Shinsei

Iwagakure’de sabah, güneş köyün üzerine çıkmadan önce taşların renginde kendisini gösteriyor. Gece boyunca soğuyan kayalıkların tepeleri önce solgun bir kızıllığa, ardından fırından yeni çıkmış demiri andıran sıcak bir turuncuya bürünüyor. Yüksek taş duvarların ve birbirinin üzerine kurulmuş sert çatılı evlerin arasındaki gölgeler yavaşça kısalırken Konjiki bölgesi köyün geri kalanından daha erken uyanıyor. Ortak dökümhanede gece boyunca korunan ocakların kapakları açılıyor, körüklerin derin nefesi dar sokaklardan geçiyor ve demirin demire vurmasıyla çıkan ilk tok çınlama sabah sessizliğini tek darbede kırıyor. Ardından bir başkası, sonra bir başkası geliyor. Madenlere gidecek işçiler kazmalarını omuzlarına alıyor, teras tarlalarına inen aileler tohum ve alet dolu sepetleri sırtlarına bağlıyor, ağılların önündeki gençler hayvanların yemlerini kontrol ediyor. Klan bölgesindeki hayat ninjalık ile zanaatı birbirinden ayırmadan, her ikisini de aynı görevin parçaları kabul ederek yeniden başlıyor. Senin odana ulaşan ilk gün ışığı ise taş pencerenin önündeki ince kırmızı perdeyi aşarak duvarda asılı duran tahta eğitim silahlarının üzerine düşüyor. Çocukluğundan kalma küçük kalkan, hedef ipleri, akademi kitapları ve annenin sana çalışman için bıraktığı çizimlerle dolu parşömenler odanın farklı köşelerinde duruyor. Alçak dolabın üzerindeki altın sarısına boyanmış Iwagakure alın bandı, odadaki her şeyden daha yeni ve daha parlak görünüyor.

Gözlerini açtığında ev çoktan hareketlenmiş durumda. Alt kattan tabakların birbirine değmesi, sandalyenin taş zeminde çekilmesi ve bir sandığın kapağının kapanması duyuluyor. Aşağıya indiğinde babanı giriş bölümündeki masanın başında buluyorsun. Kuşağı sıkıca bağlanmış, kolları dirseklerine kadar sıvanmış ve önündeki silah çantası tamamen açılmış durumda. Çantanın dikişlerini iki parmağıyla kontrol ediyor, metal tokasını birkaç kez açıp kapatıyor ve en küçük gevşekliği bile gözden kaçırmamaya çalışıyor. Seni fark edince elindeki çantayı masaya bırakıyor ve gözlerini doğrudan sana çeviriyor. "Gün doğmadan uyanmak seni güçlü yapmaz. Uyandığında ne yapacağını bilmek güçlü yapar." Tokanın üzerine parmağıyla iki kez vurduktan sonra silah çantasını sana doğru çeviriyor. "Bir shinobi evden çıkmadan önce kendisini kontrol eder. Silahların yerinde mi, bağların sağlam mı, ayakkabıların zemine uygun mu, suyun yeterli mi? Bunları görev kapıya geldiğinde düşünmeye başlarsan geç kalmışsın demektir. Düşman sana hazırlanman için süre vermez. Taş ayağının altında kayarken senden özür dilemez. Kendi dikkatsizliğin de düşmanın kadar tehlikelidir." Takeru’nun sesi sert çıkıyor fakat masanın üzerinde senin için hazırladığı ekmek, keçi peyniri, kuru meyveler ve sıcak bitki çayı sözlerinin ardındaki ilgiyi gizlemiyor. Çalışma odasının kapısının altından sızan ışık, Ayumi’nin de güne çoktan başladığını gösteriyor. İçeriden kağıdın üzerinde ilerleyen kalemin sesi geliyor. Takeru ise silah çantasını kapatmadan önce son bir kez içindeki standart kunaileri, shurikenleri ve sargı bezini sayıyor. "Bugün senden büyük bir şey beklenmeyebilir. Bu, dikkatsiz olabileceğin anlamına gelmez. Küçük görevleri ciddiye almayanlara büyük görev verilmez. Ne yaparsan yap, önce çevrene bak. Sonra karar ver. En son harekete geç."

Ekipmanlarını aldıktan sonra evin dışına çıktığında Konjiki bölgesinin dar taş yolları çoktan insanlarla dolmuş durumda. Evlerin büyük kısmı Iwagakure’nin sert ve dayanıklı mimarisini taşıyor. Duvarlar kalın kaya bloklarından oluşuyor, çatıların kenarlarında yağmur suyunu toplamak için metal oluklar bulunuyor ve hemen her hanenin önünde ya küçük bir örs ya da tarım aletlerinin dizildiği tahta bir raf duruyor. Bazı kapıların üzerinde rengarenk çelik simgesini taşıyan kalkanlar asılıyken bazılarında ailelerin kendi işaretleri yer alıyor. Bir sokaktan yeni dövülmüş metal kokusu, diğerinden tandır ekmeğinin sıcaklığı geliyor. Sırtında cevher sepeti taşıyan yaşlı bir adam, görev kıyafeti içindeki genç bir kunoichiyle yolun ortasında durup maden damarlarının yönü hakkında konuşuyor. Bir grup çocuk ise ellerindeki tahta kılıçlarla birbirlerine saldırmak yerine sırayla savunma duruşu çalışıyor. Klan bölgesinin merkezine yaklaştığında geniş ve düz bir eğitim alanı görülüyor. Kayalığın içi oyularak oluşturulan bu alanda farklı yaşlardan yaklaşık yirmi Konjiki yarım daire biçiminde toplanmış durumda. Bazıları akademi öğrencisi, bazıları yeni genin ve bazıları da madenlerden çıkıp doğrudan buraya gelmiş genç işçilerden oluşuyor.

Karşılarında duran kişi, omuzlarına kadar inen kır saçları ve kalın bilekleriyle Konjiki Genzou olarak tanınan klan büyüklerinden biri. Genzou’nun üzerinde zırh bulunmuyor. Belinde yalnızca eski bir kılıç, sağ elinde ise insan kolu kalınlığında ağır bir demir çubuk taşıyor. Önündeki iki genç, birbirlerine karşı savunma duruşu alırken Genzou demir çubuğun ucuyla ayaklarının konumunu düzeltiyor. "Çelik beden yalnızca deriyi sertleştirmez. İradeniz zayıfsa üzerinizde taşıdığınız metal sizi savaşçı değil, ağır bir hedef yapar." Gençlerden birinin omzuna dokunup onu birkaç adım geriye alıyor ve diğerine saldırmasını işaret ediyor. Tahta kılıçla yapılan düz bir hamle, savunmadaki gencin koluyla karşılanıyor ancak darbenin gücü onu dengesinden ediyor. Genzou hemen araya giriyor. "Bakın şimdi bakın. Kerata darbeyi durdurdu ama kendisini koruyamadı. Aradaki farkı görüyor musunuz? Bir duvarın görevi yalnızca parçalanmamak değildir. Arkasında duranların da ayakta kalmasını sağlamaktır." Çevredeki gençler başlarıyla onay verirken Genzou bu defa demir çubuğu omzuna alıyor. "Atalarımız düşmanlarının önünde eğilmedikleri için hatırlanıyor. Fakat bir Konjiki karşısındaki kişiyi ezdiği için büyük değildir. Onu yenecek gücü olduğu halde neden savaştığını unutmadığı için büyüktür. Yumruk dürüsttür. Kılıç dürüsttür. Karşınızdaki kişinin korkusunu, kararlılığını ve ne uğruna ayakta durduğunu size gösterir. Siz de ona aynısını gösterirsiniz. Gücünüzü öfkenizin değil, görevinizin emrine verin." Eğitim alanının dışındaki taş basamaklardan bile Genzou’nun sesi açıkça duyuluyor. Çekiçlerin uzaktan gelen düzenli vuruşları, gençlerin ayaklarının zeminde çıkardığı sürtünme ve yaşlı adamın dersi aynı ritmin parçaları gibi birbirine karışıyor. Dersin devamında iki gencin duruşu tekrar düzeltilirken Genzou, doğrudan saldırının her zaman düşüncesiz saldırı anlamına gelmediğini anlatmaya hazırlanıyor.

Tam bu sırada evlerin bulunduğu taraftan yükselen aceleci bir ses eğitim alanındaki düzenli uğultunun arasından sıyrılıyor. Önce bir kapıya hızla vuruluyor, ardından cevap beklenmeden yan taraftaki başka bir kapıya koşuluyor. Taş yol üzerinde düzensiz adımlar yankılanırken elinde buruşturulmuş bir kağıt taşıyan genç bir adam görülüyor. Yaşı senden birkaç yıl büyük, neredeyse ağabeyin sayılabilecek kadar genç duruyor. Iwagakure yeleğini aceleyle giymiş gibi yakasının biri diğerinden daha yukarıda kalıyor, alın bandı alnının ortasından hafifçe kayıyor ve nefesini toparlayamadan kapıların üzerindeki aile işaretlerine bakıyor. Elindeki listeyi açmaya çalıştıkça kağıdın köşeleri birbirine dolanıyor. Bir evin kapısını çalıp yanlış haneye geldiğini anladığında özür dileyerek geri çekiliyor, ardından gözleri sizin evin üzerindeki Konjiki simgesine takılıyor. Taş yol boyunca koşarak kapıya ulaşıyor ve yumruğunu tahtaya birkaç kez vuruyor. Sen evin önüne vardığında kapı çoktan açılmış durumda. Baban eşikte duruyor ve karşısındaki genci baştan aşağı süzüyor. Genç adam, elindeki kağıdı iki eliyle kavrayıp nefes almaya çalışıyor. "K-Konjiki Kenta! Burada mı acaba efendim?" Takeru’nun bakışları bir an için gencin omzunun üzerinden geçiyor ve seni görüyor. Yüzündeki ifade değişmiyor. Yalnızca çenesini hafifçe kaldırarak arkasını işaret ediyor. "Oğlum olur, arkanda duruyor."

Genç adamın omuzları bir anda geriliyor. Hızla arkasına dönüyor, elindeki kağıdı düşürmeye yaklaşınca iki eliyle yeniden yakalıyor ve kelimeleri birbirine çarparak konuşuyor. "K-k-kusura bakma Kenta, yeni Genin takım kararları çıktı ama bildirme görevinin bana atandığını bilmiyordum. Senin takımın tam onbeş dakika içinde toplanacak... Özür dilerim..." Cümlenin sonuna geldiğinde başını öne eğiyor. Takeru ise gencin paniğine katılmıyor. Bir an bile boşa harcamadan kağıdı onun elinden alıyor, yazılan buluşma yerini ve saati tek bakışta inceliyor, ardından kağıdı yeniden göğsüne doğru uzatıyor. "Özrünü sonra düşünürsün. Listede bildirilmemiş başka biri varsa şimdi koşup ona ulaş. Aynı hatayı ikinci kez yapma." Genç adam hızlıca başını sallarken Takeru kapıyı daha fazla açıyor ve sana içeri girmen için yol bırakıyor. "Kenta, içeri. Onbeş dakika uzun bir süre değil. Ayakkabılarını kontrol et, alın bandını al ve görev çantanı getir. Ne taşıdığını bilmeden hiçbir şeyi sırtına doldurma."

Takeru senin ardından giriş bölümüne dönüyor ve az önce sakince kontrol ettiği bütün eşyaları bu defa daha hızlı fakat aynı düzenle masanın üzerine yerleştiriyor. Telaşı hareketlerini bozmak yerine keskinleştiriyor. Bir eliyle silah çantasındaki kunaileri yeniden sayarken diğer eliyle matarayı kaldırıp ağırlığını kontrol ediyor. Sargı bezini çantanın en kolay ulaşılacak gözüne alıyor, gevşek duran tokayı tek çekişte sıkıyor ve masanın kenarındaki küçük kum saatini ters çeviriyor. İnce kum taneleri alt bölmeye akmaya başlarken dışarıdaki genç haberci taş yol boyunca başka bir haneye doğru koşuyor. Takeru, senin odana açılan merdivenleri işaret ediyor. "Temel ekipmanın hazır. Alın bandın, standart silah çantan ve suyun yanında olacak. Takımınla ilk buluşmanda neyle karşılaşacağını bilmiyorsun. Belki yalnızca tanışacaksınız, belki hocanız sizi doğrudan sınayacak. Bilmediğin şey seni korkutmasın. Seni hazırlıklı olmaya zorlasın."

Ardından girişteki uzun sandığın kapağını kaldırıyor. Sandığın içinde görevlerde kullanılabilecek birkaç farklı eşya düzenli biçimde yan yana duruyor. Bir köşede yaklaşık on metre uzunluğunda sağlam bir halat, yanında tahta makaraya sarılmış ince çelik tel bulunuyor. Küçük bez kesenin içinde çakmak taşı ve yağlı tutuşturma bezi, hemen ilerisinde tek kullanımlık bir duman bombası duruyor. Deri bir kutunun içinde temiz sargılar, küçük bir antiseptik şişesi ve metal cımbızdan oluşan basit bir ilk yardım takımı yer alıyor. Bunların yanında bir günlük kuru erzak paketi, yedek bir su matarası, silah ağızlarını düzeltmek için küçük bir bileği taşı ve karanlık alanlarda kullanılabilecek kapaklı bir el feneri bulunuyor. Ayumi’nin çalışma odasının kapısının yanında ise renkli işaret tebeşirleriyle dolu küçük bir kutu ve üzerine farklı yön sembolleri işlenmiş boş metal etiketler göze çarpıyor. Takeru bütün eşyaları tek tek anlatmakla zaman kaybetmiyor. Kum saatine baktıktan sonra gözlerini sana çeviriyor ve sandığın kapağını tamamen açık bırakıyor. "Hepsini taşıyamazsın. Taşımamalısın da. Temel ekipmanının yanına burada gördüklerinden sana yararlı olacağını düşündüğün bir eşya seç. Burada olmayan ama evde bulunduğunu bildiğin başka bir şey varsa onu da alabilirsin. Seçimini neden yaptığını yolda düşünürsün. Şimdi karar ver." Dışarıdaki taş sokaktan maden arabalarının tekerlekleri, eğitim alanından Genzou’nun tok sesi ve hızla uzaklaşan habercinin ayak sesleri duyulmaya devam ediyor. Kum saatindeki ince çizgi ise durmadan aşağıya akıyor.

Konjiki topraklarında diğerlerini şaşkınlığa itecek ve sıkıntıya boğacak sıradan bir gün daha! Herhangi biri her gün maden ve demir sesleri eşliğinde uyansa ve güne anasından babasından komutan gibi emir alarak başlasa, kesinlikle kafayı sıyırır. Gelin görün ki, bu durum, Konjikiler için sıradan ve doğal. Onlar için demir ve maden sesi yaşamı ve her şeyin yolunda olduğunu anlatıyor. Hayvanların sesleri bereket ve bolluk niteliğinde. Alınan emirler ise olması gerekenden ibaret. Onlar için düzen ve disiplin anahtar sözcükler. Kenta da böyle başlıyor gününe. Bu seslerle birlikte yürüyor dar taş yollarda. Genzou'nun sesi güven veriyor ona. Her zaman başvurabileceği bir bilge hemen elinin altında iken nasıl şikayetçi olabilir ki? Babası ise, utanmasa, onun yerine gidecek. Oğlunun üzerine bu kadar titremesi sıkıcı olabilir ancak avantajları reddedilemez. Çok geçmeden haberci de gelip durumu açıklıyor ona. Babasının sert bakışları altında kendini maddi ve manevi olarak hazırlamaya çalışıyor.

Standart ekipmanlarda sorun yok, kendisi de gergin değil. Aklı temiz, alnı açık. Ne olduğunu ve ne olacağını biliyor. Kim olduğunu ve kim olacağını bildiği gibi. On beş dakikaya çok şey sığar aslında ama bunlar ne ola ki? Yanına alabileceği işlevsel eşyaları incelemeye koyuluyor. Halat? Hayır, gereksiz bir yük çünkü duruma bağlı. Çelik tel? Bununla kunailerini ve shurikenlerini daha farklı kullanabilir hatta yakın dövüşte bile işine yarayabilir. Çakmak taşı ve tutuşturma bezi? İşe yarar şekilde kullanamaz. Duman bombası? Kaçmak için kullansa, kaçmak ona ters. Hedefin görüşünü kapatmak istese kendisi öyle bir ortamda pek bir şey beceremez. Kuru erzak paketi? Kesinlikle işe yarar! Her zaman hem de. Babasından dolayı bütün dikkati ninja eşyalarında olduğundan renkli tebeşirli boş metal etiketleri sonradan görüyor. Bir süre gözleri onlara takılıyor. Onları almayı çok istiyor ama bir hakkı var. Önce etiketleri, ardından çelik teli, sonrasında erzak paketini karşısına konumlandırıyor. Bu üçü arasından seçim yapması gerek. Süre daralırken daha ilk günden en fazla ne yaşayabilir diye kafa yoruyor. Ninjalar açlığa ve susuzluğa dayanıklı yetiştirilirler. O da öyle eğitildi. Erzak paketini elese, geriye iki seçenek kalıyor. Annesine olan sevgisi ve yakınlığı onu etiketlere itse de, çelik telle yapabilecekleri heyecan verici ve havalı geldiğinden, çelik teli seçip çantasını sırtlanıyor. Babasına teşekkür edip kendisini dışarı atıyor ve yola koyuluyor. İlk günü, ilk takımı, ilk eğitmeni derken acaba onu kimler ve neler karşılayacak diye sevinmeden edemiyor.

Çelik telin tahta makarasını görev çantasının kolay ulaşılabilecek gözlerinden birine yerleştirip evden çıktığında Konjiki bölgesindeki sabah hareketliliği daha da artmış durumda. Dökümhanenin bacalarından yükselen ince duman, kayalıkların arasından esen rüzgarla köyün üst katmanlarına doğru taşınırken maden arabaları demir rayların üzerinde ağır ağır ilerliyor. Takeru’nun sana verdiği kağıtta buluşma noktası, Iwagakure’nin kuzeydoğu sınırına yakın Yedinci Kaya Terası olarak belirtiliyor. Burası köyün genç shinobilerinin eğitimleri ve takım buluşmaları için kullanılan, genişliği nedeniyle farklı grupların birbirini rahatsız etmeden çalışabildiği eski bir eğitim alanı. Konjiki topraklarından oraya giden en kısa yol, önce demirci dükkanlarının sıralandığı ana caddeden geçiyor, ardından köy merkezinin altından kıvrılan taş merdivenleri takip ederek yukarı mahallelere çıkıyor. Dar yolların iki yanında açılan dükkanlardan metal, deri, baharat ve sıcak ekmek kokuları birbirine karışıyor. Göreve giden chuuninler çatılar üzerinden ilerlerken sokaklarda çalışan köylüler günün ilk yüklerini taşımaya başlıyor. Yüksek kaya sütunlarının arasından geçen yol ilerledikçe Konjiki bölgesinin düzenli çekiç sesleri geride kalıyor ve onların yerini Iwagakure’nin rüzgarla taşınan derin uğultusu alıyor.

Köy merkezine çıkan geniş taş basamakların başında, sırtına bağladığı büyük ahşap sandıkla aşağı inmeye çalışan iri yapılı bir adam seni fark ediyor. Adamın kalın kaşlarının altındaki gözleri önce alın bandına, sonra sırtındaki görev çantasına kayıyor. Kırçıllı sakalı ve yüzünün sol tarafındaki eski yanık iziyle tanınan bu kişi, Arakawa klanından Arakawa Daizen. Taş işçiliği ve savunma yapılarıyla ilgilenen klanının ustalarından biri olduğu kadar Takeru’nun uzun yıllardır görev yaptığı yakın arkadaşlarından da biri. Daizen taşıdığı sandığı yolun kenarına indiriyor ve yüzüne yayılan geniş gülümsemeyle önünü kesiyor. "Demek haberler doğruymuş! Takeru’nun oğlu artık gerçek bir takımın parçası oluyor!" Cevap beklemeden kalın elini başının üzerine indiriyor ve saçlarını sertçe karıştırıyor. Hareketi sevecen olmasına rağmen elinin ağırlığı küçük bir kaya parçası düşmüş kadar kuvvetli hissediliyor. "Tebrik ederim, delikanlı. Baban günlerdir belli etmemeye çalışıyor ama senden bahsederken göğsü iki katına çıkıyor. İlk gününde hocanı iyi dinle, takım arkadaşlarını da gözünün önünden ayırma." Daizen elini başından çekiyor, saçlarında bıraktığı dağınıklığı görünce kısa bir kahkaha atıyor ve sandığını yeniden omzuna alıyor. "Şimdi koş. Takeru seni ilk takım buluşmana geç bıraktığımı öğrenirse beni bu sandığın içine koyup madenlere yollar." Yolun aşağısına doğru ilerlerken bir kez daha arkasını dönüp elini kaldırıyor, ardından kalabalığın arasında kayboluyor.

Yedinci Kaya Terası’na giden son yol köyün evlerle dolu kısmından ayrılarak iki yüksek uçurumun arasına giriyor. Iwagakure’nin kayaya oyulmuş savunma kuleleri yukarıya doğru yükselirken yol boyunca eski eğitimlerden kalmış kesikler, yanık lekeleri ve kunai izleri görülüyor. Terasa açılan kemerli geçitten çıktığında karşında farklı yüksekliklerde taş hedefler, birkaç eğitim kuklası ve alanın sınırlarını belirleyen kısa kaya sütunları bulunuyor. Takım eğitmeni henüz ortalıkta görünmüyor. Alanın merkezine yakın bir yerde ise senin yaşlarında görünen yalnız bir çocuk bekliyor. Gri saçlarını başının arkasında sıkı bir topuz halinde toplamış, koyu renkli gözlerini kemerli girişe çevirmiş durumda. Üzerinde süssüz, koyu renkli bir shinobi kıyafeti ve beline bağlanmış küçük bir silah çantası bulunuyor. Kolları göğsünde bağlı şekilde seni bir süre sessizce süzüyor. Bakışları kıyafetlerinden görev çantana, oradan altın sarısına boyanmış alın bandına doğru ilerliyor ancak yüzündeki ciddi ifade hiçbir biçimde değişmiyor. Sessizlik uzadıkça söyleyeceği şeyi zihninde tekrar tekrar hazırladığı anlaşılıyor. Sonunda kollarını çözüyor, birkaç adım yaklaşıyor ve hareketi gereğinden fazla kontrollü bir yavaşlıkla elini tokalaşmak için sana doğru uzatıyor. "Matsuyari Renji."

İsim kulağına ulaştığında Matsuyari klanı hakkında Iwagakure’de anlatılanlar aklına geliyor. Klanın büyük bir kısmı köyün çevresindeki dağlarda yaşayan haydutlardan, kaçaklardan ve paralı savaşçılardan oluşuyor. Matsuyari soyadını taşıyanların çoğunun Iwagakure’ye giriş izni bulunmadığı, köye kabul edilen az sayıdaki kişinin de uzun süre gözetim altında tutulduğu biliniyor. Karşındaki çocuğun alnında açıkça Iwagakure simgesi duruyor. Alın bandı yeni görünmüyor ancak temiz ve özenle bağlanmış durumda. Kıyafetlerinde haydutlara özgü düzensizlik olmadığı gibi silah çantası da akademide öğretildiği biçimde yerleştirilmiş. Bu durumun klanın geri kalanından farklı olması gerektiğini düşündürüyor. Renji, elini havada tutarken dudaklarının kenarını hafifçe kaldırıp sakin görünmeye çalışan küçük bir sırıtış sergiliyor. "Shinobi hayatımız bundan sonra kenetlenecek..." Söylediği cümle havada kaldığı anda sırıtışı donuyor. Gözleri kısa süreliğine yana kayıyor ve kaşlarının arasındaki çizgi derinleşiyor. Kullandığı sözlerin kulağa beklediğinden çok daha garip geldiğini fark etmiş gibi boğazını temizliyor. "Yani... aynı takımdayız."

Renji tokalaşmanın ardından elini hızla geri çekiyor ve yeniden kollarını bağlamayı düşünüyor gibi ellerini göğsüne yaklaştırıyor ancak yarı yolda vazgeçip iki kolunu da yanlarında bırakıyor. Parmakları kıyafetinin kenarını sıkarken gözlerini doğrudan seninkilere çeviriyor. Yüzüne, ne anlatmak istediğini anlamayı zorlaştıran son derece sert ve neredeyse tehditkar bir ifade yerleşiyor. "Konjikiler çelikle uğraşıyor, odun kesmek kesmez sizi." Cümlesini bitirince birkaç saniye boyunca tamamen hareketsiz kalıyor. Ardından yüzündeki korkunç ciddilik yavaşça çözülüyor ve gözleri tekrar yana kayıyor. Söylediğinin bir meydan okuma mı, hakaret mi yoksa anlamsız bir kelime oyunu mu olduğunu kendisinin de çözemediği açıkça görülüyor. Dudaklarını birbirine bastırıyor, kısa bir nefes alıyor ve bu kez kelimeleri çok daha dikkatli seçmeye çalışıyor. "Yani... boş zamanlarında ne yapmaktan hoşlanırsın?" Soruyu sorduktan sonra sana bakmayı sürdürüyor ancak omuzları sertleşiyor, parmakları yeniden kıyafetinin kumaşına tutunuyor ve cevabın gelmesini beklerken gözlerini kaçırmamak için kendisini zorladığı açıkça belli oluyor.

İwagakure'nin yolları taşlı
Anaların gözleri yaşlı
Babaların göğüsleri kabarmış
Yine gidiyor on beşli, on beşli

Kenta, bu güvenli ve sıcacık yollardan insanlarla iç içe geçip gidiyor sekerekten. Babasının arkadaşından da günlük sevgi dolu kerata dozunu almayı ihmal etmiyor tabii. Çatıdan giden üstlerine özense de köylülerle beraber hareket etmek ona huzur ve aidiyet hissi veriyor. Halinden memnun bir şekilde yol üstüne yol alıyor ve sonunda buluşma noktasına geliyor. Kendisinden önce gelenlerin bıraktığı izler ve o izlerin nasıl bırakıldığını düşününce, annesinin ona gece yatmadan önce okuduğu masalları anımsıyor. Acaba ondan önce gelenler büyük kahramanlar olmuşlar mıdır? Artık eğitim alanının iyice içine girip yerini almak istediğinde kendi gibi bir çocukla karşılaşıyor. Onun aksine renkten baya bir yoksun giyinmiş. Herhalde canı bir şeye sıkkın, havası yerinde değil diye düşünüyor. Yoksa, kim renklerin canlılığına karşı koyabilir ki? Matsuyari Renji demek. Ait olduğu klanın geçmişi, arkaplanı ve hakkındaki söylentiler bilinmeyecek nitelikte değil. Ağızdan ağza her gün taşınan konuşmalarda yer alıyorlar. Ne mutlu Renji'ye ki, Kenta daha az önemseyemezdi. Kim? Ne? kimlerden? Nelerden? On iki yaşındaki aklı bunları düşünmeyi o kadar gereksiz buluyor ki, aklının ucundan bile geçmiyor karşısındakini irdelemek. Onun için önemli olan tek şey yeni bir takım arkadaşı edinmiş olması ve bundan sonra yaşayacakları muhteşem maceralar! Elini seve seve sıkıyor yeni arkadaşının ve inci gibi parlayan dişleriyle gülümseyip karşılık veriyor.

"Kenta, Konjiki Kenta!"

Arkadaşının sözünü kesmeden dikkatle dinliyor onu. Lafının bittiğinden emin olana kadar bekliyor. Ondan sonra ağzını açıyor. İlk izlenim çok önemli! bir elini yumruk yapıp diğer elinin avuç içine vurarak konuşuyor.

"Oyun oynamaya bayılırım. Her oyunu oynayabiliriz! Bayrak kapmaca çok eğlenceli olur ama onun için diğerlerini beklememiz gerek."

Heyecanlı sözlerini söyledikten sonra farkındalıkla duraksıyor. Bakışları değişiyor ama hızla yine gülümsüyor.

"Özür dilerim, benim hatam. Oyun oynamayı sonraya bırakmamız gerekiyor. Önce kötüleri pataklayıp masumları korumalıyız! Bir an artık ninja olduğumu unuttum, eheheh!"

Kendisini kendince düzelttikten sonra kötüleri nasıl pataklayacağının ön gösterimini sergiliyor. Çat! Küt! Pat! Pat! Bum! Bum! diye sesler çıkararak havayı dövmeye başlıyor. Yumrukları tekmeleri oradan oraya uçuyor. Böylelikle formunun da yerinde olduğunu teyit ediyor. Bir taşla iki kuş. Güzeeel!

Renji, uzatılan eli sıkarken senin yüzündeki geniş gülümsemeye birkaç saniye boyunca karşılık veremiyor. El sıkışması ne gereğinden sert ne de isteksiz, aksine ölçülü ve dikkatli oluyor. Adını söyledikten sonra ellerini yeniden yanlarına çekiyor ve verdiğin cevabı sessizce dinliyor. Bayrak kapmacadan söz ettiğinde gözleri belli belirsiz parlıyor ancak yüzündeki ağır ciddiyet bu küçük değişimi neredeyse tamamen gizliyor. "Bayrak kapmaca..." Kelimeleri sanki yıllardır duymadığı bir şeyi hatırlamaya çalışıyormuş gibi yavaşça tekrarlıyor. "Takım halinde hareket etmeyi, hedef korumayı ve rakibin düzenini bozmayı öğretir. Faydalı bir eğitim yöntemi." Söylediği şeyin oyunu gereğinden fazla ciddi ele aldığını fark edince dudaklarını aralıyor fakat cümleyi nasıl toparlayacağını bilemiyor. "Eğlenceli de olabilir... sanırım."

Sen havayı yumruklayıp tekmeler savurarak kötüleri nasıl pataklayacağını gösterirken Renji bir adım geriye çekiliyor. Kollarını yeniden göğsünde bağlıyor ve gösterini sonuna kadar ciddi bir yüzle izliyor. Çıkardığın "Çat, küt, pat" seslerinin ardından bir süre sessiz kalıyor. Kaşları çatıldığı için söylediği ilk sözler neredeyse bir azar gibi duyuluyor. "Ayağını indirirken ağırlığını fazla öne veriyorsun." Birkaç saniye sonra gözlerini yana kaçırıyor. "Ama hızlısın. Kötüleri pataklarken yanında durabilirim. Yani... arkana gelen olursa engellerim." Bu sözleri söylerken sesi sakin kalıyor fakat parmakları kolunun üzerindeki kumaşı sıkıyor. Ardından gözlerini yeniden sana çeviriyor. "Masumları korumak daha önemli. Pataklamak gerekirse de... dikkatli pataklarız."

Renji söyleyecek başka bir şey ararken kemerli geçidin olduğu taraftan hafif ve hızlı adımlar duyuluyor. Kısa siyah saçlı, yeşil gözlü bir kız eğitim alanına giriyor. Saçlarının üzerinde kedi kulaklarını andıran siyah bir kafa bandı bulunuyor. Açık renkli kısa ceketi, renkli düğmeleri ve eteğinin üzerine bağladığı küçük cepleriyle shinobi kıyafetinden çok özenle hazırlanmış sevimli bir gündelik kıyafeti andırıyor. Omzundaki çanta yürüdükçe hafifçe sallanırken sizi gördüğünde adımlarını yavaşlatıyor. Önce Renji’nin karanlık ve ciddi görünüşüne, ardından senin renkli kıyafetlerine bakıyor. "Ya bişi dicem deeee..." Başını hafifçe yana eğip ikinizin de yüzünü inceliyor. "Takım burada toplanıyormuş da ben de geldim yani, siz misiniz takım?" Renji soruyu doğrudan cevaplıyor. "Aynı yerde olduğumuza göre..." Kızın yüzü hemen aydınlanıyor ve bir adım daha yaklaşıyor. "O halde ben Kashira Nene, memnun oldum yani."

Nene kendisini tanıttıktan sonra dikkatini tamamen sana çeviriyor. Yeşil atkını fark ettiği anda gözleri büyüyor ve atkının ucunu iki parmağıyla nazikçe tutup kumaşı inceliyor. "Ya pardon da senin atkının şıklık şaka mııı? Nereden aldın bunu, bu renk ne böyle yaaaa?" Kumaşın dokusuna ve canlı yeşil rengine bakarken yüzündeki hayranlık saklanamayacak kadar açık oluyor. Renji ise olanları birkaç adım öteden izliyor ve yine ders anlatıyormuş gibi ciddi bir sesle konuşuyor. "Normal bir atkı olmadığı belli değil mi? Köyde Konjikiler dışında kimsenin giydiğini görmedim bu tarz bir atkıyı." Nene atkıyı bırakıp Renji’ye dönüyor ve onun ifadesini görünce gülmeye başlıyor. "Ay basit olaylarda bizzikonun ciddiyet yani, kasma bu kadar gri çocuk." Renji’nin kaşları hafifçe birbirine yaklaşıyor. Nene’ye uzun süre bakıyor ancak "bizziko" sözcüğünün mü, gri çocuk hitabının mı, yoksa neden güldüğünün mü daha anlaşılmaz olduğuna karar verememiş gibi yüzünde tamamen anlamsız bir ifade beliriyor.

Renji ile oyun edasıyla vakit geçiren Kenta, yeni üyenin gelmesi ile ilgi ve dikkatini ona çeviriyor. Çevirdiği gibi de şaşkınlık içeren meraklı bakışlarını ondan alamıyor. Bir an için onu yolunu kaybetmiş rastgele bir vatandaş sanıyor. Kendisini tanıttıktan sonra bile bu yeni üyenin ninja olduğu konusunda ciddi kuşkuları oluyor. Giyinişi, konuşması, kendisine dair hiçbir şey Kenta'ya ninjalığı andırmıyor. Bir an için teyit etmek adına sorup sorgulamak istiyor kızı ama vazgeçiyor. Annesi ona bu ve benzeri soruları kızlara sormanın kabalık olduğunu söylemişti sonuçta. Kashira Nene denen bu kız onlarla konuşmayı sürdürdükçe ve atkısını övünce anında unutuyor bu düşünceleri. Parmağını üstü ile burnunu sürtüp gülüyor.

"Annemin eseri. Kendisi tasarımcıdır. Çok iyi işler çıkarıyor!"

Kenta, Nene'nin hangi ağızla konuştuğunu bilmediğinden onu anlamakta zorlanıyor. Ne dediğini varsayarak ilerliyor. Renji'ye söylediklerinin ne anlama geldiğini pek bilmiyor ama Renji'nin bakışlarını ve ne tepki vereceğini bilememesini düşününce galiba onu tersledi diye düşünüyor.

"Renji haklı. Bu atkıları genellikle benimkiler takıyor. Diğerleri neden giymiyor bilmiyorum. Oysa, çok havalı duruyorlar."

Nene, atkının ucunu bir kez daha parmaklarının arasında çevirirken annenin tasarımcı olduğunu duyunca gözleri daha da büyüyor. Kumaşı bıraksa bile bakışları atkının yeşil tonu ile kıyafetinin geri kalanı arasında dolaşmayı sürdürüyor. "Annen mi yaptı bunu? Ay şaka yapıyorsun. Benim annem bana bir şey yapsa muhtemelen üstünde üç tane cep, iki tane de gereksiz düğme olurdu. Gerçi cepler kullanışlı... Neyyyyyseğğğ, annişkonla kesin tanışmam lazım yani." Renji, Nene’nin cümlesinin yarısında konudan uzaklaştığını fark etmiş gibi başını hafifçe yana eğiyor. "Üç cep gereksiz sayılmaz. Görev sırasında eşya taşımak için kullanılabilir." Nene gözlerini kısarak ona dönüyor. "Ay tamam kanka aynen." Renji bu sözün ne anlama geldiğini anlamaya çalışırken atkılar hakkındaki açıklamana kulak veriyor. "Klanlara özgü kıyafetler kim olduklarını belli eder. Konjikilerin renkleri de uzaktan seçiliyor. Savaş alanında dostu tanımak için faydalı olabilir." Nene hemen parmağını kaldırıyor. "Bak yine yaptı. Çocuk atkı havalı diyor, bu savaş alanına bağladı." Renji’nin yüzünde belli belirsiz bir rahatsızlık beliriyor ancak sesi aynı sakinlikte kalıyor. "Havalı olduğunu inkar etmedim." Nene birkaç saniye ona baktıktan sonra gülümseyip başını sallıyor. "Tamam gri çocuk, senden umut var."

Üçünüzün arasındaki konuşma sürerken Yedinci Kaya Terası’na açılan kemerli geçidin gölgesinde uzun bir siluet beliriyor. Kısa saçlı, siyah uzun bir pardesü giymiş ve sabah güneşine rağmen koyu renk güneş gözlüklerini çıkarmamış bir adam ağır adımlarla alana giriyor. Yürüyüşünde acele olmadığı gibi sizi gördüğünde hızını da değiştirmiyor. Pardesüsünün ceplerinden birinde birkaç kağıdın köşesi, diğerinde ise kalın bir kalem görünüyor. Alanın ortasına ulaştığında herhangi bir açıklama yapmadan sağ ayağını sertçe yere vuruyor. Taş zeminin altından gelen derin gürültü teras boyunca yayılırken önünde kocaman bir kaya sütunu yükseliyor. Sütunun yüzeyi birkaç çatlak dışında dümdüz kalıyor ve adam, cebinden çıkardığı kağıtları bu yeni taş masanın üzerine bırakıyor. Sayfaları bir ileri, bir geri çeviriyor, bazılarının üzerindeki isimlere bakıyor, ardından ilk sayfaya dönüp tekrar incelemeye başlıyor. Renji’nin sırtı dikleşiyor ve dikkati tamamen adama yöneliyor. Nene de birkaç saniye önceki neşeli hâlini susturup onu izlemeye başlıyor. Adam ise üçünüzün bakışlarını üzerinde toplamasına rağmen kağıtlardan başını kaldırmıyor. Bir kere öksürüyor, boğazını temizliyor, sonra yetersiz bulmuş gibi iki kere daha öksürüyor.

"Gençler ve genç kalanlar." Adam sonunda başını kaldırıyor ve güneş gözlüğünün ardından üçünüzü sırayla inceliyor. "Ben Joki Hamon. Kast sistemini çok saçma bulan ama zorunluluktan ötürü hoca takılan bir adamım. Bana ister hoca, ister abi diye seslenebilirsiniz. Bugünden itibaren sizden sorumluyum. Birazdan gidip gücünüzü sınamak için bir şeyler yapacağım. Henüz karar vermedim. Ben onu kafamda çözmeye çalışayım, siz de bana kendinizi tanıtıp bir sorunuz varsa sorun." Hamon son cümlesini söylerken yeniden kağıtlara eğiliyor ve kalemiyle sayfanın boş bir köşesine anlamsız birkaç çizgi çekiyor. Renji’nin ciddi yüzünde ilk defa daha rahat bir gülümseme beliriyor. "Joki demek... Joki klanını duymuşsunuzdur diye tahmin ediyorum." İsim kulağında herhangi bir bilgiyle hemen birleşmiyor. Joki klanına dair duyulmuş bir hikaye, tanınan bir yüz veya belirgin bir özellik hafızanda öne çıkmıyor. Nene ise konu kendisine hiç yönelmemiş gibi ellerini kaldırmış, tırnaklarından birinin ucunu diğerleriyle karşılaştırmakla meşgul oluyor. Renji ikinizden de cevap gelmediğini görünce gülümsemesini küçültüyor. "Futton kullanıcıları. Buhar da diyebiliriz, kaynama da. Yakıcı, asidik bir element. Güçlüler."

Hamon, kaleminin ucunu kâğıda vurmayı bırakıp yüzünü Renji’ye çeviriyor. "Sen başla madem o kadar şey biliyon." Renji’nin omuzları hafifçe geriliyor ancak gözlerini kaçırmıyor. Ellerini iki yanında düzgün biçimde tutuyor ve hazırlanmış bir rapor sunar gibi konuşuyor. "Matsuyari Renji, efendim. Henüz marifet olarak anlatabileceğim bir başarıya sahip değilim. O günlerin gelmesini bekliyorum." Hamon birkaç saniye ona bakıyor, ardından önündeki kağıtta Renji’nin adının karşısına kısa bir işaret koyuyor. Nene, tanışma sırasının ilerlediğini fark etmemiş gibi başparmağının tırnağındaki küçük bir pürüzle uğraşmayı sürdürüyor. Hamon’un bakışları önce ona kayıyor ancak kızın halini görünce herhangi bir şey söylemeden başını diğer tarafa çeviriyor. Güneş gözlüklerinin karanlık camları bu kez doğrudan sana yönelirken kaleminin ucunu boşta kalan ismin üzerine getiriyor ve sıranın sana geçtiği açıkça belli oluyor.

Aralarındaki konuşma sürerken ve Kenta yavaş yavaş yeni takım arkadaşlarına ısınıyorken, sonunda beklenen kişi de girişini yapıyor. Onlardan sorumlu olacak, onları koruyacak ve eğitecek yetişkin, Joki Hamon! Tabii girişinin ilgisizliği, umursamazlığı ve duygusuzluğu söz ve davranışlarıyla açıkça belli oluyor. Bu Kenta'yı olumsuz etkiliyor. Bir çocuk için en etkileyici etmen duygu nasıl olsa. Gelen adamda isteksizlik sezince hevesi ve şevki azalıyor ister istemez ancak disiplinli olması ve saygıda kusur etmemesi gerektiğini biliyor. Ayrıca, kağıtlara gömülü olması, Kenta'ya kendi klan önderini anımsatıyor. Bu sayede eğitmeninin işini ciddiye alan bir kişi olduğuna inanmaya başlıyor. Nene'nin ilgisizliği ondan hafif bir panik yaratsa da Renji'nin sözleri onu rahatlatıyor. Yeni takım arkadaşının kendisinden daha bilgili olması onu sevindiriyor. Üslubu da ninjaya yaraşır. Biraz garip ama olsun. Renji kendisini tanıtmasına karşın Nene yine oralı olmayınca, dikkat Kenta'nın üzerine geliyor. Hemen bedenini dikleştiriyor, duruşunu ve bakışlarını düzeltiyor. Eğitmenine karşı eğilerek kendisini tanıtıyor.

"Kenta, Konjiki Kenta. Vatanıma olan borcumu ödemek ve kendimi keşfetmek için buradayım. Size emanetim, hocam."

Ona böyle öğretilmişti. Soyu yeryüzünde silinmenin eşiğinde iken burası onlara kapılarını açmış ve vatan olmuştu. Her şeyden önce, bu topraklara olan borcunu ödeyecekti. Bu sırada da kim ve ne olduğunu bulmak ve karar kılmak için büyük bir maceraya atılacaktı. Kendini tanıttıktan sonra eğilmeyi kesiyor ve doğru bir duruşta, hazır ol komutunda bekler gibi beklemeye koyuluyor.