayı sorguluyordu. "Chakrayı yok etmek onlara makul bir çözüm gibi geliyor olabilir ama oluşturacağı kaosu düşünsene. Chakra bize sunulan bir lütuf. Onunla dünyayı daha iyi, daha güvenli bir yer haline getirmeliyiz. Çaresiz hastalıklara çare üretebilir, yaşamları kolaylaştırabiliriz. Onlarla yıkım yapmayı seçenler de elbette her zaman olacaktır, bu onu tehlikeli yapıyor ama çözümün chakradan tamamen kurtulmak olduğuna inanmıyorum." Başını kaldırıp gökteki bulutları seyretti. "Klanım için çok kıymetli. Jutsularımız olmasa ne anlamı kalır ki? Yuukon onları bize bahşetti. Dengeyi koruyalım diye..." Işık İşaretçisi'nin anıldığını duyunca kaşlarını çattı. O heriften nefret ediyordu. Dinini, klanını, değerlerini yok saymaya çalışan bir inançsızdı o. Bu yapacağı son şey olsa bile onu durdurmalıydı. Klanına zarar gelmesine izin veremezdi.

Takeshi işin merkezinde olduğunu, kaçamayacağını söylediğinde duraksadı. Kalbi yeniden nahoş duygularla kaplanmıştı. Çekingen adımlarla yaklaşıp ona uzandı ve elini tuttu. "Bundan sonra kafamıza göre iş yapmak yok. Bu olay bizi aşıyor, Hokage gibi büyüklerimizi dinlemeliyiz. Hele sen kesinlikle o Hina denen kızdan uzak tutulmalısın. Şelaleden de. Oraya asla gitmemelisin. Kaçırılmanı da engellemeliyiz." Bir süre sessizce onun yanında adımladı ama bakışları ile uzun uzun onun yüz hatlarını, gözlerindeki ifadeyi süzdü. "Takeshi... ben seni seviyorum." Işık İşaretçisi'nin yanındayken bunu ona söylemek istediği ancak fırsat bulamadığı aklına gelmişti. "Bu yolda neye dönüşürsen dönüş yine sevmeye devam edeceğim. Çünkü..." İşaret parmağını uzatıp kalbine bastırdı. "...burada ne olduğunu biliyorum. O yüzden bence sen o mühre direnebilirsin. Ondan korkmana gerek yok. Sen ona teslim olmayacak güce sahipsin." Adımlarını hızlandırıp onun önüne geçti ve yüzünü ona döndü. "Sen Sennashi'nin içine doğdun. Tüm aileni kaybettin. Tek başına bu hayata direndin. Bu kadar genç yaşında senden çifte ajanlık yapmanı istediler. O kadar inançlı ve disiplinliydin ki kalbini karanlığa kaptırmadan ruhunun saflığını korumayı başardın. Ben sadece bir kez böyle bir role büründüm, bir yalan söyledim. Onda bile elime yüzüme bulaştırdım ve kendimi berbat hissettim. Bu sana olan saygımı inanılmaz arttırdı. Senin çok güçlü bir ruhun var. Hepimizden daha dirayetli ve inançlısın. Bunu görüyorum. Bu yüzden de seni seviyorum. Lütfen sen de kendini sev."

Takeshi, sözlerini dinlerken ilk başta gözlerini senden kaçırıyor, o eski alışkanlığıyla şakaya vurmak için ağzını hafifçe aralıyor ama cümle çıkmıyor. Parmağın göğsüne, kalbinin hizasına bastığında bakışları oraya düşüyor. Birkaç saniye boyunca yalnızca senin parmağını, sonra kendi göğsünü, sonra yüzünü izliyor. "Beni sevdiğini söylemen..." diye başlıyor ama devamını getirmekte zorlanıyor. Sesi boğazında düğümleniyor, sonra başını hafifçe yana çevirip acı acı gülümsüyor. "Normalde şu an kesin salak bir şey derdim. Hani ortamı bozmayayım, beni fazla ciddiye almasınlar diye. Ama artık onu bile yapamıyorum." Yutkunuyor. "Ben kendimi sevmeyi bilmiyorum, Aoi. Bana çocukluğumdan beri hayatta kalmak öğretildi. Saklanmak, rol yapmak, güvenmemek, içeriden çökmeden dışarıda dimdik durmak... Kendimi sevmek bunların arasında hiç yoktu. Senin bende gördüğün o güçlü ruh var mı bilmiyorum. Ben çoğu zaman sadece dağılmamaya çalışan biriyim." Birkaç adım boyunca sessiz yürüyorsunuz. Sonra, gözleri yine önüne dönükken devam ediyor. "Ama bana bunu söylediğin için... yani bunu benden vazgeçmek için değil, yanımda durmak için söylediğin için..." Dudakları hafifçe titriyor, sonra derin nefes alıyor. "Bunu unutmayacağım. Kendimi sevemiyorsam bile en azından senin gördüğün kişiyi tamamen kaybetmemeye çalışacağım. Söz veremem ama deneyeceğim."

Köyün daha merkezi sokaklarına yaklaştıkça havadaki ibadet sessizliği yerini daha gündelik ama gergin bir bekleyişe bırakıyor. Takeshi, konuşmanın ağırlığıyla birkaç kez bir şey söyleyecek gibi oluyor, sonra vazgeçiyor. En sonunda Hokage binasının bulunduğu meydana çıktığınızda, giriş merdivenlerinin yanında bekleyen üç siluet görüyorsun. Toshifumi her zamanki gibi dik, sakin ve fazlasıyla hazırlıklı duruyor, yüzünde uykusuzluğun ya da dün yaşananların açık izi yok, ama omuzlarındaki gerilim onu ele veriyor. Masato biraz daha kenarda, kollarını bağlamış halde bekliyor, bakışları arada sırada Takeshi'ye kayıyor ve her seferinde aynı ciddiyetle geri dönüyor. Bokukichi ise merdivenin dibinde duruyor ama bu kez o alışıldık rahatlığı bile biraz kırılmış gibi. Siz yaklaşınca Toshifumi doğrudan konuya giriyor. "Kaede geliyor birazdan." Başka bir açıklama yapmıyor. Takeshi başıyla onaylıyor, konuşacak hali yokmuş gibi. Tam o sırada Bokukichi senin yanına doğru kayıyor, yüzündeki sırıtış bir anlığına beliriyor ama hemen ardından düşüyor. "Konuşmamız lazım tatlım." diyor ve seni meydanın biraz daha kuytu, binanın gölgesinde kalan tarafına çekiyor.

Yüzüne baktığında gözlerinin normalden daha parlak olduğunu fark ediyorsun. Şakaya sarılmaya çalışıyor ama sesi onu ele veriyor. "Utekikage beni çağırmış. Fuyuko. İsme bak allam yarabbim bana yardım et." Burnunu çekiyor, ardından kendini toparlamaya çalışarak ellerini beline koyuyor. "Neyse, bizimkiler biraz belaya karışmış. Bir de köyü ilgilendiren önemli bir durum varmış, desteğe ve bilgiye ihtiyaçları olabilirmiş. O yüzden benim gitmem gerekiyor hayatım." Cümleyi bitirdikten sonra sanki kendisi bile bunun gerçekliğini yeni anlamış gibi yüzü buruşuyor. Gözleri doluyor, bir anda sana sarılıyor ve bütün ağırlığını kısa bir anlığına sana bırakıyor. "Ay sinirlerim bozuldu." Sonra sarıldığı yerde hafifçe gülmeye çalışıyor, sesi kırık çıkıyor. "Karşılaşmamız biraz sürebilir. En geç bir saate çıkmam gerekiyor. Biraz takılabilirim ama Hokage'ye hemen gidecekseniz vedalaşalım istersen bebişko." Seni bırakırken yüzünü başka tarafa çeviriyor, gözlerini elinin tersiyle siliyor. Bu defa komik görünmek için değil, gerçekten ağlamamak için uğraşıyor.

Masato'nun sesi arkanızdan geliyor. "Sizinkiler kendi başlarının çaresine bakamıyor mu?" Soruda kabalık var gibi duruyor ama tonu beklediğin kadar sivri değil, daha çok, Bokukichi'nin neden böyle aceleyle koparıldığını anlamaya çalışan birinin beceriksizliği gibi. Bokukichi hemen dönüyor, burnunu çekip gözleri hala dolu halde ona bakıyor. "O piçleri seviyorum. Ailem gibiler onlar. İhtiyaçları olduğunda yanlarında olmamam mümkün değil. Sen anlamazsın tabi böyle şeyleri kanka sizin aile kast sistemi." Masato önce klasik refleksle kaşlarını çatıyor, ağzını açıp bir şey söyleyecek gibi oluyor. Sonra duruyor. Derin bir nefes alıyor. Bu kez cevabı ters değil, beklenmedik derecede sakin çıkıyor. "Sen de ailemiz gibi oldun, Bokukichi." O cümle meydandaki bütün gerginliğin içinden yumuşacık ama ağır bir taş gibi düşüyor. Bokukichi olduğu yerde donuyor. Gözlerini kocaman açıp Masato'ya bakıyor. Bir saniye, iki saniye... sonra yüzü dağılıyor. "Ya... Ya salak! Ya! Böyle denir mi oğlum kafamı duvara vuracağım şimdi!" Yarı gülerek, yarı ağlayarak Masato'nun üzerine yürüyor ve ona sıkıca sarılıyor. Masato ilk anda ne yapacağını bilemez gibi kollarını havada bırakıyor, sonra yavaşça bir elini Bokukichi'nin sırtına koyuyor. Takeshi bu manzaraya bakarken ilk defa o sabah yüzünde çok küçük, çok yorgun ama gerçek bir gülümseme beliriyor. Toshifumi ise birkaç adım öteden bu sahneyi izliyor, hiçbir şey söylemiyor, yalnızca Hokage binasının kapısına doğru dönmeden önce kısa bir süre daha bekliyor.

Takeshi afallamış görünüyordu. Veya ne cevap vermesi gerektiğinden emin değildi. Aoi'nin sözleri bir ağırlık gibi yüreğinin ortasına oturmuştu. Kendini sevmeyi bilmediğini, çocukluğundan beri hep güçlü durmaya ve kimseye güvenmemeye çabaladığını itiraf etmişti. Aoi ona yalnızca gülümsedi. İçindeki o gücü bulacağına emindi, sadece zamana ihtiyacı vardı. Yaşananları sindirmeli, kendini yanındaki insanların şefkatine ve güvenine teslim etmeliydi. Bunu birlikte atlatacaklardı. Takeshi de o zaman küllerinden doğacak, ruhundaki saflığı keşfedecekti. Bu olduğu zaman kendisini yok etmesine gerek kalmayacaktı. Aoi onun içinde gördüğü dirayeti kendisinin de fark edebilmesi için Yuukon'a sessiz bir dua mırıldandı.

Yan yana Hokage binasının önüne geldiler. Sözleşmiş gibi herkes oradaydı. Aoi'nin kendisine gelmesini bekliyor olmalıydılar. Toshifumi her zamanki gibi vakur görünüyordu. Masato onun yanında ciddi bakışlarla yaklaşmakta olan Takeshi'yi süzüyordu. Bokukichi de merdiven kenarındaydı ancak nedense çökkün ve hüzünlü görünüyordu. Onlar gelince Toshifumi, Kaede'nin de gelmek üzere olduğunu duyurdu. Aoi başıyla onayladı. O esnada Bokukichi yaklaşıp onunla konuşmak istediğini söylemiş ve onu kenara çekmişti. Bunun devamında duydukları Aoi'yi müthiş bir hüzne boğdu. Utekikage'nin onu çağırdığını, Amegakure'ye, ekibinin yanına dönmesi gerektiğini söylemişti. Hem de bir saat içerisinde. Bokukichi ona o kadar sıkı sarılmıştı ki Aoi hemen kollarını ona sararak aynı şekilde karşılık verdi. "Ama sensiz ne yaparım ben?" diye hüzünle söylenirken Bokukichi'nin dökülen gözyaşlarını gördüğü anda kendi gözleri doldu, pıt pıt iki damla yaş gözlerinden süzüldü.

Masato neden gitmek zorunda olduğunu sorguladığında o ekibin ailesi gibi olduğunu, onları tek başlarına bırakamayacağını söylediğinde Aoi gözyaşlarını sildi. Haklıydı. Onlar onu Aoi'den çok daha uzun zamandır tanıyordu. Onların yanında olmalıydı. O esnada Masato'nun söylediği şey onu şoke etti. Bokukichi'nin artık aileden olduğunu dile getirmişti! Hem de Masato! O ikilinin pek anlaşamadıklarını sanıyordu ancak demek ki rüzgarın yönü değişmiş, aralarında sıcak bir dostluk bağı kurulmuştu. Bokukichi, Masato'ya sarılırken onları izleyen Aoi dayanamayarak ikisinin arasına girdi ve üçlü bir kucaklaşma yaptı. Sonra başını kaldırıp Takeshi'ye baktı. Onun da buna ihtiyacı olabileceğini düşünerek onu da çekiştirdi ve dörtlü kucaklaşma bulutu oluşturdu. "Masato çok doğru söyledi, sen de ailemizsin artık. İşin biter bitmez geri dön, olur mu? Ah, seni çok özleyeceğim!" Yine gözleri dolmuştu. Vedalardan nefret ediyordu. Kim bilir onu tekrar görmesi ne kadar sürecekti? O olmadan Konoha bir rengini kaybedecek, ekiplerinin tadı tuzu ve eğlencesi kaçacaktı. En sıkıntılı dönemlerde bile yaptığı ufak bir espri insanların gününü aydınlatıyor, yüzlerini güldürüyordu. Aralarında bunu başarabilen tek kişiydi ve o olmadan dayanması da çok zor olacaktı. Her şeyden öte, Aoi onu çok ama çok seviyordu. "Hiç istemiyorum gitmeni ama dostlarının yanında olman gerektiğini anlıyorum. Yuukon'a emanet ol." Yaş dolan gözlerini koluna sildi yeniden.