Shinsei

Üç gün…

Tanigakure içerisinde geçen üç koca gün. Henüz bir eylem içerisinde bulunmadık, bir strateji geliştirmedik. Zihnimi mümkün olduğunca çalıştırıyorum, ancak günlerimiz biraz ilginç geçiyor. Hame her sabah, güneş tam yükselmeden antrenman yapıyor, kılıcının sesinin rüzgarla kavuşmasını dinlemek, sabah için iyi bir huzur kaynağı. Öfkeli olduğunu anlayabiliyorum, ancak neye öfkeli olduğunu tahmin edemiyorum. Shiho, kulübenin yanında küçük bir ateşe eşlik ediyor, bambu dalından yaptığı çubuğuyla çayını karıştırıyor. Yüzünde düşünceli bir ifade var, bana baktığında gözlerini kaçırıyor ama dudaklarında oluşan o gülümsemeyi görebiliyorum. Kazuma ise, taburede oturup sigarasını içiyor, bir yandan botlarını onarıyor. Onun iç çekmelerinden ve uzaklara dalmasından gitmek istediğini anlayabiliyorum, ancak lafını açmıyorum. En önemlisi ise, yeni dostum Ōotoko-Jin. Sessiz bir şekilde, yanımda duruyor, içinde sürekli koruma içgüdüsü var gibi görüyorum. Ağır bir şeyler taşıdığımda hemen yardıma geliyor, odun parçalarını taşıyor, büyük kaya parçalarını çekiyor.

Öğlene doğru, Hame kulübeye doğru döndü ve buranın fazla huzurlu olduğunu, midesini bulandırdığını söyledi. Onun ciddi problemleri olduğu hakkında kesin kanıya varmak üzereyim. Bunları düşünmeye vakit kalmadan, Kazuma yanıma gelmiş ve harekete geçmemiz gerektiğini söylemişti. Haklıydı. Bir gün daha bizimle kaldıktan sonra çekip gideceğini söylüyordu. Ancak yanında bir parşömen hediye etmişti bana, köy merkezine inip tanıştığı bir rehberden aldığı haritaydı bu. Bana balık pazarının alt depolarını gösteriyordu, bu sembolün taşıyıcıları ile karşılaşabileceğimi söylüyordu. Ancak bundan önce, ne yapmak istediğimi bilmek istiyordu. Beni kolumdan tutmuş, kulübeden uzaklaştırmıştı. Taş köprüye kadar yürüdükten sonra, tahmin ettiği senaryoyu söylemişti. Onların içine sızacağımı düşünüyordu, ancak bu yanlış bir tahmindi. Zaten bir it dalaşına gireceksek, gelmek istemediğini de belirtmişti. Haritayı da bana bıraktıktan sonra, planımı öğrenmek istediğini söylüyordu. Ben de ona karşı, biraz açık olmayı tercih etmiştim.

“Kazuma-san, kısmen haklısın. Onların içlerine sızmayı tam olarak istediğimi söyleyemem, çünkü onlar benim dostlarımın canına kaç defa kast ettiler, sana sayamıyorum. Birisinde bizim yanımızdaydın üstelik.” Dedikten sonra, hafif iri bir kayanın üstüne oturup, kunaimi çıkardım ve düz bir şekilde avcumun içine vurarak ritim tutturmaya başladım. “Önce ne istediklerini soracağım. Bunu öğrenmek istiyorum. Ancak dediğin gibi, bu işin sonu bir it dalaşı ile bitecek. Bu işin içinde ailemin de bir payı var anladığım kadarıyla. Yoksa Ōotoko-Jin’i bulmamız bir tesadüf değildi diye tahmin ediyorum. Yaptığın her şey için sağol, ancak artık yollarımızı ayırmamız en mantıklısı. Zira başına bir iş gelmesini istemem ve dediğim gibi, bu işin sonunda kan dökülecek.” Dedim. Dostlarımın canına kast eden kişilerin içine sızmak, iyi bir fikir mi bilmiyorum ancak yine de değerlendirmeye alacaktım. “Yine de her şeye rağmen, içlerine sızma fikrini değerlendireceğim.”

Kazuma, söylediklerimi dikkatle dinledi. Bir Genin seviyesinde shinobiye göre, konuştuklarım boyumu aşsa bile, sözümü kesmemiş olması, itiraz etmemiş olması hoşuma gidiyordu. Bunu görüyor olmak, daha fazla efor sarf etmemi sağlıyordu. Ancak söylediği bir söz, kafama takılmıştı. Kan döküleceğini baştan kabul eden biriyle yürümek herkesinin harcı değildir. Yanımda getirdiğim dostlarım acaba buna hazır mıydı? Yoksa onları kabul etmeyecekleri bir kaderin içine mi sürüklüyordum? Kesinlikle bir kez daha onlarla konuşmam gerekiyordu. Evet, bu yolu tek başıma ilerlemek istemiyordum, bizim bir takım olduğumuzu kabullenmiştim ancak bu takımın içerisinde baştan kabul edilmesi gereken şeyler olduğunu da biliyordum. Üstelik, köyümüzden bu kadar uzun süre uzak kalmışken ve muhtemelen başım belaya girmiş olduğundan, daha fazlasını kaldırmak istemiyordum. Neyse ki, beni düşüncelerimden uzaklaştıran yine Kazuma olmuştu. Avucuna döktüğü şeylerin arasından önce küçük, ancak boyutuna göre garip bir ağırlığı olan nehir taşını uzatmıştı. Tanigakure’de bazı depoların zemininde bundan olduğunu, çoğu zaman sahte duvar ya da gizli kapakların anahtarı olduğunu söylüyordu. İkinci olaraksa, mavi bir ip parçası vermişti. Ağ Akımı’nın alt kolları geceleri bileklerine bundan bağladığını söylemişti. Gündüz takmıyorlardı, iş sırasında ise taşıyıcılarsa takıyorlardı. Buna özellikle dikkat etmem gerekirdi. Bir diğer dikkat etmem gereken şey ise, aynı akıntıya bağlıyız sözüydü. Beni vezir de edebilirdi, rezil de.

Balık pazarının alt depolarında ilk konuşmayı yapacaksam, yalnız gitmemi tavsiye ediyordu. Ancak yalnız olmadığımı da hissettirmem gerektiğini söylüyordu. Neyi kastettiğini anlamam zor olmamıştı arkamdaki koruyucu deve baktığım zaman. Kazuma, haritasını da bana bırakmıştı, artık oyalanmayı bırakıp harekete geçmemiz gerektiğini söylüyordu. Son cümlelerine karşılık, sakince gülümsemiştim. Arkasını dönüp gitmesini izledim bir süre boyunca. “Karşılaşalım, Kazuma-san.” Yolda edindiğin dostlukların, zaman zaman güzel tebessümleri olur. Umarım bir gün bir yerde tekrardan karşılaşabiliriz. Seni unutmayacağım.

Kendimce vedamı ettikten sonra, kulübeye dönmüştüm. Ortam hareketlenmişti, Hame kılıcını söküp yeniden bağlamıştı. Bana ne yapacağımızı sorduğunda, Shiho koşarak yanıma doğru gelmişti. Su almaya indiğini, nehir hattına paralel ilerleyen maskeli bir adam gördüğünü söylemişti. Doğrudan bakmasa da, aynı hattı düzenli aralıklarla taradığını söylüyordu. Muhtemelen dediği gibi bir devriyeydi, aynı zamanda Fuuma shurikeni olması, bizim için problem olabilir gibi görünüyordu. Hame, kılıcını omzuna almıştı, savaşmaya hazır duruyordu ama bu yeri değildi. Şimdilik tehlikeden uzak kalmak durumundaydık. Burayı bir an önce terk etmemiz gerektiğinin farkındaydım, ancak nasıl bir yol izlemeliydik ondan emin olamıyordum. “Devriyeye karşı bir eyleme geçemeyiz. Bu direkt olarak sinyalleri üstümüze çeker. Devriyeye çıkmış birisinin geri dönememesi bile, başlı başına büyük bir problem.” Dedim ilk olarak. Burayı terk etmemiz gerekiyordu ancak nasıl terk edeceğimiz konusuna karar veremiyordum. “Bir şekilde devriyenin problem olduğunu düşünmesini engellemek zorundayız.” Buradan ayrılmalıydık. “Buradan ayrılalım. Elimdeki haritaya göre hareket edelim, şimdilik birbirimize bağlı kalarak ilerlememiz en doğrusu. Sonradan yollarımızı ayırmamız gerekebilir. Devriyenin gözüne batmadan, alt depolara doğru hareket etmeye çalışacağız. Önemli olan burayı terk etmek, alt depolara giden yolu tam olarak kesinleştirdiğimiz zaman planın geri kalanını konuşacağız. İlerleyelim. Bir an önce.” Dedikten sonra, aklıma hızlı bir şekilde plan geldi ve Ōotoko-Jin’e döndüm. “Bir avucuna Hame’yi, bir avucuna Shiho’yu alman lazım. Ben de ensene çıkacağım. sonrasında haritaya bakarak sana tarif edeceğim, ancak maskeli bir adam görürsen, o yoldan gitmeyeceğiz, görünmeyeceğiz, tamam mı?” diyerek planın devamını getirdim.

Ōotoko-Jin ile vakit geçirmek, oldukça keyifli geliyordu. Üstelik söylediğim şeyleri yapıyor olması, daha da çekici geliyordu. Aramızdaki bağın belki de sadece kanla kurulmuş bir anlaşma olduğunu düşünsem de, sanki güzel bir dostluk kurmuşuz gibi hissetmek hoşuma gidiyordu. Aslında babamın şimdiye kadar verdiği tüm eğitimlere ters bir durumdu bu. Kurooni ailesinden birinin, bir kukla ile böyle bir bağ kurduğu bilinse, sanırım klandan bile atabilirlerdi. Bizim için, yani ailem için, bu sadece yüzeysel kalmalıydı. Kanla kurulmuş anlaşmanın farkında olsam da, tamamen bunu bilmeli, bunu söylemeli ve bunu yaşamalıydım. Bazen bu katı kuralların içinde insanlığımın yiteceğini düşünüyordum. Nitekim, klanımın daha da geçmişini ele aldığımda, bunun doğru bir yol olduğunun farkındaydım. Birbirini katleden aile üyeleri, aklını kaçırmış akrabalarım, gençler arasında yaşlılara karşı çıkan isyanlar ve belki de bilmediğim türlü türlü sırlar. Hepsinin sonucu olarak bu kurallar koyulmuş, bu eğitimler verilmeye başlanmıştı. Otoriteyi sorgulamak gibi bir gayem olmasa da, insanlığımı da kaybetmek istemiyordum. Bu yüzden Ōotoko-Jin’e çekilmiştim sanırım.

Ōotoko-Jin’in dikkatli gidişi sayesinde Tanigakure’nin arka yüzü ortaya çıkmaya başlamıştı. Burası canlı bir bölge gibi değildi, turistik hiç değildi. Gece işlerinin döndüğü, unutulmuş geçitlerin olduğu bir hattı. Ahşap iskelelerin altından geçiyorduk, yosun kokusu ağırlaşıp burnumu delecek seviyeye geliyordu. Bu sırada, Ōotoko-Jin durmayı tercih etmişti, aslında bunu ben istemişim gibi hissediyordum, çünkü aşağıda bir hareketlenme vardı. Alt depolara giden ana girişlerden biri karşıma çıkmıştı. Girişin hemen önünde yere bırakılmış soluk mavi bir ip parçası vardı, Ağ Akımı’na ait olduğu belliydi. Deponun taş kemerine ise, mühür formasyonlarına benzeyen yeni bir mühür işlenmişti. Kan henüz tamamen kararmamıştı, yani yeni olmalıydı. Bu ipin sahipsiz olduğunu görünce de, aklımdan birinin kurban edildiği düşüncesi geçiyordu. Umarım tahmin ettiğim şey değildir demekten başka şansım yoktu.

Haritada işaretlenmemiş, dar bir yan geçit gözüme çarpıyordu. Depo girişinin biraz ilerisinde, nehre doğru inen eski bir servis tüneli gibi duruyordu. Çökmüş, karanlık ve sessizdi. Ōotoko-Jin benim kararımı beklercesine eğilmişti. Mavi ipe sahip olmuş olmak, nasıl bir plan yapacağımı ortaya koyuyordu bir bakıma. Ağ Akımı ile yüzleşecek kişi ben olacaktım, Shiho, Hame ve Ōotoko-Jin ise tünelden içeri sızacaklardı. Bu yüzden Ōotoko-Jin’in sırtından inmiştim hızlıca. Elimi, Ōotoko-Jin’in var olup olmadığını bilmediğim kalbinin yerine, avcumun içi değecek şekilde koyuyordum. “Ōotoko-Jin, eğer konuşabilecek kapasiten varsa, bana fısılda. Eğer yoksa, sadece kafanı salla. Shiho ve Hame’yi, ben uzakta olsam bile, koruyabilir misin? Yoksa aramızdaki bağ, uzaklaştığımız zaman kopacak bir bağ mıdır?” Gözlerinin içine, onun sanki ruhuna bakıyormuşçasına baktım. “Ōotoko-Jin, dostluğumuz uzakta kalsak bile daim midir?”

Ōotoko-Jin, gerçekten bir insan gibi tepki vermişti bana. O soğuk, taş ya da metal hissi, ellerinde yoktu. Gerçekten bir dostum olduğunu, bir kukla olmadığını belirtiyordu. Sanırım, gerçek bir yol arkadaşı bulmuştum, üstelik dev bir yol arkadaşı. Onunla birlikte, bu shinobi yolunu yürümenin ne kadar eğlenceli olacağını düşünmeden edemiyordum. Ancak şimdilik, görevime odaklanmak zorundaydım. Bu yüzden, bir an önce planı aktarmam gerekiyordu. Önce, Hame’nin ağzından çıkanları işittim, sonrasında ise Shiho’nun. Dediği gibi, bu artık bir kan değildi. Daha gerçek bir bağ kurmuştuk, ama köye döndüğümüzde asıl gerçeği öğrenebileceğimi düşünüyordum. Ōotoko-Jin, emri baştan almışçasına koruma pozisyonuna geçmişti. Bense, planı anlatmadan önce, bu dev ile aramdaki bağı tazelemek ve koparmamak için, önce ona selam vermem gerektiğini düşünüyordum. Bu yüzden, tekrardan elimin baş ve işaret parmağını gözlerinin altına koymuştum.

“Seni görüyorum, Ōotoko-Jin.”

Bunun, her şeyden çok daha anlamlı olduğuna inanıyordum. Şimdi ise planı açıklama vaktiydi. Üçünün de beni görebileceği bir şekilde konumlanıp, konuşmaya başladım. “İçeriye girmek için bir kişi gerekli. Kazuma-san’dan aldığım bilgilerle birlikte, içeri giren kişi ben olacağım. Onlardan biriymiş gibi nasıl davranabileceğimi biliyorum. Üstelik, klanımdan gelen gücün de etkisi içeriye girdikten sonrası için benim daha uygun olduğumu gösteriyor.” Dedikten sonra, kısa bir es verip tekrar devam ettim. “Ōotoko-Jin, senin görevin her ne olursa olsun Shiho ve Hame’yi korumak. Bu süreçte, düşmanlara karşı istediğin gibi inisiyatif alabilirsin. Öldürmen gerekiyorsa öldür, sakat bırakman gerekiyorsa sakat bırak. Sen bu takımın bir parçasısın.” Kafamı aşağı doğru eğerek onu onayladıktan sonra Hame ve Shiho’ya döndüm. “Sizlere düşmanlarımıza karşı kafa tutabileceğinizi biliyorum, ancak önceliğiniz içeriye gizlice sızmak olmalı. Düşmanlarımızı tespit edin, kaçış yolu düşünün, açıklar arayın. Dövüşmekten önce bunları planlayın. Eğer çıkmaza girerseniz, Shiho, babamın verdiği kunai ile birlikte onu buraya çağır. Bu yüzden, onu şimdiden eline almanı istiyorum. Savaş sırasında çıkarmanın zor olduğunu gördük. Lütfen eline al.” Dedim.

“Bir sorunuz yoksa, harekete geçelim.” Eğer bir soruları yoksa, harekete geçmenin vakti gelmişti ve şimdilik mavi ipi takmayacaktım. Bunu sadece görev sırasında takmam gerektiğini bildiğim için, şimdilik önemli olan içeriye girmek olacaktı, bu yüzden kapıya doğru yönelecektim.

Shiho’nun endişelerini anlayabiliyordum. Sanırım onunla aramızda daha farklı, daha duygusal bir bağ oluşuyordu. Bu bir yandan hoşuma gidiyor, bir yandan anlam veremediğim bir hal alıyordu. Belki de bunu onunla konuşmalıydım, kimi insanlar yaşı ne olursa olsun, benden daha bilgili olabiliyordu bazı konularda. Hame, söze girip Kazuma’yla kaldığımız kulübenin önünde buluşmayı teklif etmişti. Ben de bunu kabul etmiştim. İkisinin gidişinin ardından, depo kapısına doğru yönelmiştim. İçimde hem bir heyecan, hem de garip bir korku vardı. Kurooni ailesinin sert eğitimlerini şimdi daha rahat anlıyordum, bunlara rağmen sakinliğimi korumayı başarmak, nefes almak kadar kolaydı. Bu sayede, etrafımı daha iyi inceleyebilmiştim. İçeriye doğru ilerledikçe, bir kelime kulaklarımdan içeriye girmeye başlamıştı. Anlamını bilmiyordum, ancak bir isim olduğunu düşündürüyordu içgüdülerim bana. Girdiğim yer derinleştikçe, çatlak sandıklar, açılmış variller, rulo halinde duran tel tuzaklar, mühür kağıtları, yağlanmış mızraklar gibi bir ton teçhizat bulabiliyordum. Aslında buraya gelmişken bunlardan bir savaş ganimeti yapabilirdim. Bu yüzden, toplayabildiğim mühür kağıtlarını toplamayı planlıyordum. Ancak, gördüğüm ateş parlaması yüzünden bu planım suya yatmış gibi duruyordu.

En yakında duran teçhizat varilinin arkasına geçmiştim, ateşin etrafındaki beş kişiyi izlemeye başladım. Maskeler yoktu, ancak ceplerinden sarkan hayvan yüzü biçimli maskeler net biçimde görünüyordu. Böyle bir maskeye ihtiyacım olacaktı sanırım. Ancak nasıl bulacağımı bilmiyordum. Bir iş karşılığı rütbe atlacaklarını söylüyordu birisi, söyleyen kişinin adı da Shuujin di. Sennashi adli kişinin, rütbe atlatan kişi olduğunu zihnimde kurgulamıştım. Bu yüzden, şimdilik planımı kurmuştum ve muhtemelen işe yaramazsa burada çok büyük dayak yiyecektim. Hatta bunun sonucu bir ölüm bile olabilirdi. Bu yüzden, olduğum yerden yavaşça kalktım, alın bandımı saklandığım yerin köşesine fırlattım sessizce, her ihtimale karşı, bir parmağım kunainin sapında duruyordu. Ateşin başındaki adamlara doğru yaklaşırken, Eiengan’ı da aktive ettim ve yapabileceğim en öfkeli, en sert, en kana susamış surat ifadesini takındım. Yanlarına tamamen yaklaştıktan sonra, üstten bakarak konuşmaya başladım. Hırçın bir çocuk etkisiyle birlikte, ciddiyetimi belli etmeye çalışıyordum.

“İşi tamamladım. Sennashi-sama işi bitirdikten sonra maske alabilmem için buraya gelmem gerektiğini söyledi. Nereye gideceğim, söyleyin.”

Spirallerin dönmeye başladığı göz bebeklerimle birlikte, sinirli bir şekilde hepsinin gözünün içine bakmaya başladım teker teker. Bir cevap alabileceğime inanıyordum, ancak belli olmazdı.