Shinsei

Takeshi’nin kızıl chakrayla kaplanmış bedeni Toshifumi’ye doğru fırladığı anda zaman, senin için ağırlaşarak uzuyor. Aralarındaki birkaç metrelik mesafede olacakları bütün açıklığıyla görüyorsun. Toshifumi mühürlerini tamamlayamayacak. Yamiaki yetişemeyecek. Takeshi’nin kolu göğsüne ulaştığında geriye yalnızca kan, kırılmış kemikler ve bir babanın ikinci kez yaşayacağı kayıp kalacak. Dizlerinde hala güç var. Ciğerlerinin dibinde de birkaç nefeslik chakra. Kendini rüzgarın içine bırakıp aralarına girebilirsin. Bedenin darbeyi karşılar, Toshifumi’ye ihtiyacı olan birkaç saniyeyi kazandırır. Ardından bilincin kapanır. Belki gözlerini bir daha açamazsın. Yine de Takeshi’nin ellerinde ölmekten korktuğun kadar, uyandığında ne yaptığını öğrenip taşıyacağı acıdan korkuyorsun. Ayağının altında Fuuton chakrası toplamaya başlıyorsun. Bacaklarındaki kaslar geriliyor, görüşün yaklaşan kızıl gölgeye sabitleniyor. Yuukon’un huzuruna giden yolun böylesine gürültülü olacağını düşünmemiştin. İleri atılacağın anda, enkazın içinden uzun ve keskin bir tıslama yükseliyor. Ardından meydanı yaran tanıdık bir çığlık duyuluyor. "SİKERLER ULAN ÖYLE İŞİ!"

Takeshi’nin önündeki taş zemin büyük bir gürültüyle yarılıyor. Toprağın altından yükselen devasa duvar, kızıl chakranın önüne bir kale kapısı gibi dikiliyor. Takeshi duramayarak bütün hızıyla duvara çarpıyor. Taşların yüzeyinde derin çatlaklar oluşurken kolu dirseğine kadar duvarın içine saplanıyor ve bedeni bir anlığına orada kilitleniyor. Sen duvarın öteki tarafında kalıyor, topladığın Fuuton’u dağıtırken neredeyse gerçekleştirdiğin hamlenin ağırlığını yeni yeni kavrıyorsun. Duvarın üzerinden küçük, rengarenk bir siluet sıçrıyor. Bokukichi havada dönerek bütün gücüyle bağırıyor. "HONDAAAAAAAAA!" Meydanın zemini yeniden parçalanıyor. Bembeyaz, kalın pulları ateşlerin ışığını yansıtan Honda yeraltından yükselip Bokukichi’nin çevresinde kıvrılıyor. Honda’nın gövdesi duvarın etrafını sarıyor, Takeshi’nin bacaklarını ve gövdesini ezmeden sıkıca kuşatıyor. Kızıl chakra yılanın pullarına çarpıp dalgalar halinde yayılırken Bokukichi iki kolunu Toshifumi’ye doğru savuruyor. "TOSHIIIEEEEEEEEE! YARDIR AMINA KOYAYIM!" Toshifumi’nin donmuş bekleyişi aynı anda sona eriyor. Parmakları art arda mühürlere giriyor, ardından duvarın üstünden sıçrayıp Honda’nın sardığı Takeshi’ye doğru koşuyor. Havaya yükseldiğinde avucunda siyah mühür çizgileri beliriyor. Elini Takeshi’nin karnındaki mührün üzerine sertçe bastırıyor. Chakra yazıları gövdesine yayılarak kızıl akımı damar damar bastırıyor. Takeshi birkaç saniye daha çırpınıyor; sonra gözlerindeki vahşi parlaklık sönüyor, başı öne düşüyor ve Honda’nın kıvrımları arasında yığılıyor.

Bokukichi, Honda’nın başından zarifçe aşağı süzülüp meydanın taşlarına iniyor. Elbisesindeki tozları silkeledikten sonra çevredeki yıkıma göz gezdiriyor. "Sunagakure olmaya falan mı çalışıyorsunuz ayol, bu yangınlar ne?" Ardından doğrudan sana geliyor. Seni baştan aşağı süzüyor; dağılmış saçlarını, kan bulaşmış ağzını, boğazındaki parmak izlerini ve tükenen chakran yüzünden titreyen dizlerini gördükçe yüzündeki ifade sertleşiyor. "Ame’nin dibine kadar girdikten sonra çantamı unuttuğumu fark ettim. Çantamda ojelerim var. Sikerler yani dedim ve geri döndüm. Bu manzarayla karşılaşıyorum." Parmaklarından birini yüzüne doğru sallıyor. "Senin ağzını burnunu dağıtırım kızım. Siz ben her gittiğimde böyle ölüm döşeğinde kalacaksanız bozuşuruz gerçekten." Sesi öfkeli çıksa da gözleri birkaç saniyede bir nefes alışını, ayakta duruşunu ve yaralarının ciddiyetini kontrol ediyor. Honda, Takeshi’yi dikkatlice yere bırakırken başını onun üzerinde koruyucu biçimde tutuyor.

Yavaşça etrafına bakıyorsun. Suiton kullanan shinobiler çatılardaki alevlere geniş su akımları yöneltiyor. Buhar geceye yükselirken sağlık ekipleri yaralıları sedyelere taşıyor, aileler shinobilerin oluşturduğu güvenli koridorlardan meydandan çıkarılıyor. Ağlayan çocuklardan biri annesine kavuşuyor. Yıkılmış bir tezgâhın altından çıkarılan yaşlı adam nefes almaya devam ediyor. Toshifumi, Takeshi’nin yanına çökmüş halde mührün tekrar hareketlenip hareketlenmediğini izliyor. Birkaç dakika önce dünyanın sonu gelmiş gibi görünürken şimdi her köşede birileri başka birini kurtarmak için çabalıyor. Bokukichi’nin yanındaki varlığı, anlamsız gibi görünen ojeler uğruna dönmüş olması, Honda’nın sakin nefesi ve meydandaki shinobilerin kararlılığı içindeki düğümü gevşetiyor. Rahatlama bütün bedenine yayılıyor. Dizlerinin gücü tükenmiş olsa da ilk kez yere yığılmaktan korkmuyorsun. Burada tek başına değilsin.

Toshifumi başını Takeshi’den kaldırmadan konuşuyor. "Anlattığın hikaye kolpa ama neyse." Bokukichi bir elini göğsüne götürüp büyük bir hakarete uğramış gibi ağzını açıyor. Toshifumi bu kez ona dönüyor. Bakışları alışıldık sakinliğinden daha keskin, gözleri Bokukichi’nin çevresinde, Honda’nın pullarında ve görünmeyen bir noktada kısa kısa dolaşıyor. "Hissediyorsun." Bokukichi’nin abartılı ifadesi yavaşça yüzünden çekiliyor. Başını hafifçe yana yatırıyor. "Neyi kanka?" Toshifumi cevap vermiyor. Gözlerini birkaç saniye daha Bokukichi’nin üzerinde tuttuktan sonra yeniden Takeshi’ye çeviriyor.

Aoi verdiği geri dönülemez hızlı kararın ardından ayaklarının altında çakra toplamaya başladı. Dudaklarından dökemeyeceği kadar yorgun olduğu ve zaten vaktinin de olmadığı bir duayı Yuukon'a yüreği ile iletti. Bakışlarını Takeshi'nin kızıl çakrasına dikti. Kaslarını öne fırlamak için gerdi. Ciğerlerine son bir nefes çekti, belki de kalan ömrünün son nefeslerinden biriydi. Tam öne atılıyordu ki... Enkazın içerisinde öyle tanıdık bir haykırış yankılandı ki Aoi bir an için hayatının son anlarının halüsinasyonlarından birini gördüğünü düşündü. Takeshi'nin adımını attığı zemin yırtılarak açıldı ve içinden devasa bir duvar yükseldi. Takeshi bütün hızıyla duvara toslarken uzattığı kolu da taşı delerek içinden geçmişti ve onu kısa süreliğine oraya kilitledi. Aoi, duvarın öte tarafında Bokukichi'yi gördü. Honda'nın adını haykırması ile birlikte zemin bir kez daha parçalandı ve duvarın etrafını sıkıca saran, Takeshi'yi tutan o görkemli beyaz yılan ortaya çıktı. Bokukichi'nin bir kez daha haykırması ile birlikte Toshifumi anın şaşkınlığından kurtularak hızlıca el mühürlerini tamamladı ve Takeshi'nin karnındaki mühre elini bastırdı. Takeshi'nin etrafındaki kızıl çakra yavaşça titredi, sonra hafifleyerek söndü. Takeshi'nin bakışlarındaki vahşilik kayboldu önce, sonra da başı öne düştü, bedeni yığıldı.

Aoi nutku tutulmuş şekilde bu manzarayı izlerken söyleyecek hiçbir şey bulamadı. Bokukichi, masallardaki beyaz atlı prensler gibi beyaz yılanının üzerinden süzülerek önüne düştü. Aoi hala tüm bunlar gerçek mi yoksa gördüğü bir düş mü emin değildi. Belki de az evvel Takeshi'nin ellerinde can vermişti ancak zihni ona üzülmesin diye bu yalanı uyduruyordu. Bokukichi ona bir şeyler söylüyordu ancak Aoi ne dediğini pek de duyuyor sayılmazdı. Hayatta olduğunu idrak etmesi birkaç saniyesini, Takeshi'nin güvende olduğunu idrak etmesi ise üzerine birkaç saniyesini daha aldı. Bokukichi... bir kez daha hayatını kurtarmıştı. Kulağa inanılmaz geliyordu. Ame'ye doğru yola çıkalı birkaç gün olmuştu. Nasıl geri dönebilir, nasıl böyle iyi zamanlayabilirdi? Her seferinde? Her başı belada olduğunda? Ciğerlerine derin bir nefes çekti, bu sefer rahatlamış olarak. Dizlerini tutarak titremesini bastırmaya ve ayakta kalmaya çalıştı. Ölecekti. Bokukichi birkaç saniye daha geç gelmiş olsaydı ölmüştü. Şu anda burada cansız bedeni yatıyor olacaktı.

Doğrulup etrafına baktı. Patlamadan çıkan yangınları söndürmek için Suiton kullanıcıları birlik olmuşlardı. Enkazların altından yaralılar çıkarılıyordu. Sivillerden hala hayatta olanlara ulaşılmaya çalışıyordu. Birbirinden ayrılmış akrabalar kavuşuyordu. Toshifumi, Takeshi'nin yanına çökerek dikkatle mühründeki hareketi izliyordu. Takeshi uykudaydı, kendinden geçmişti. Aoi ise... hala hayattaydı. Hayatının şu ana kadarki en korkunç gecesi geride kalmaya başlarken Bokukichi'nin varlığı ile yeniden umut dolmuştu. Artık takati kalmamıştı, titreyen dizleri yere çökmek ve bedenini dinlenmeye teslim etmek istiyordu. Dizlerinde kalan son kuvvetle kendini Bokukichi'nin kollarına attı. Kollarına ona sıkıca sardı. "Seni çok özledim." Gözlerinden yaşlar sicim gibi süzülmeye başlarken nihayet bacaklarının gücü tükendi ve ağırlığını tamamen onun üzerine bıraktı.

O Sırada

Mawado, kendisini dört bir yandan kuşatan taş duvarların arasında çıkış ararken ilk başta ne olduğunu anlamıyor. Parmak uçlarında biriken chakra, daha tekniğe dönüşme fırsatı bulamadan avuçlarının içinden çekilip gidiyor. Göğsünün ortasında tuhaf bir boşluk açılıyor, nefesi daralıyor ve dizlerinin üzerindeki ağırlık bir anda azalıyor. Kollarına baktığında derisinin kaslarının üzerine daha sıkı oturduğunu, birkaç saniye içerisinde belirgin biçimde kilo kaybettiğini fark ediyor. Duvarların yalnızca çakrasını değil, bedenini ayakta tutan enerjiyi de emdiğini anladığı anda önündeki açıklığa doğru koşuyor. Fakat tam arasından sıyrılacağı sırada iki duvar büyük bir gürültüyle birbirine kapanıyor ve Mawado son anda geri çekilmek zorunda kalıyor. Hiç durmadan başka bir açıklığa yöneliyor, ardından bir diğerine, sonra bir başkasına. Her defasında taş bloklar önünü kesiyor ancak Mawado, her kapanışın bir öncekinden çok az da olsa daha yavaş gerçekleştiğini fark ediyor. Başını kaldırıp duvarların ötesindeki Shigure'ye baktığında Hokage'nin omuzlarının ağırlaştığını, alnından süzülen terlerin çenesinden damladığını ve tekniği sürdürmek için dişlerini sıktığını görüyor. Mawado bunu fark ettiği andan itibaren durmaksızın bir duvardan diğerine koşmaya başlıyor. Shigure her açıklığı kapatıyor fakat her seferinde nefesi biraz daha kesiliyor, duvarların hareketleri biraz daha ağırlaşıyor. Mawado'nun bedeni de aynı hızla eriyor. Yanakları içeri çöküyor, elmacık kemikleri belirginleşiyor ve kıyafetleri omuzlarından sarkmaya başlıyor. Sonunda bütün çakrasını bacaklarında toplayarak karşısındaki son açıklığa doğru depar atıyor. Duvarlar kapanmaya başladığında kendisini öne fırlatıyor ve gövdesinin büyük bölümünü dışarı çıkarmayı başarıyor. Fakat geride kalan kolu iki devasa taş kütlesinin arasında yakalanıyor. Et ve kemik aynı anda ezilirken Mawado'nun kolu omzunun altından kopuyor ve haykırışı enkazın tamamında yankılanıyor. Shigure, kanlar içinde dışarı sürüklenen Mawado'yu görünce tekniği bırakıp hemen ona doğru koşuyor ancak aralarındaki mesafe kapanmadan Mawado'nun çevresinde çakra dalgalanıyor. Bedeni bir an bulanıklaşıyor ve kopan kolunu geride bırakarak oradan ışınlanıyor. Shigure boşluğa uzanan elini yumruk hâline getiriyor, yüzündeki öfke birkaç saniye içerisinde bütün kontrolünü parçalıyor. "LANET OLSUN HEPİNİZE!" diye haykırdığı anda arkasındaki zemine peş peşe maymunlar iniyor. Shigure hiç vakit kaybetmeden onlara dönüyor. "Takeshi'yi bulun!"




Bokukichi, bütün ağırlığını üzerine bıraktığın anda seni iki koluyla kavrıyor. Az önce yüzündeki rahatlamış ifade, bedeninin artık kendi başına ayakta kalamadığını fark edince kısa süreli bir telaşa dönüşüyor. "Tamam, tamam, dur bayılma hemen, daha sürprizim var." diyerek seni dikkatlice Honda'nın kıvrılmış gövdesinin üzerine getiriyor ve sırtını beyaz pullara yaslayacak şekilde yatırıyor. Ardından yüzünü sana yaklaştırıp parmaklarını gözlerinin önünde şaklatıyor. Bilincin yeniden yüzeye çıkmaya başlarken Honda başını size doğru çeviriyor ve Bokukichi'nin işaretiyle ağzını yavaşça açıyor. Devasa yılanın ağzının içerisinde, dilinin gerisindeki geniş boşlukta dizlerini karnına çekmiş şekilde oturan mor saçlı genç bir kız beliriyor. Takeshi'nin evinde gördüğün kız, Youko. Youko seni gördüğü anda gözleri büyüyor. "Siz, o gün evdeydiniz..." Bokukichi göğsünü kabartıp başını gururla sallıyor. "Köyün girişine yakın bir yerde buldum, Shindou Takeshi diye bağırıyordu, ben de önemli bir kardeşimiz olabileceğini öngörerek, çünkü çok zeki bir insanım, yanıma aldım." Youko kaşlarını çatarak Honda'nın ağzından dışarı çıkıyor. "Zorla yanına aldı beni." Bokukichi iki elini savunurcasına havaya kaldırıyor. "Yani teknik olarak Honda'ya ağzını aç desen açardı, o yüzden kimseyi zorla kaçırmadım kardeşim, kusura bakma yani." Youko başını çevirip meydandaki yıkıma bakıyor. "Beni neredeyse geri götüreceklerdi. Ama sanırım gitmem gerekiyor. Bu köyü tehlikeye atıyorsam burada olmamam daha iyi olur." Bokukichi bir an kıkırdıyor. "Yok lan, kal. Takeshi varken senin neyine amına..." Honda'nın göz bebekleri bir anda daralıp sertçe ona dönünce Bokukichi boğazını temizliyor. "Biz kimseyi kolay kolay bırakmayız, mor saçlı cicikuş. Sennashi'nin seninle bir derdi varsa anca beraber, kanca beraber." Youko birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra bakışlarını sana çeviriyor. "Eğer bana yardım etmek istemezseniz anlarım." Bokukichi de yüzüne bakıyor, gözlerini kısarak vereceğin cevabı tartmaya çalışıyor. "İs... tiyordur bence... Yani, istiyordur." O sırada Toshifumi, bilincini kaybetmiş Takeshi'nin yanından doğrulup size yaklaşıyor. "Kök bu kızı korumaya alsın. Zaten Takeshi babamla çalışıyor, kızı da programa alalım." Yamiaki başını ağır ağır sallıyor. "Derhal ilgileneceğimden şüpheniz olmasın gençler. Ama şimdilik rica edeceğim, güvenli bir yere gidin ve bir süre soluklanın. Biz büyükler de işin kalanını halledelim. Hadi bakayım." Toshifumi, Takeshi'yi omuzlarından kavrayıp kaldırmaya hazırlanırken diğerlerine eliyle işaret ediyor. "Beni takip edin. Önce hepinizi bir sağlık tesisine götürüyoruz."

Meydana en yakın sağlık tesisinin kapısından girdikleri anda içerideki durumun dışarıdan daha iyi olmadığı anlaşılıyor. Koridor boyunca uzanan yaralı sırası giriş kapısının dışına taşmış durumda. Bekleme odasındaki bütün koltuklar dolu, duvar diplerinde oturan siviller yaralarını elleriyle bastırıyor ve sağlık görevlileri sedyeler arasında koşturuyor. Enkazdan çıkarılan çocukların ağlamaları, yakınlarını arayanların sesleri ve görevlilerin emirleri birbirine karışıyor. Toshifumi içeriye birkaç adım attıktan sonra duruyor ve karşısındaki manzaraya öfkeyle bakıyor. "Böyle olacağı belliydi. Şu insanlara bak." Çenesini sıkıyor, sesi giderek sertleşiyor. "Ne hale getirdiler köyümüzü. Bunu ödeyecekler. Her birinin kökünü kurutmazsak adam değilim." Bokukichi başını yana eğerek ona bakıyor. "Kanka, ittifak sonrası vitesi boşa atmış MHP’li edasıyla konuşmanı anlıyorum ama biraz kritik düşünceye davet ediyorum seni. Binin Honda’ya." Toshifumi itiraz etmek için ağzını açsa da içeride Takeshi’yi yatırabilecekleri tek bir boş sedye bulunmadığını görünce vazgeçiyor. Bokukichi seni yeniden destekleyerek Honda’nın sırtına çıkarıyor, Youko hemen yanınıza yerleşiyor ve Toshifumi de baygın Takeshi’yi önüne alarak yılanın üzerine biniyor. Honda gövdesini yerden kaldırıp havada süzülmeye başladığında kalabalık meydan ayaklarınızın altında kalıyor. Yangınların ışığı beyaz pulların üzerinde titrerken Bokukichi başını Toshifumi’ye çeviriyor. "Bak, bir konuyu netleştirmemiz gerektiğini düşünüyorum." Birkaç saniye bekleyip son derece ciddi bir ifadeyle devam ediyor. "Bu adamlar bizi siker Toshifumi. Hani işin şakası yok, bizi ters yatırıp düz sikerler." Ardından sana dönüyor. "İki dakika kendi kulaklarını ve küçüğün kulaklarını kapat lütfen." Youko’nun kendisine ters ters baktığını umursamadan yeniden Toshifumi’ye dönüyor. "Anamızdan girerler, babamızdan çıkarlar. Göt deliğine mühür atarlar. Öyle bir sikerler. Hani sikerler, sikerler, sikerler, sonra dururlar, soluklanırlar, yok yetmedi daha çok sikmemiz lazım deyip bir de öyle sikerl..." Toshifumi’nin sesi bir anda meydandaki bütün gürültüyü bastırıyor. "Ne yapalım yani Bokukichi?" Aralarında kısa bir sessizlik oluşuyor. Toshifumi önce önlerindeki yola bakıyor, sonra kendisinden beklenmeyecek bir fevrilikle başını Bokukichi’ye çeviriyor. "...Sikilmeye razı mı olalım?"

Bokukichi'nin yüzündeki ciddiyet bozulmuyor. "Hayır kardeşim. Bu adamları nasıl yeneceğimizi anlayana kadar elimizi eteğimizi çekip kendimizi geliştirmeye bakalım diyorum. Takeshi'nin peşinden koşacakları net, bu nedenle bir şekilde bizimle kesişecekleri de gayet belli. Zorunda kaldığımızda zaten savaşacağız, başka ne yapacağız? Ama yok Uzushiogakure'ye gidelim, yok Takeshi'nin mührünü çözmeye çalışalım falan, bunları bir kenara atalım. Bulacaklarsa onlar bizi bulsun ama biz önce kimiz, ne yapıyoruz ve neye ne kadar yetebiliriz sorusunu bir cevaplayalım, sonra planlarımızı yapalım." Toshifumi, önünde bilinçsizce yatan Takeshi'ye bakıyor. "Biz kendimizi toparlayana kadar adamlar planlarını gerçekleştirecekler." Bokukichi omuzlarını hafifçe kaldırıyor. "Alternatifinde de bizi öldürüp gerçekleştiriyorlar kanka, sorun orada." Toshifumi kara kara düşünürken dudaklarını aralıyor. "Ama..." Bokukichi sözünü tamamlamasına izin vermiyor. "Bu kadar köklü bir örgütü bir grup chuunin seviyesinde adam yıkamaz. Ben ne seviyede olduğumu bile bilmiyorum. Kaizen gibi heriflerle kesişiyoruz, hatta ben sizin yanınızda yedi gün yirmi dört saat durabilecek bir yapıda da değilim. Ama her şeye rağmen yetersiziz ve her karşılaşmamızda bu gözümüze çok net vuruluyor yani. Yalan mı? Değil." Toshifumi'nin verecek bir cevabı kalmıyor. Bakışlarını yeniden önündeki yola çeviriyor ve Honda'nın meydanın diğer ucuna doğru yaptığı yolculuğun geri kalanında tek kelime etmiyor.

Honda, ilk tesise göre daha korunaklı durumdaki hastanenin geniş avlusuna indiğinde görevliler Takeshi'yi içeri almayı reddetmeye çalışıyor. Boş odalarının bulunmadığını, ağır yaralıların koridorlarda beklediğini ve mührün kontrol altında görünmesi halinde sıraya girmeleri gerektiğini söylüyorlar. Toshifumi ise Takeshi'nin karnındaki mührü gösterip bunun sıradan bir bayılma olmadığını, kısa süre önce çevresindeki herkesi öldürebilecek seviyede bir çakra açığa çıkardığını anlatıyor. Sesini her itirazda biraz daha yükseltiyor ve sonunda kullanılmayan küçük bir gözlem odasının açılmasını sağlıyor. Takeshi bir yatağa yatırılıyor, karnındaki mühür chakra algılayabilen bir sağlık görevlisi tarafından kontrol ediliyor ve koluna sıvı bağlanıyor. Sana da yakındaki bir sedyede temel bir muayene yapılıyor, yaraların temizleniyor ve dinlenebilmen için suyla birkaç battaniye bırakılıyor. Youko, üzerine verilen büyük bir hastane örtüsüne sarılarak koridorun köşesinde oturuyor. Bokukichi ilk yarım saat boyunca Honda'yla birlikte girişte bekliyor, ardından gidip gelerek odaların durumunu kontrol ediyor. Toshifumi ise Takeshi'nin kapısının önünden neredeyse hiç ayrılmıyor. Zaman ilerledikçe meydandan yeni yaralılar getiriliyor, koridordaki sedyelerin sayısı artıyor ve pencerelerin dışındaki yangınların ışığı yavaş yavaş sabahın solgun aydınlığına karışıyor.

Birkaç saat sonra hastanenin hareketliliği kısa bir süreliğine azalıyor. Toshifumi bir sağlık görevlisiyle konuşmak için odadan ayrılmış, Bokukichi ile Youko da koridorun diğer tarafında kalmış durumda. Takeshi'nin odasında yalnızca sen ve yatağın üzerinde hareketsiz yatan Takeshi kalıyorsunuz. Bir süre boyunca odada sadece dışarıdan gelen ayak sesleri ve sıvı torbasından düşen damlaların düzenli sesi duyuluyor. Ardından Takeshi'nin parmakları hafifçe hareket ediyor. Kaşları çatılıyor, nefesi derinleşiyor ve gözlerini ağır ağır açıyor. Tavana birkaç saniye boyunca boş gözlerle baktıktan sonra başını sana doğru çevirmeden doğruluyor. Sırtını yatağın arkasındaki duvara yaslıyor, örtünün üzerinde duran ellerine bakıyor. Yüzünde öfke yok. Az önceki vahşilikten, kızıl çakradan ve kendisini kaybetmiş halinden geriye yalnızca ağır bir yorgunluk kalmış durumda. Son anda hafifçe gülümsüyor hatta. Dudaklarını aralıyor ve kelimelerin arasına uzun boşluklar bırakarak sessizliği bozuyor.

"Yine hiçbir. Şey. Beceremedim."

Bokukichi onu kavrayıp yavaşça Honda'nın gövdesinin kenarına bıraktı. Genç kız sırtını onun soğuk ve kaygan derisine yasladığında pullarını hissedebiliyordu. Gözleri yorgunluktan çökmüş, dizleri artık onu taşımıyordu. Kendinden geçmek üzereyken Bokukichi'nin parmaklarını şıklattığını gördü. Ne olduğunu anlamadan Honda'ya kaydı bakışları. Dev yılan yavaşça ağzını açtığında içinde minik ve tanıdık bir beden gördü. "Youko! Güvendesin." Bokukichi, onu tek başına görünce korumak için almıştı. "Kichi... Sen olmasan..." Bakışlarını küçük kıza çevirdi. "Seni avlıyorlardı. Onların yanına geri dönemezsin. Kim bilir neler yaparlar... Bizimle kal." Söze Toshifumi dahil olarak kızın Kök'ün korumasına alınması gerektiği fikrini öne sundu. Mantıklıydı. Takeshi gibi onu da eğitip kendini koruyabilecek bir duruma getirmeliydiler. Aoi yavaşça başını salladı, daha fazla konuşacak takati yoktu. Yamiaki Hoca'nın emretmesi ile Takeshi'yi de alarak civardaki en yakın sağlık tesisinin yolunu tuttular.

Durum vahimdi. Köyde taş üstünde taş kalmamış gibiydi. Sağlık tesisinde ağır, orta, hafif yaralılar önem sıralarına göre bakıma alınıyorlardı. İnsanların sırası dışarıya kadar uzanıyordu. Bekleme koridorunda dahi tek bir boşluk kalmamıştı. Her yerde oturan, ağlayan, sızlayan, acı çeken insanlar vardı. Bu görüntü Aoi'yi o kadar üzdü ki başını kaldırıp etrafındakilerle göz göze bile gelemedi. Kendini bir shinobi olarak hezimete uğramış hissediyordu. Toshifumi'nin öfke dolu sözleri kalbindeki yarayı daha da derinleştirdi. Takeshi'nin kalabileceği tek bir sedye bile yoktu, bunun üzerine Bokukichi'nin önerisi ile birlikte Honda'nın üzerine çıktılar. Honda havalanarak onları köyün üzerinden uçurmaya başladığında Aoi'nin bakışları aşağıdaki manzaraya kaydı. O çok sevdiği, bakmaya kıyamadığı, harika manzaralı köyü ne hale gelmişti gerçekten de. Her yer alev alev yanıyordu, Aoi ateşin sıcaklığını yüzünde hissediyordu. Bokukichi, karşılarındaki düşmanın gücünü onlara bir kez daha hatırlatmıştı biraz kaba kelimeler seçmiş olsa da. Toshifumi sinirlenip bu haksız güç karşılığında bir şey yapmaları konusunda bastırınca Bokukichi düşmanın gücünü iyice tartıp onları nasıl yeneceklerini anlayana kadar bu iş ile aralarına mesafe koymaları gerektiğini öne sürmüştü. Akuro olaylarından sonra Aoi zaten bunu yapmaya karar vermişti. Ne Uzushio ne Takeshi'nin mührü... Kendini geliştirmeye odaklanmış, Takeshi'nin gelişimini izlemeye odaklanmıştı. Sennashi köye bu saldırıyı düzenlemese zaten gidip de kendileri onlara bulaşmayacaktı. Kichi'nin dediği gibi, bu işin bir avuç Chuunin'i aştığını fark edeli çok olmuştu. Köyün toparlanması, gücünü kazanması, yeterli savaş gücünün veya Sennashi'nin bir açığının bulunması çok uzun zaman alacaktı. Tüm bu süreçte ise Sennashi her şeye hazırlıklı olacaktı. Bugün istediklerini alamamış olsalar da köyün zayıflıklarını öğrenmişlerdi. Geri geleceklerdi. O zaman istediklerini alacaklardı. Kendileri ise hiçbir şey yapamayacaktı, sadece vahşetin ve yıkımın gerçekleşmesini izleyeceklerdi. Aoi gözlerini dinlendirmek için kapattığında birkaç damla gözyaşı yanaklarından aşağı süzüldü.

Honda onları daha büyük bir hastanenin avlusuna bıraktığında Takeshi hala baygındı. Bu hastanede de yer kalmamış olmasına rağmen Toshifumi, Takeshi'nin mührünün acil olduğunu ve izlenmesi gerektiğini söylediğinde doktorları bir şekilde ikna edebilmişti. En sonunda kullanılmayan küçük bir odaya alındılar. Takeshi odadaki yatağa yatırıldı. Mühründeki çakra akışı kontrol edilirken koluna da serum bağlandı. Aoi de bir sedyeye oturdu. Vücudundaki yaralara pansuman yapıldı. Kendisine bırakılan sudan içerken battaniyeyi de etrafına sardı. Üşümüyordu halbuki, kendini sarmalamak ve kabuk oluşturmak ona güven vermişti. Savaş ne durumdaydı bilmiyordu. Kaede'den bir daha haber almamıştı. Ne Masato'yu, ne diğerlerini, ne de tek bir aile üyesini bir daha görememişti. Sennashi geri püskürtülmüş müydü, güvende miydiler, artık rahatlayabilir miydi hiçbir fikri yoktu. Oturup ağlamak bir şeyleri çözmezdi ama çok iyi hissettirirdi. Başı öne eğik, gözlerinden akan tuzlu yaşlar suyuna düştü.

Youko koridorun bir ucuna oturmuştu. Bokukichi hala etrafı kolluyordu, ara sıra odalara giriyordu. Toshifumi ise Takeshi'nin yanından hiç ayrılmamıştı. Takeshi'nin uyanmasını beklerken geçen her dakikada yeni yaralılar hastaneye getiriliyordu. Çığlıklar, koşuşturmaca, bağrışlar dört bir yanda yankılanıyordu. Aoi battaniye sarılmış ve adeta cenin pozisyonu almış halde ne kadar zaman geçtiğinden emin değildi ancak bir ara başını kaldırıp dışarı baktığında günün ışımaya başladığını fark etti. Yangınlar da sönmeye başlamıştı. Hastanede sesler yavaşça sakinleşip azalmıştı. Toshifumi odadan gitmiş, Bokukichi de Youko ile koridorun diğer tarafında ilgileniyordu. Takeshi ise hala yatakta uyuyordu. Aoi doğrulup kendine geldi. Uyuya mı kalmıştı? Sırtını duvara yasladı. Takeshi'nin serumunun tane tane dökülüşünü ve odanın dışındaki birkaç ayak sesini duyabiliyordu. Bir süre daha böyle bekledi, gözleri Takeshi'nin üzerindeydi. Birkaç nefes sonra onun hafifçe kıpırdadığını gördü. Nefesinin ritmi değişti. Kaşları oynadı. Sonra da gözlerini araladı. Aoi hemen üzerindeki battaniyeyi atarak ayaklandı ve yanına yaklaştı. Takeshi bir süre tavana bakıp sonra hafifçe doğrulmuştu. Sırtını duvara yasladı. Bakışları yorgundu. Dudaklarını araladığında ağzından kendini suçlayıcı kelimeler döküldü.

Aoi derin bir iç çekti. İyi olduğu için rahatlamıştı. Sakince yanına yaklaştı, parmaklarını saçlarının arasından geçirerek başını okşadı. Bir dizini yatağın üzerine koydu. Sonra hafifçe Takeshi'nin yanına kıvrılarak yatakta yanına geçti, başını da ağırlığını fazla vermeden göğsüne yasladı. Gözlerini kapatıp kalp atışlarını dinlemeye başladı. Bunu tekrar yapabildiği için, Takeshi hala yanında olduğu için Yuukon'a şükretti. Her ne olursa olsun hala yanındaydı. Ona dokunabiliyordu. Neredeyse, neredeyse bunu bir daha asla deneyimleyemeyecekti. "Yapabileceğin bir şey yoktu." Sesi bitkindi. "Sayıca fazlaydılar, organizeydiler, bizden çok daha güçlüydüler." Ona yakın olan kolunu kaldırarak yanağını okşadı. "Köyün seni koruması gerekiyordu, hedefleri sendin." Yutkundu. "Hayatta olduğumuz için şanslıyız." Bir süre hiçbir şey söylemedi. Gözleri, o korkunç geceye rağmen aydınlanmakta olan göğe kaydı. Güneş yeniden doğacaktı. Dudaklarını araladı ancak titreyen çenesi yüzünden bir şey söyleyemedi. Kuruyan gözlerinden yeniden dökülmeye başlayan gözyaşları Takeshi'nin göğsünü ıslattı. "Çok korktum." Dürüst itirafı ile birlikte omuzları titredi. Titrek bir nefes aldı. "Çok korktum, seni bir daha göremeyeceğim sandım." Son birkaç günün gerçek olamayacak kadar güzel olmasından anlamalıydı uğursuz bir şeyin yaklaşmakta olduğunu. Belki de fazla rahat davranmıştı. Belki de sık sık görüsünü kullanmış olsaydı hazırlıklı olurdu, köyü uyarırdı. Belki bir şeyleri değiştirebilirdi. Belki Takeshi'yi koruyabilirdi. "Hayattayız. Buna odaklanmak istiyorum. Sarıl bana. Sana ihtiyacım var."

Takeshi, başını göğsüne yasladığında önce kıpırdamıyor. Kolları yatağın iki yanında hareketsiz kalıyor, gözleri pencereden sızan solgun sabah ışığına dalmış halde, söylediklerini içine çekmeye çalışıyor. Göğsüne düşen gözyaşlarının sıcaklığını hissettiği anda yüzündeki sertlik kırılıyor. Serum bağlı kolunu dikkatle kaldırıp seni kendisine çekiyor, diğer eliyle başının arkasını kavrıyor. Parmakları saçlarının arasında ağır ağır gezinirken çenesini başına yaslıyor. "Ben de korktum." diyor alçak bir sesle. "Seni gördüğümde hala kendimdeydim. Ne yapacağımı biliyordum ama bedenimi durduramıyordum. Sana ulaşsaydım..." Cümlesinin devamı boğazında düğümleniyor. Kolları birkaç saniyeliğine daha sıkı kapanıyor, sanki varlığını elleriyle doğrulamak istiyor. Sonra yavaşça geri çekilip yüzüne bakıyor. Gözlerinin altı çökmüş, teni hala solgun, buna rağmen bakışları uyanalı beri ilk kez tamamen berrak. "Aoi, bu korkuyu yenmek zorundasın." Sesi sertleşiyor. "Bir gün beni durdurmak zorunda kalırsan durduracaksın. Başka bir yol kalmazsa beni öldüreceksin. O anda beni sevdiğini, benim de seni sevdiğimi düşünerek tereddüt edersen senden sonra karşıma çıkan herkesi öldürebilirim." Bakışlarını kaçırmadan devam ediyor. "Bunu sana söylemekten nefret ediyorum. Seni böyle bir yükün altında bırakmaktan da nefret ediyorum. Ama gerçeği görmezden geldiğimiz için değişmeyecek. Ben herkesi, herkesi öldürebilirim Aoi." Dudakları titriyor, gözlerinin içindeki ıslaklık sabah ışığında kısa süreliğine parlıyor. Başını hafifçe eğerek nefesini düzenliyor ve taşmak üzere olan duygusunu güçlükle bastırıyor. "Şu an hala kendimim. Sen de yanımdasın. Bir süre buna tutunmak istiyorum." Başını yatağın arkasına yaslıyor, göz kapakları ağırlaşıyor. "Biraz dinlenmem gerek. Çok yoruldum."

Kapı aniden duvara çarpacak kadar sert açılıyor. Masato, üzerindeki hastane gömleğinin bir tarafı yamuk kapanmış halde odaya dalıyor. Yüzündeki morluklar daha da koyulaşmış, yürürken bir tarafını korumaya çalışıyor, yine de gözlerinde yatağın üzerinde Takeshi’yi uyanık görünce beliren açık bir rahatlama var. "Uyandın mı? İyi. Güzel. Herkes hayatta o zaman." Daha kimse cevap veremeden arkasından Bokukichi giriyor. Takeshi’nin açık gözlerini görünce iki elini havaya kaldırıp abartılı bir sevinçle yatağın yanına geliyor. "Ay, kırmızı çakralı prensesimiz uyanmış! Günaydın hayatım, gece vardiyasında köy yıkma performansına kaç puan veriyorsun?" Takeshi ona bakmıyor bile. Ellerini örtünün üzerinde birleştirmiş, yüzündeki ciddi ifadeyle boşluğa bakmayı sürdürüyor. Bokukichi’nin gülümsemesi birkaç saniye içinde küçülüyor. Tam o sırada Toshifumi sessizce içeri girip kapıyı arkasından kapatıyor. Masato, odadaki kasvetten rahatsız olmuş gibi boğazını temizliyor ve gömleğinin eteğini kaldırıyor. Karnını ve kaburgalarını saran kalın bandajları gururla gösteriyor. "Hallettim." Toshifumi bandajların altından taşan morluklara bakıyor. "Yani halletmek sayılır tabii, doğru." Masato gömleğini indirirken cevap vermeye hazırlanıyor ancak koridordan gelen hızlı ayak sesleri hepsinin dikkatini kapıya çeviriyor. Kaede nefes nefese içeri giriyor. Saçları dağılmış, yüzü uykusuzluktan solmuş, gözlerindeki telaş yeni bir saldırı başlamış izlenimi uyandırıyor. Masato hemen doğruluyor, Toshifumi de kapının önünden çekilerek ona yer açıyor. Ne olduğunu soran sesler birbirine karışınca Kaede şaşkınlıkla hepinize bakıyor. "Benim bir teorim var. Bir şey oldu."

Odadaki hava yeniden geriliyor. Kaede birkaç nefes boyunca söyleyeceklerini düzenlemeye çalışıyor, ardından kapıyı kontrol edip sesini alçaltıyor. "Yamanaka tekniğini kullanarak herkesle iletişim kuruyordum, diğer Yamanakalar da bana yardım ediyordu. Özellikle klan büyüğüm olan Yamanaka Hitoka ile görüşüyordum. O, emirleri bölüklerin büyük bir kısmına aktarıyordu." Ellerini birbirine kenetliyor. "Aktif tehditler dağıldıktan sonra klan bölgesine döndüm. Klan binasına girdim ve Hitoka’yı gördüm. Hastanelere bitkisel ilaç gönderimi süreçleriyle uğraşıyordu. Ona yaptığımız işle ilgili birkaç soru sordum ama hiçbirine anlam veremedi. Şunu yaptın, bunu söyledin diye anlattığımda bana öyle bir şey yapmadığını söyledi." Masato’nun gözleri irileşiyor. "Yok artık." Kaede hemen ona dönüyor. "Hitoka’yı kullanmış olabilirler mi? Tüm bölüklerin beyni niteliğinde elit bir shinobi ve yaptığını sandığım işten haberi yok. Resmen kendimden şüphe ediyorum şu an. Sesini yıllardır duyduğum bir insan bir de, taklit olsa anında anlarım. Uchiha Kaita’nın işi olabilir mi?" Takeshi’nin yüzü o isimle birlikte geriliyor. Yatağın üzerinden, Kaede'ye bakarak konuşuyor. "En kıdemli bölükleri yanlış yönlendirdiler ve köyü yakıp yıkmaları kolaylaştı. Kaita... Orospu evladı." Bokukichi iki kolunu yana bırakıp odadakileri tek tek süzüyor. "Biz dağılalım abi o zaman yani, bu kadar kolay göte geliyorsak." Kaede’nin sesi yükseliyor. "Ben anlamadım diyorum oğlum, ben akrabasıyım ben anlamadım! Köydekiler anlayamaz ki böyle bir şeyi zaten. Kafayı yiyeceğim şu an, ne diyeceğimi bilmiyorum." Toshifumi’nin yüzündeki yorgunluk bir anda görev ciddiyetine dönüşüyor. "Dediğin doğruysa bunu kanıtlayıp Kaita’yı tutuklatmamız gerekiyor. Başka yolu yok." Bokukichi göz ucuyla Takeshi’ye bakıyor. Takeshi’nin omuzlarının yeniden kasıldığını, bu haldeyken zihninin yeni bir tehditle doldurulduğunu fark ediyor. "Affedersiniz ama çocuğun kafasını siktik. Hadi dağılalım artık."

Kimse buna itiraz etmiyor. Kaede’nin teorisi, Mawado’nun kaçışı, Takeshi’nin mührü, Kurohina’nın görüntüsü ve köyün uğradığı yıkım aynı küçük odanın içine sığamayacak kadar ağırlaşıyor. Masato duvara tutunarak kapıya yöneliyor, Kaede ona destek olmak için yanına geçiyor. Toshifumi, Takeshi’nin serumunu ve mühür takibini son kez kontrol ettikten sonra Kaede’yle bu konuyu daha güvenli bir yerde konuşacağını söylüyor. Bokukichi de Youko’nun koridorda tek başına beklediğini hatırlayıp çıkmaya hazırlanıyor. Hepinizin yaralarının sarılması, chakra havuzlarının toparlanması ve yaşananların zihninize yerleşmesi için zamana ihtiyacı var. Bu odada yeniden aynı kişilerle toplanmanızın günler, belki haftalar alabileceği hissi sessizce çökerken kapının önünde kısa bir yığılma yaşanıyor. Kaede ve Masato koridora çıkıyor, Toshifumi de arkalarından ilerliyor. Bokukichi eşiği geçeceği anda durup başını sana doğru çeviriyor. Yüzünde yorgun ama yumuşak bir ifade beliriyor. "Sen bir şey mi diyecektin aşko, gitmeden?"

Takeshi'nin ona sarıldığını hissedince Aoi yatışmak yerine daha şiddetli ağlamaya başladı. O sarılışta kopup gitmiş, ondan çalınmış bir şeyler fark etmişti. Birkaç saat önce havai fişeklerin önünde onu öpen Takeshi yine korku dolu ve mesafeli bir Takeshi'ye dönmüştü. Geri çekilip gözlerinin içine baktığında adil olmayan şeyler söylemiş, Aoi'den yapamayacağı şeyler istemişti. Onu öldürmesini, bir gün gerekirse ve onu durdurmazsa önüne çıkan herkesi öldüreceğini söylemişti. Aoi yaşlar gözlerinden süzülmeye devam ederken başını olumsuz anlamda iki yana salladı. Boğazından bir hıçkırık koptu. "Zalimce şeyler söyleme!" Başını, duyduklarını kabul edemez gibi iki yana sallamaya devam ederken "Yapamam... Yapamam..." diye sayıklamaya devam etti. İçinde bir şeyler hala bu olasılığın gerçek olmayacağına, Takeshi'nin mührünün kölesi olmayacağına ve onu kontrol edebileceğine inanıyordu. Bu gece yaşananlar onu çok korkutsa da, Takeshi'nin yok olduğu ya da öldürüldüğü bir senaryonun gerçek olmayacağına tutunuyordu.

Takeshi dinlenmek istediğini söylediğinde yavaşça doğruldu ve kalktı. Gözlerini yırtık ve pislik içindeki kimonosuna sildi. Güzel anılara sahip olduğunu düşündüğü ve her dolabında gördüğünde kıkırdayacağı o pek sevdiği kimonosu şimdi çöp olmuştu. O esnada kapı sertçe sonuna kadar ittirilerek açıldı ve Masato içeriye girdi. Üzerinde hastane gömleği vardı. Bedeni çürükler ve morluklarla kaplıydı. Onları görünce rahatlayarak herkesin hayatta olduğunu bildirmişti. Aoi derin bir oh çekti. Onun hemen ardından da Bokukichi odaya daldı. Takeshi'ye takılsa da ondan tepki alamayınca yüzündeki gülümseme yavaşça silindi. Son olarak Toshifumi içeriye girip kapıyı kapatmıştı. Masato gömleğini hafifçe kaldırıp sargılarını göstermişti. "Hayatta olduğun için çok mutluyum." dedi Aoi buruk bir gülümsemeyle. Koridordan gelen hızlı ayak sesleriyle dikkat kesildiler. İçeriye soluk soluğa kalmış Kaede girdi. Bir şey olduğunu söylediğinde herkes tedirgin olmuştu. Kaede savaş esnasında klan büyükleri ile ve diğer Yamanakalar ile iletişim kurduğunu, koordinasyon sağladığını ancak sonrasında klan büyüğünün olan bitenden haberi olmadığını fark ettiğini söylemişti. Hayatı boyunca onun sesini duymuş birisi olarak onu nasıl taklit ettiklerini veya içlerine nasıl sızdıkları konusunda şaşkınlık içindeydi. Bunun Kaita'nın işi olabileceğinden şüpheliydi. "Birinin sesini nasıl birebir taklit edebilirler?" diye mırıldandı Aoi şaşkınlık içinde. Belki de o kişi de bu işin içindeydi.

Takeshi en kıdemli bölükleri bu sayede yanlış yönlendirdiklerini ve köyü böylece daha kolay şekilde yakıp yıktıklarını söyleyince yüzünü ekşitti. "O halde neden köyü tamamen yıkmadılar? Hepimizi öldürmediler? Hedefleri Takeshi ise neden en savunmasız olduğumuz anda onu alıp götürmediler? Ne yapmaya çalıştıklarını anlamıyorum." Her kafadan bir ses çıkınca Bokukichi, Takeshi'yi dinlenmesi için yalnız bırakmaları gerektiğini belirtmişti. Böylece odayı terk ettiler. Aoi son bir kez yatakta halsiz duran Takeshi'ye baktı ancak onun kendilerinden taraf bakmadığını fark edince başını indirdi. Bokukichi dönüp ona seslenince ona döndü. "Han abimi ya da babamı gördünüz mü?" Onlara ne olduğunu merak ediyordu. Bir de ailesini bulması gerekliydi. Babası ne yapmıştı acaba? "Bir de... hepinizin evi sağlam mı? Takeshi'nin? Köydeki yıkım ne durumda, tahmini ne kadar kaybımız var?" Düzenlenecek cenaze törenlerini düşününce titredi.