Shinsei

Usta’nın laflarına kafa sallayarak, araya katıldığımı belirten onay ifadeleri serpiştirerek, küçük kelimelerle eklentiler yaparak, cümlenin sonunu getirecek kelimelerini tahmin edip aynı anda o kelimeleri ağzımdan çıkararak eşlik ettim. Görevi başarılı sayıyordu, çocuklara takdirini kişisel olarak belirtmişti, Yuu hakkında perspektifimi paylaşmıştı. Kalan herkes odadan çıkarken Haruka’yı yalnız yakalayıp kulağına fısıldayarak ondan fikrini soracak ve yardımını isteyecektim. “Yuu hakkındaki fikrin ne, doğru mu yapıyoruz?” Düşüncelerini anladıktan sonra da gözetiminde biraz daha katkıya ihtiyacımız olacağı hissiyatımı onunla paylaşıp yardımını isteyecektim. “Konağa gittiğinde Akira Dayı’mı bul. Onun da fikrini alalım. Ben gelene kadar korunmasına eşlik etsin.”

Kayıp çocuğun ismi Hiro’ydu. Klanın tanımadığım bir üyesiydi. “Usta ailesiyle konuşabildik mi?” Tsuchikage konuşurken bir yandan da sözlerini analiz etmeye çalışıyordum. Usta’nın söylediğine göre Hiro, Ryusei ve Itsuki’nin tayfasındandı. O zaman zeki bir çocuk olmalıydı. Görebildiğim üç ana farklı sorun vardı. Sorunlardan birincisi kayıp çocuk Hiro, ikincisi Hiro’yla birlikte kaybolan tomar, üçüncüsü mührün nasıl açıldığıydı.

İç çekip kendi çaresizliğini benimle paylaşma cesareti gösteren idolüm ilk kez bir zayıflık emaresi göstermişti. Ne yapacağını bilemez halde benden yardım istiyordu. Bu kez onu elinden tutup ayağa kaldıran ben olacaktım. “Usta hata sende değil, kendinden sual etme. Bu işi çözeceğim.” Çok haklıydı, içeriden, hem de çocuklarımızdan biri aracılığıyla zarara uğratılmak gerçekten kırıcıydı. Bu aileye dahil olabilmek için kendi savaşını vermiş biri olarak onu çok iyi anlıyordum. Renga Usta’nın daha fazla üzülmesine mahal vermemek için doğrudan aklıma gelen çözüm yollarını sunmaya başladım. İşaret parmağımı konakta geninlerin genellikle antrenman yaptığı alana doğru götürdüm. “Usta şimdi bu çocuk Itsuki ve Ryusei’yle takılıyorsa zekaları uyuşuyordur. Shogi falan oynuyorlar yav nasıl zor oyun ben de öğreneceğim bi ara. İnanır mısın mimarlık derslerinde Itsuki’den kopya çekiyorum bazen. Yetenekli çocuklar, zekaları parlak.” Sözü daha fazla uzatmadan konuya bağlasam iyi olacaktı. “Yani Hiro da mührü belki kendi çözmüştür, bi kendisine ulaşalım da.” Ardından Usta’nın sorusuna zihnimde beliren yanıtı verecektim. “Çocuklar gördüğüm kadarıyla macera hissinin sürüklemesiyle yaşıyorlar Usta. Göremediğimiz… yani mesela Hiro kullanıldı diyelim, çalınan tomarın içinde birilerine kendilerine haksızlık edildiğini düşündürtecek bilgiler varsa sebep öyle bir şey olabilir. Hiro bu kişilerle yakınsa… ailesi olabilir, tanıdıkları olabilir… Nedenini düşünmeyi bırakalım Usta, nedenlere nasıl olsa ulaşırız. Nasılı konuşalım.” Sözlerim biraz rahatlatıcı, biraz rahatsız edici olsa da artık yöntem konuşmamız gerekiyordu. Duygusallığa kapılıp görevi unutmuştuk.

Birkaç saniye bakıştıktan sonra ayağa kalkıp haritaya bakarak aklıma gelen fikirleri sıralamaya koydum. “Usta önce Hiro’nun ailesiyle konuşmamız lazım. Ryusei ve Itsuki, diğer yaşıtları geninlerle de konuşuruz. Dahil olduğu bir takım varsa hocası ve ekip arkadaşlarıyla iletişime geçmeliyiz. Son gittiği görevi inceleyelim, hatta tüm raporlarına bir bakalım; belki bir bağlantı buluruz. Konakta Eiji ve Saito Abilere bi danışmak lazım işleri gereği konağın bir nevi sivil devriyesi adamlar, içeride ne olup bittiğini onlardan iyi bilen biri yoktur. Arşivin koruması, devriyesi bir görevlisi de vardır orası neden boş bırakılmış soruşturmasını yapalım. Olay yerini inceleyebilecek, chakra kalıntısı takibi gibi yeteneklere sahip bir dostumuz varsa ulaşalım. Aklıma gelen şimdilik bu kadar.” Genel hatlarıyla planı yapmıştım. Aşamaların içeriğiyle ilgili Tsuchikage’nin yardımını isteyecektim. “Bu insanlarla ne konuşacağımız, nasıl konuşacağımız, hangi bilgileri ne kadar verebileceğimiz, kimlerin soruşturmanın yürütülmesinde bize yardımcı olacağıyla ilgili tavrımız ne olacak Usta? Sen bunlara karar ver. Bilgiyi sızdırmayacağından emin olduğumuz, klan dışından dostlarımızı çağırabiliriz, sivil dostlarımızı da kullanabiliriz.” Fikirlerimi masasına yığdıktan sonra kararları vermesi için sözü tamamen Renga Usta’ya bırakmıştım. Verdiği direktifler doğrultusunda harekete geçmeye hazırdım.

Haruka kapıdan çıkmadan önce kulağına eğilip sorduğun soruyu sessizce dinliyor. Yuu’nun götürüldüğü koridor tarafına kısa bir bakış atıyor, sonra yüzündeki gerginlik biraz yumuşuyor. "Bana saldırdı, evet." diyor alçak sesle. "Ama öldürmeye çalışmadı. Yaralayıp durdurmaya çalıştı. Aradaki farkı hissediyorsun." Omzundaki sargıya rağmen dik durmaya çalışıyor, sonra sözlerini biraz daha netleştiriyor. "Bence tamamen güvenemeyiz. Ama doğru yapıyoruz. Onu zindana atarsak ya susar ya da Touma’nın adamları ona ulaşmaya çalışır. Konağa almak riskli ama bilgi değeri yüksek." Akira meselesini duyunca başıyla onaylıyor. "Akira Dayı’yı bulurum. Ben sağlık birimine uğrayıp çıkınca doğrudan konağa geçerim. Yuu yalnız kalmayacak." Bunu söyledikten sonra, sana kısa bir bakış atıyor. İçinde hala yorgunluk var ama sana kızgın değil. Daha çok, kendini de unutma der gibi bakıyor. Ardından kapı kapanıyor ve ofis sessizleşiyor.

Renga, Hiro’nun ailesiyle ilgili sorunu duyunca sigarayı masaya bırakıyor. "Ailesiyle ilk konuşmayı yaptık." diyor. "Annesi hala şokta. Babası ise konuşmaktan çok susmayı tercih ediyor. Bu suskunluk suçluluk mu, utanç mı, yoksa yalnızca korku mu, henüz bilmiyorum." Haritada Hiro’nun konaktaki odasına yakın bir noktayı işaret ediyor. "Hiro son haftalarda daha az eve dönmüş. Antrenman sonrası Ryusei ve Itsuki ile vakit geçiriyor diye düşünmüşler. Garip olan şu: Ryusei ve Itsuki de son üç gündür onu pek görmediklerini söylemiş. Yani çocuk, yakın olduğu kişilerden bile yavaş yavaş uzaklaşmış." Sonra senin akıl yürütmeni dinliyor. Shogi, mimarlık, Itsuki’den kopya çekme kısmında yüzünde çok hafif, yorgun bir gülümseme beliriyor. "Itsuki’den kopya çekmene şaşırmadım." diyor. "Seni değil, onu suçlardım zaten. Bilgisini saklayacak çocuk değil." Ama hemen ardından yüzü tekrar ciddileşiyor. "Hiro’nun mührü kendi çözmüş olma ihtimali var. Beni rahatsız eden de bu. Çünkü o kapı kaba kuvvetle açılmadı. Mühür kandırıldı. Bu, ya çok zeki bir çocuğun uzun süre gözlem yapmasıyla olur ya da bir yetişkinin ona doğru soruları sordurmasıyla."

Planını masaya döktüğünde Renga araya girmiyor. Sadece dinliyor. Her isimde haritada küçük bir yere dokunuyor, sanki zihnindeki soruşturma ağına yeni düğümler ekliyormuş gibi. Sen sustuğunda birkaç saniye düşünmeye devam ediyor. Sonra karar tonuyla konuşuyor. "Önce şunu netleştirelim. Bu soruşturma geniş duyurulmayacak. Konakta panik istemiyorum. Hiro’nun adı avluda fısıltıya dönüşürse, çocuk geri dönmek istese bile dönemez." Bakışları sana dönüyor. "Sen, Haruka ve Akira bu işin klan içi ayağını yürüteceksiniz. Akira’nın varlığı iyi fikir. İnsanlar ona gardını daha az kaldırır. Haruka gençleri tanır. Sen de hem onların saygı duyduğu birisin hem de olayın ağırlığını taşıyabilecek kadar tecrübelisin." Parmağını arşiv odasına koyuyor. "Eiji ve Saito ile konuş. Ama sorgu gibi değil. Günlük düzen, kim nereden geçti, kim son haftalarda değişik davrandı, kim gereğinden fazla arşiv tarafında oyalandı... Bunları öğren. Arşiv devriyesindeki boşluğu ben ayrıca inceleteceğim." Kısa bir duraksamadan sonra ekliyor. "Hiro’nun ailesiyle tekrar konuşacaksınız ama ilk konuşmayı sen yapma. Önce Akira girsin. Sen ikinci dalga ol. Aile korku içindeyken otorite görürse kapanır."

Ryusei ve Itsuki’nin isimleri masada biraz daha ağır duruyor. Renga haritadaki gençlerin antrenman alanına bakıyor. "Ryusei ve Itsuki’yi suçlu gibi çağırmayacağız. Onları konağın avlusunda, bildikleri yerde konuşturacağız. Sen konuş. Haruka yanında dursun ama baskı kurmasın. Onlara Hiro’nun kaçtığını söyleyebiliriz, ama arşivden ne aldığını söylemeyeceğiz. Sadece son haftalarda neye takıldığını, kiminle konuştuğunu, elinde garip notlar olup olmadığını soracağız." Sonra bir başka küçük kâğıdı önüne çekiyor. "Hiro’nun son görevi iki hafta önceydi. Basit bir kargo refakati. Rapor temiz. Fazla temiz. Yani ya gerçekten hiçbir şey olmamış ya da raporu yazan kişi hiçbir şey görmemiş." Gözleri daralıyor. "O raporu da sana vereceğim. Görevdeki jounin ile konuşulacak. Ama bu gece değil."

Sivil dostlar ve klan dışı yardım fikrine gelince Renga biraz daha temkinli davranıyor. "Klan dışından sadece bir kişiye izin veririm. Chakra kalıntısı okuyabilecek biri lazım. ANBU’dan değil. ANBU kokusu konağa girerse herkes bunun büyük bir kriz olduğunu anlar." Parmaklarını masaya hafifçe vuruyor. "Kayıt tutan bir mühür uzmanı var, Hozan Mei. Sivil kökenli, klana bağlı değil ama yıllardır mühür restorasyonu yapar. Ağzı sıkıdır. Onu sabah çağıracağım. Olay yerini kimseye dokundurtmadan kilitli tutuyoruz." Sonra sana doğrudan bakıyor. "Bu gece dinlenmeni söylemem gerekir. Ama sen dinlenmeyeceksin, biliyorum. O yüzden sınır koyuyorum. Bu gece sadece üç şey. Haruka ile Yuu’nun yerleşimini güvenceye alacaksın. Yuu’yla tek başına konuşmayacaksın. Sonra Hiro’nun odasına bakacaksın ama hiçbir şeye çıplak elle dokunmayacaksın. Sabah aile, Ryusei, Itsuki, Eiji, Saito ve mühür incelemesi başlayacak."

Bir an sessizlik oluyor. Renga sandalyede geriye yaslanıyor, yorgunluğunu gizlemeye çalışmıyor artık. "Shouta." diyor daha alçak bir sesle. "Bu çocuğu hain ilan etmek kolay. Kayıp genin, çalıntı tomar, açılmış mühür... Hepsi o kelimeye koşuyor. Ama acele edersek yanlış çocuğu kaybederiz. Ya Hiro kaçmadıysa? Ya birinden kaçıyorsa? Ya da o tomar, bizim sakladığımızı sandığımız ama birinin çoktan bulduğu daha eski bir yaranın parçasıysa?" Masanın çekmecesini açıyor ve içinden ince, koyu renkli bir kumaş parçası çıkarıyor. Üzerinde kurumuş toprak ve kenarında çok küçük bir yanık izi var. "Bunu arşiv kapısının dışında buldular. Hiro’nun kıyafetinden değil. Konağın iç üniformasına da ait değil." Kumaşı masanın üzerine bırakıyor. "Ve üzerinde çok zayıf bir chakra kalıntısı var. Tanıdık bir kalıntı." Gözlerini senden ayırmadan son cümleyi kuruyor. "Tsuchiryu kanından birine ait."