Shinsei

Adamın manasız bakışları her geçen saniye ile ne saçmaladığımı merak edercesine biraz daha biçimleniyorken, ben de bir o kadar "Ne anlatıyorum amına koyayım?" dercesine içten içe kendime şaşırıyor ve sövüyordum. Zor durumlarda doğaçlama yeteneğim de yoktu, hayır. Ama bu yetenek zaten tam da böyle anlarda şansını denedikçe oturuyordu insana. İşte, bu bilgiyi de tam olarak şu an doğaçlayarak sallamıştım kaba etimden mesela. Ortamlarda satarım bunu sonra.

"Sakinim zaten." diye diklendim. Öyle hemen sakinleşecek değilim, ancak bunu iddia edebilirim, değil mi? Bir kaşım, evlilik meselemin çözüleceğinin söylenmesinde kalkmıştı akabinde. Bu biraz meraktan çok, inanmazlık barındıran, "Nasıl çözeceksin bakalım?" kırıntıları taşıyan bir kaş kaldırıştı. Biraz daha duruşumu düzelttim, odağımı iyice kendisinde topladığımı ima eden jestlere giriştim. Bazen başımı anladığımı belirtircesine sallıyor, bazen de "Yok ya." dercesine çeşitli yönlere yatırıyordum. Bir süre sonra adamın anlattıkları ciddi ciddi ilgimi çekmeye başladı ve "Ne alaka ya? Sizde niye ötüyor o zaman alarmlar?" diye soruverdim adam konuşmasını bitirdiğinde.

"Hem, benim de öttürmeyeceğim ne malum ki?..." diye devam ederken az önce girdiğim kapı şakkadanak açıldı ve içeri biri girdi. Girdiği gibi de ortamdaki en agresif adam ünvanını benden çarpıverip "operasyon"larına dahil olmama laf etmeye başladı. O, beni baştan aşağı süzerken, "Asıl ben seni süzerim ulan!" dercesine ben de onu abartı bakışlarla süzüp inceledim. Olaylar gelişirse ve dövüşmek zorunda kalırsak mesafemi korumak isteyebileceğim cinsten, koydu mu oturtabilecek birine benziyordu. "Sana da merhaba Kaito kardeş." dedim adamı incelemem bittiğinde, hafif iğneleyici bir sesle. İnsan bir selam verir ulan!

Uzun saçlı eleman muhabbeti toparlayacak son cümlelerini kurduğunda bir süre konuşmamayı tercih ettim. Ellerimi önümde birleştirerek Bir Kaito'ya, bir bizim elemana bakışlar attım bir süre ve sağ ayağımla yere "tap, tap" vurmaya başladım düşünürken. Uzun saçlı hala ismini söylememişti, diğer yandan iri eleman ise direkt olarak tanıtılmasında bir beyis görmemişti. Kim olduklarından ziyade anlattıkları olaylar ve "kötü adam" meseleleri daha çok ilgimi çekiyordu elbette ancak, şu ana kadar Hokage'nin anlattığı saldırı meselesiyle aralarında bir bağlantı da kuramamıştım henüz. Madem halka karışıp zarar verecek insanların bu köyde olduğundan şüphe ediyor ve onlara engel olmak istiyordu bu insanlar, neden Konoha'ya bir saldırı düzenleyecekleri düşünülüyordu? İşte hayal gücüm burada beni yüz üstü bırakıyordu.

"Siz beni çok pis yem yapacaksınıza benziyor. Öyle olmasa bile yine çok tehlikeli, bahsettiğiniz lavuklar beni liğme liğme eder kesin." Gözlerimi kapatıp kaşlarımı biraz daha çattım. "Bu yüzden tam da bana göre bir operasyon! Tehlikeden kaçan kısmetini bulabilir mi? Soruyorum size!" aniden gözlerimi geri açıp, birbir suratlarına bakıp cevap bekledim. "Kötülerden korkan bir adam ailesini de koruyamaz!"

Kavuşturduğum kollarımı iki yana geri indirerek kararlı bir şekilde durdum önlerinde. "Kabul ediyorum." dedim tok ve karizmatik bir sesle. "Ama önce bir çay içelim. Hem detaylıca planı ve olanları konuşur, hem de tanışır kaynaşırız." Son bir kez uzun saçlı elemana çevirdim kafamı, seri bir göz kırptım sırıtarak. "Yol arkadaşıyız artık ne de olsa."

"Şekil duruyorlar ama di' mi?" diye sırıttım yakamı iki elimle düzeltip dövmeleri biraz daha göstererek. Eh, madem Shinobi oldukları için devreye geçen bir sistem vardı, bende de bu sistemin zarıl zarıl çalışacağı aşikardı. Şu an için bu konuyu düzeltme ya da bu yüzden geri adım atma gibi bir niyetim olmasa da, "operasyona" başlamadan önce tekrar düşünmem gerekecek bir detaydı bu. Asıl şu an kafamı patlatmak istediğim şey ise benim de Shinobi olduğumu neden hala anlayamamış olmalarıydı. Bizler genelde birbirimizi "hissederiz", tabii aşırı beceriksiz ve yontulmuş kişilikler değilsek. Bu yüzden de aklıma bu bitirim ikilinin birer dangalak olduğu ihtimali oturmuştu. Veya, rolümü o kadar iyi kesmiştim ki benden emin olma ihtiyacı duymamışlardı henüz. Öyle çok da mükemmel rol de yapabildiğimi düşünmüyordum halbuki. Hatta, Shinobi olduğum anlaşılsa bile bir şekilde doğaçlamaya devam edebilirdim ama, şu alarm meselesinde kendimin de Shinobi olduğunu açığa çıkarmayı tercih etmediğim için bunu söylemenin pek de bir alemi yoktu artık. "Neyse..." diye aklımdan geçirerek ufak bir omuz silktim kendi kendime. Bir sandalye çekip uzun saçlı lavuğun karşısına çekip oturdum ben de, dinlemeye başladım.

"Kim tutuyor ki bu defteri? Yani... Günün sonunda sizin aradığınız kişiler dışında kayıtlar da olabilir içinde sonuçta." Araya girdim uzun saçlı konuşmaya devam ederken. Görmeden, ele geçirmeden, görevime yardımcı olup olmayacağını bilemediğim bir varlıktı bu kayıt defteri. Bu yüzden bir nevi "suya kapılıp" gitmek istiyor, merak ediyordum olacakları. Dinlemeye devam ettim, fakat dinledikçe bir kaşım havaya kalktı. "Nasıl yani?" dercesine başım sağa doğru yatmaya başladı adam konuştukça. Kötü bir niyet mi seziyordum, yoksa kafamdaki bağlantıları yanlış mı kurmuştum? Direkt sormayı tercih ettim bu noktada, eğer yanlış bir çıkarımla karşımdakinin de Kumoashi olduğuna kanaat getirdiysem, bunu düzeltmenin tek yolu açık açık sormak olacaktı. "Nasıl ya? Eh, sen örümcek ağı atmadın mı demin bana?" dedim anlamaya çalışan, hafif sorgular bir sesle. Cevabımı beklerken kaşlarım biraz daha çatıldı, "Bu da gayet örümceksel bir olay değil mi, hacı?" diye bitirip, arkama yaslandım kollarımı önümde kavuşturarak. Cevabını dinleyecektim bir şeylerden emin olmaya çalışan ifademi koruyarak. Bir şüphe duyduğumu, kafamdaki bazı sorulara cevap aradığımı anlamasında bir problem görmüyordum.

Kaito geri gelene kadar laflamaya ve operasyonu ne zaman yapacağımızı konuşmaya devam ettik. Bu noktada plana dair daha fazla konuşmayı tercih etmiyordum. Yani, direkt olarak susturma gibi bir niyetim de yoktu tabi ama, daha fazla soru da sormayacaktım plana dair. Zira Shinobi kimliğimle burada bulunsam ve görevim de aslen o defteri çalmak olsa, burada oturur çay içmezdim. Birkaç gün önceden buraya gelir, binayı çaktırmadan tavaf eder, zayıf noktalarını keşfeder, defteri çalacağım geceye kadar da binayı gözlemleyebileceğim yüksek bir noktada geçirirdim günlerimi. Bunların hiçbirini köylü Kenta yapamayacağına göre, uslu uslu oturup çayımı yudumlayacak, uzun saçlıya "Eee, senin adın ne bu arada?" diye soracak, operasyonu da şu ana kadar yaptığım tüm konuşmalar gibi doğaçlamaya bırakacaktım.

Ah, bir de uçup giden çaydanlığı ve önümde kopan bu cümbüşü izleyecektim tabi, kahkahalara boğulurken.

"Oha be!" diye bağırdım gülmeye devam ederken. Daha ben bardağı yeni alıp höpür höpür ilk kaynar yudumumu alıyorken Kaito tökezleyip elindeki her şeyi uzun saçlının üzerine boca etmişti. Abicim, düşene gülündüğü gibi, böyle cayır cayır yanana da gülmeli bence, bu yüzden geri durmadım ve anıra anıra gülmeye başladım ben de. Komikti zira, adam debeleniyor, bağırıyor, zıp zıp zıplıyordu etrafta. "Ay, ay dur çocuk kısır kalacak senin yüzünden be!" diye gülmeye devam ederken acele bir şekilde elimdeki bardağı masaya geri bıraktım. Sağ gözümün kenarında biriken yaşları işaret parmağımın kenarıyla silerken adama yardım etmek için kalktım yerimden. Elimle yellemeye, hüf hüf diye üflemeye başladım bir faydası olacakmış gibi. "Dur dur, tamam. Kıpraşma." diye söylene söylene adamın gömleğini çekiştirmeye başladım, ıslak bez vücuduna daha çok temas etmesin diye. Kaito'ya doğru baktım bir noktada, "Musluk, su falan var mı burada? Soğuk su dökelim de kabarmasın herif." diye sordum. Pançomu çıkarmaya başlayarak debelenen adama geri döndüm, "Sen de çıkar üstünü, kurur zaten hemen kıyafetlerin. Etine yapışacak yoksa." diye pançoyu ona uzattım giymesi için.

Pıtı pıtı bir şekilde Kaito'yu takip ederek uzun saçlı elemanı çimdirmeye götürdük. Lavaboya kafasından sokarak eziyet etmeye ant içmiş berber misali yıkadık çocuğu. Bir takım teknik aksaklıklar gerçekleşti pek tabi, ve sanırım bi' ara çatalına da su girdi ama hallettik yani. Sonra indik geri aşağı, sakinleştik biraz.

Lavukla da en sonunda tanışabildiğimde, sanki az önce adamı leğende yıkamamışım ve şu anda da karşımda yarı çıplak ve ıslak oturmuyormuşcasına bir sıcak kanlılıkla büyük bir gülümseme yayıldı yüzüme. Elimi uzattım Haru'ya doğru. "Bana da Sunta derler. Memnun oldum, Haru. Yaş kaçtı? dedim elini sımsıkı tutarken. Laflamaya devam ettik neden pançoyu tamamen giymek yerine hamamdan çıkmış kadın misali göğsüne sardığını sorgulamadan, ve de muhtelif yerlerine bakmadan. Başka zaman olsa, acımam. Tabi o sarılı bezin altındaki dokuların daha dolu dolu, daha ele gelen yapıda olmaları tercihimdir ancak, şimdi bazı memesizler de var, çok kafa karıştırabiliyorlar yani. Mesela, şu an benim kafam karıştı. "Ha?" diye kalıverdim gözlerim Haru'nun suratına geri dikilirken. "Kuroashi mi? Yok ebesinin nikahı." diye çıkıştım, inanmaz bir sesle.

Açıkcası ya cidden absürd bir tesadüfün ortasındaydım, ya da beni cidden salak salak en salak sanan salakların yalanlarına şahit oluyordum. Bir kaşım havaya kalktı, kuzen hikayesini dinlerken. Sezgilerimi dinlemeye çalıştım biraz, yalan mı söyleniyor, hissetmeye odaklandım. Kafam da hafif sağa yattı adamın laflarını sindirirken. Cidden böyle bir isim benzerliğine sahip akraba klan olsaydı, Hokage illa uyarırdı. Böyle bir alt dalın varlığını bilmesek bile eninde sonunda Kumoashi'leri takip eden başka insanların bilgisi elimize ulaşırdı. Böyle bir klanın varlığına olan inancım sıfır, karşımdakinin yalan söyleme yeteneğine ise güvenim eksi binlerde. Ulan bari başka isim uydur, ne bileyim.

Eve dönme planını anlatırken hafifçe başımı yukarı aşağı salladım, "Olur olur, problem yok ya." dedim sakince, omuz silkerek. Bir yalanın ortasında olduğuma az çok emindim, ama nedendi? Yani bir binaya giriyorum, hedefim olan klandan birine denk geldiğime eminim, fakat öyle biri olmadığını ve malum klandan insanların kayıt altına alındığı bir defteri aradığını söylüyor. Bir noktaya kadar, arkalarındaki izleri yok etmeye çalıştıklarını düşünebilirdim. Araya "Onlar kötüleştiği için..." detayını sokmasaydı eğer. İzini kaybettirmeye çalışan bir insan haksız ve "kötü" olduğunu kabul etmezdi zira. Belki de, gerçekten Kumoashi'lerin peşine düşen bir başka klan üyesiydi. Kendi klanına baş kaldıran, yaptıkları işlere karşı çıkmak isteyen saf salak bir genç adam, kim bilir. Yanlarında kalıp akıntıda sürüklenmeye devam etmekten, hikayenin tam halini görmekten başka bir isteğim yok gibiydi.

Kaito'nun peşine takıldım binadan çıkmak için. Ancak çıkmak yerine benle konuşmayı tercih etti iri yarı eleman. Bana, bayağı bayağı, ahlaksız teklifte bulundu adam. Dedi ki burada bir mektep var, gel seni orada okutmaya götüreyim, falan dedi yani. "Oha." dedim içimden. "1000 Ryo mu?" Ulan Shigure Meyhanesi'nde viziteler 250'den başlıyor, hatunlar da fıstık gibi, içlerinde egzotikleri bile var! Altın mı kaplı buradakiler? Elim cebime gitti, cüzdanımı yokladım. Yanımda ne kadar vardı ki? 10, 20, 30...

"180... 190... 19... 195." dışımdan mırıldanarak saymayı bitirmiştim son bozuklukları. Arkamı da hafiften Kaito'ya dönmüştüm görmesin ne yaptığımı diye, ama üstün körü bir hareketti bu. Çıkmıyordu para. Çıksa gider miydim orası muammaydı ama sayarak merakımı gidermiştim. Duvar gibi bir surat ifadesiyle cüzdanımı çat diye kapattım. Göt cebime geri sıkıştırıp, Kaito'ya geri döndüm. "Abi ben bakirim. Ayrıca evleneceğim yuva kuracağım diyorum amına koyayım, sence eskorta mı veririm?" diye sordum utanmasını bekleyen, sorgular bir sesle. İki elimi belime koydum, "hesap" beklemeye başladım Kaito'dan.

Kollarımı belimden çekip önümde kavuşturdum. Tripkar bir şekilde kafamı sağa çevirip boşluğa diktim gözlerimi, "Yok kardeşim, ben kendimi evleneceğim insana saklıyorum." dedim mızıkçı bir ses ile. Ardından, gözlerimi kapatıp bir nefes verdim. "Çok istiyorsan sen git, ben kapıda beklerim artık." diye ekledim, hevesini çok da kırmamak için. Gitsem gitmez miyim? Yapmadığım şey değil... İnsanlarla pek ilişki kurabilen bir yapım yok, bunun da farkında olduğum için bazı deneyimleri doğal akışında yaşamak yerine "para" karşılığı satın almayı tercih ettim hayatımda. Utanacak ya da pişman olacak kadar üzerinde düşündüğüm veya anlam yüklediğim bir olay değil benim için. Şimdi de görevde olmak yerine gerçekten buraya bir ziyaret gerçekleştiriyor olsam düşünmeden giderdim açıkçası, sırf meraktan, hem de bir yandan epey uzun zaman olduğundan. Ne yazık ki 1000 Ryo'luk ablaları görmek için takvimin başka yapraklarına denk gelmem gerekecekti.

Tabii gitmeme kararımda aniden kulaklarımıza çalınan çığlığın da bir etkisi vardı. Bunu sadece "görev bilincim"e yıkmak biraz haksızlık olurdu.

Çığlığın Kaito'da yarattığı değişim tepkilerine hemen yansımıştı. Azımsanamayacak bir öfkenin adamı ele geçirmeye başladığını hissedebiliyordum artık. Haklıydı, kapıdan çıkınca gördüklerimiz vicdanı yaralanmamış herhangi bir insanı kolayca sinirlendirebilecek bir sahneydi. Haliyle benim de zoruma gitmişti. Üzerine, etraftakilerin ve Kaito'nun aksine, bir tık gafil de avlanmıştım. İnsanların kaçışmasına, Kaito'nun mıh gibi çakılı kalmasına rağmen bir adım öne atıp ağzım açık bir şekilde izlemeye devam etmiştim olanları. Yaşananların bir ilk olmadığı belliydi. Bağırıp çıkıntılık yaparsam beni yeni hedef olarak bellemeleri de yüksek bir ihtimaldi. Bu yüzden, adımımı geri aldım. Çatık kaşlarla Kaito'nun suratına baktım birkaç saniye. Olanları tartmaya çalıştım kafamda önce bir.

Garip gurup insanlara aynı gariplikte bir bürokrasi ile hükmedilen bir köydeyim. İyi-kötü ikizlere sahiplik eden "kuzen klan" dramasının da tam ortasındayım bu köyde. Tabii ki, işin aslının böyle olmadığı bariz, ancak elimdeki bilgiler de şimdilik bu kadar. Yanımdaki adam ise en azından birilerinin zulme uğramasını zevkle değil öfke ile izliyor, bu yüzden ona "inanmaya" devam etmekten başka çarem de isteğim de yok gibi. Yine de, biraz dürtmem lazım. Bu yüzden kaşlarım hala çatık bir haldeyken kafamı "Hayırdır?" dercesine biraz sağa yatırdım. "İkizleriniz var herhalde Kaito kardeş." dedim.

"Tahmin edeyim, bunlar da Kuyoashi'ymiş meğersem, di' mi?" diye devam ettikten sonra kafamı, tekrar kadının olduğu sahneye doğru çevirdim. Binaya sürüklemekten, bir şeyler yapmaktan bahsediyorlardı. Buraya geleceklerdi yani, başka bir binadan bahsetmiyorlardıysa tabi. Binaya geri girip gelmelerini bekleyebilir, girdiklerinde gafil avlamayı deneyebilirdim. Fakat bu Shinobi yetilerimi kullanmaya zorlardı beni. Haru ve Kaito'nun gerçekten "kötü" tarafta olmadığını anladığım bir noktada eninde sonunda onlara kendimi ifşa etmekte beyis görmüyordum ancak, bu kadar erken olmasını da istemiyordum. Öte yandan boşverip kadına ne yapıyorlarsa yapmalarını da bekleyebilirdim, fakat duygularına bu kadar hakim olabilen taş kalpli biri değildim, henüz. Dikkatlerini dağıtsam? Bir şaşırtmaca çıkarsam? Kadına kaçması için bir alan açmaya çalışsam ya da Kaito'ya dalıp odağı üzerime çekmeye çalışsam? Ne yapsam, ne yapsam?

Sonsuz ihtimaller kafa tasımın içinde sağa sola çarpıp dururken git gide hızlanmaya başladılar. Birden alt dudağımı kemirirken buldum kendimi bu kararsızlığın içinde.

Dayak yemeye karar verdim aniden. Burnunu ota boka sokan saf salak bir köylü olarak kalmaya ve gururumla hakedilmiş bir dayak yemeye karar verdim.

"Üzgünüm Kaito kardeş, bacılara başka zaman gitmemiz gerekecek." diye mırıldandım adama doğru kafamı eğerek. Gülümsedim. "Haru'ya da selam söylersin, yakışıklı çocuktu." Çok derin bir nefes aldım.

"LAN! BANA BAKIN LAN, İBBBBBBBBBBNELER!" diye anırdım bir parmağımı adamlara uzatarak.

Bir ayağımı da yere vurdum inatçı bir hareketle.

"GÜCÜNÜZ KARIYA MI YETİYOR LAN, VİTAMİNSİZ GÖTLER!"

Çok çok daha derin bir nefes aldım. Sesimi biraz daha yükselttim. "SIKIYORSAAAA....." diye anırdım.

"BENİ ALIN LAN! ORRRRRRROSPU ÇOCUKLARI!"