Yeni Yüzler

[Yureikumo Aoi]

Shiho ismindeki bu kızın konusu açıldığında oğlanın yüzündeki bakışlar değişmişti. Onu bırakıp gittiği için pişmanlık duyuyordu. Üstelik kısmen de olsa yalan söyleyerek gitmişti, bundan dolayı da karşısına çıkmaya cesaret edemiyordu. Aoi onun gibi ciddi görünüşlü ve intikam arzusuyla yanıp tutuşan bir Genin'in yaşına bu kadar uygun, bu kadar masum duygular beslemesine gülümsemeden edemedi. Fal bakmayı öğrenme konusunda kendisini hazır hissetmiyor olsa da falında çıkanı dinleme konusunda kararlıydı. Cesaretini toplaması gerektiğini kabul ettiğinde Aoi başını sallayarak anlayışlı bir tebessümle onu onayladı. Her zamanki çöpçatanlığıyla yine sevenleri kavuşturuyordu. Neyse ki aynı talih kuşu kendi başına da konmuştu da artık bu coşkulu gençlik aşkına iç çekmekle kalmıyordu.

Jin çayını içerken biraz kıvranmaya başladı. Sanki bir şey söylemek istiyor da çekiniyor gibiydi. Aoi onu ne cesaretlendirdi ne de bir şey söyledi. Sadece sakince milkshakeinin dibini içip buzlu köpüklerini "hüğğğp" diye içine çekti. Kısa süre sonra da çocuk ağzındaki baklayı çıkardı. Shiho'nun yanına gidip onu görmek istiyordu ancak tek başına yapmak istemiyordu. Aoi'nin yardımını istiyordu. Aoi buna hemen bir yanıt vermedi. Bunu yapması doğru olur muydu ki? İkilinin coşkulu kavuşma sahnelerine engel olmak istemezdi. Ya da küçük kızın Aoi'nin varlığından rahatsızlık duyup baskı hissetmesini... Yine de Jin'in bu kadar çekingen ve dürüst bakan gözlerine dayanamadı. Ona elinden gelen yardımı yapması gerektiğini düşündü. Korkunç bir savaş atlatmışlardı ve o gece köyde olan herkes fena halde sarsılmıştı. Shiho'ya Jin'i görmek çok iyi gelecekti. Belki Aoi'nin bağlayıcılığı onların arasındaki zamandan kaynaklı buzların da daha hızlı çözülmesini sağlardı.

Bu sırada çocuğun içindeki "ben" diliyle konuşan sesin ona utanılacak bir adam söylediğini duydu. Kaşlarını çattı. "Sen şu sesi çok dinleme." diye karşı çıktı hemen. "Sevginin utanılacak bir tarafı yok. Bir zayıflık da değil. Sevgi ve aşk insanı kuvvetlendirir. Bir adamın en güçlü olduğu an, hayatı uğruna korumak istediği ve kaybetmekten korktuğu o kişiye sahip olduğu andır. Budur bir insanı güçlendiren ve geliştiren. Aksine, kimsesizlik ve sevgiden mahrumiyet zavallılıktır. Sennashi gibi." Hemen cüzdanını çıkarıp masanın üzerine milkshakein ve çayın parasını bıraktı. Sandalyesinden kalktı. "Hadi gidelim o halde. Gitmeden önce ona hediyelik bir şeyler de almak ister misin?" Shiho'nun evini bilmediği için Jin'i takip edecekti. Kızcağızın savaştan az hasarla çıkmış olmasını ve evinin sağlam kalmış olmasını umuyordu.

[Kurooni Jin]

Genç adam, sevginin utanılacak bir şey olmadığını duyduğunda gözlerini karşısındaki kadına doğru çevirdi. Aşk kelimesini duyduğunda ise yanakları kızarmaya başladı. Aşk diye bir şeyin varlığını henüz tamamlayamamışken, çok utandırıcı bir duygu gibi geliyordu. Ama Aoi’nin tanımlarına bakılırsa, Shiho’ya aşık olabileceğini düşündü. Onun hayatını korumak uğruna kendi canına zarar gelmesini, hatta ölmeyi bile anlık bir refleksle göze almıştı. Onu kaybetmekten korkmuştu, onu koruyabilmek için köye dönmemeyi de göze almıştı. “Aşk diye bir şeyi hiç deneyimlememiştik. Shiho’yu gördüğümüzde karnımızın içinde bir sürü ağrı birbirine giriyordu, onun yanağına elimizi koyduğumuzda kalbimizin atışları çok hızlanıyordu. Bunlar aşkın getirdiği fiziksel reaksiyonlar mı?” Gerçekten merak ettiği bir soruydu. Aşk denilen şeyi yaşadığı zaman, sürekli bu fiziksel tepkimeleri mi yaşayacaktı? “Birisine aşık olup olmadığımızı bu şekilde mi ayırt edebiliriz?” Genç adam için en önemli bilgilerden birisi buydu belki de, bunun nasıl keşfedildiğini anlamak istiyordu.

Hediyelik eşya konusuna başıyla onay verdi genç adam yürümeye devam ederken. Hediyelik dükkanına doğru yaklaşırlarken, gözlerini kadına doğru çevirdi. “Sen hiç aşık oldun mu abla? Aşık olduktan sonra ne yapmamız gerekiyor? Shiho’nun babası el ele tutuşmalar falan dedi, öyle mi yapmamız gerek?” Soruları ardı ardına sıraladığını fark ettiğinde kısa bir es verdi. Sonrasında, biraz çekinerek diğer sorusunu sordu. “Sen hiç el ele tutuştun mu?” Büyük bir merakla kadının gözlerinin içine bakıyordu. Nasıl bir cevap vereceği konusunda çok heyecanlıydı, üstelik Shiho’nun babası bu durumu çok büyük bir şey gibi anlattığından olsa gerek, kafasında farklı bir yer edinmişti.

Hediyelik dükkanına geldiklerinde, gözü kolyelerin arasında gezinmeye başladı. Kolyelerin arasında gördüğü sarı renkli göz objeli kolyeyi yerinden çıkardı, sonrasında da pembe renkli küçük kalp kolyesini. “Bu ikisini alacağız. Sarı ve pembe rengini çok seviyor. Bu göz ona beni hatırlatacaktır. Kalpte hatırlatır heralde.” Hediyelik dükkanına parasını ödedikten sonra yürümeye devam etti kadın ile birlikte. Fuuma’ların arasından geçip giderken, sonunda Shiho’ların evinin önüne vardı. Kalbi, olması gerektiğinden çok daha hızlı atıyordu. “Burası.” diye gösterdi parmağıyla işaret ederek. Sonrasında gözlerini kısarak ablasının gözlerine baktı. “Babası çıkarsa bir sürü laf atıyor. Evlenemezsin falan diyor. O çıkarsa gene bağıracaktır.” Gözlerini Shiho’nun evinin kapısına doğru çevirdi. Derin bir nefes aldı.

“Kapıyı çalalım mı?”