Shinsei

Söylenenleri aklımın bir kenarına atıp işleyemeden Haruka’yı kurtarma operasyonunun sonuçlanmasını beklemiştim. Düşünceyi güvenli olduğumuzu hissettiğim ana ertelemiştim ama az önce yere vurduğum çocuk bülbül gibi ötmeye başlamıştı. Verdiği bilgilere karşı teşekkür mahiyetinde konuştum. “Güzel, seni sevdim. O sarışın uzun boylu piç gibi değilsin.” Bu çocuk bülbülse o şerefsiz anca it gibi havlamayı biliyordu. Sarışın piç muhtemelen daha üst rütbeli, daha deneyimli bir savaşçıydı. “Genta iyice bağla arkadaşı, kendisiyle konuşacaklarımız var.” Bu koyu saçlı oğlan da aynı seviyede olmasa da işimizi görecek bilgilere sahip gibiydi. Bu gibi durumlarda konuşturulacak kişiyi önce biraz korkutmak iyiydi. “Az önce senin dikkatini çekmesi için fırlattığım kunaiyi birkaç dakika evvel sarışın uzun boylu ve it gibi havlamadan duramayan bir piçin boynuna sokup çıkardım.” Eğer rütbelisini ne kadar kolay öldürdüğümü anlarsa amacımın ilk adımını doğru atacağımı hissediyordum.

Bir yandan çocuğu korkuturken Shui’ye dönüp Haruka’nın yaralarını sarması, Haruka’nın da ona yardımcı olmasını sağlamaya çalışıyordum. Önce kaş ve göz, sonra el ve kol hareketleriyle durumu anlatmaya çalışıp en sonunda sözlere başvurdum. “İyice sarın yarayı çocuklar, kanama pıhtılaşsın.” Arada Haruka’ya dönüp: “Sen de yakın dövüşe girme daha uzaktan destekle bizi. Chakra akışın ne durumda?”

Yara sarma işine ettiğim müdahalenin ardından Genta’nın koyu saçlı oğlanı tutmakta zorlandığını fark edince bir yandan ona yardım etmek için eğildim. Bir yandan çocuğu zapt edip bağlamaya çalışırken onun yüreğini saldığım korkuyu nasıl rahatlatabileceğini anlatacaktım. "Şimdi normalde seni de o piç gibi öldürmem lazım ama… bize yeterli bilgiyi verirsen seni bu bok çukurundan çıkarıp küçük bir cezayla kurtulmanı sağlayabilirim.” Bir yandan çocuğun kolundaki mührü inceleyip, diğer yandan zapt altına almakla uğraşıp, öbür taraftan da muhabbeti derinleştirmeye devam edecektim. Aklını karıştırdığım için karar vermesi biraz zaman alacaktır doğal olarak. Ben de onun zihnindeki sürece biraz müdahale edip istediğim kararı vermesini sağlamaya çalışacaktım. “Anlat yav işte Touma’yı, bu kolundaki mühür nedir, nasıl çalışır, mağaralarda ne var… say bize örgütün amaçlarını şunu bunu… sonra da birlikte savaşa savaşa çıkarız işte burdan.” Daha fazla müdahale olumsuz etkide bulunabilirdi. O yüzden yaptığım küçük manipülasyonun da sınırını çizmeye çalıştım.

Edinebildiğimiz bilgi ne olursa olsun, en küçük bilginin bile faydası vardı. Haruka’nın ilk tedavisi, Shui’nin dinlenmesi bittikten sonra sorgulamamız da sona erer gibi düşünüyordum. Zamanlama tam oturmasa da tüm işleri tamamladığımızda yolumuza devam edecektik. Eğer çocuk bize katılırsa elleri ileri seviye bir düğümle bağlanmış şekilde önümüze düşecek ve bize anlattıklarına göre Touma’ya giden yolu gösterecekti. Tabi bizi bir tuzağın içine de çekiyor olabilirdi, yolda karşımıza çıkacaklara göre bunu sezebilmek benim sonraki işim olacaktı. Eğer çocuk bize katılmayı reddederse az önceki abisi gibi onun da canını alıp yola devam edecek, önümdeki diğer iki seçeneği değerlendirecektim. Aşağıdan gelen insan sesleri de muhtemelen önceki sesler gibi bir tuzaktı. Tuzak olmasa bile acelesi olan bir durum yok gibiydi. Üst hattın bizi Touma’nın peşine düşürdüğünden emindim. Koyu saçlı oğlan bizi başka bir taraftan götürmezse biz bu yolu tercih edecektik.

Koyu saçlı genç, Genta’nın baskısı ve senin eğilip kolundaki mührü inceleyişin arasında önce dişlerini sıkıyor. Gözleri bir anlığına Haruka’ya, sonra Shui’nin ellerine, sonra yeniden sana kayıyor. Sarışın olanın akıbetini anlattığında yüzünün bir kısmı kasılıyor, bu, yas tutan birinin ifadesi değil, gerçeği yerine oturtan birinin ifadesi. Senin şaka yapmadığını, burada lafın gerçekten boğaza kadar uzandığını anlıyor. Birkaç saniye susuyor. O sessizlikte Shui’nin sardığı bezin sesi, Haruka’nın zorlukla kontrol ettiği nefesi, mağaranın derinlerinden gelen o boğuk taş uğultusu duyuluyor. Sonunda konuşuyor. Sesi, beklediğiniz gibi panik içinde değil. Tersine, çok eski bir yorgunluğu taşıyan bir dinginlik var içinde. "Bizi örgüt diye çağırıyorsunuz çünkü dışarıdan bakınca insanlar her kümeye bir ad vermek ister. Oysa burası bir isimden çok, bir birikinti diyebilirim. Üstten aşağı dökülenlerin, kenardan itilenlerin, payına hep aynı karanlık düşenlerin birikintisi. Kimi kapıdan çevrildiği için geldi. Kimi efendisinin sofrasında artık kemik bile bulamadığı için. Kimi sırtına ülke diye bindirilmiş taşları daha fazla taşımak istemediği için. Kimi de yalnızca kışı atlatmak için bir deliğe girdi ve çıkınca artık başka bir yere ait olmadığını fark etti. Siz buna suç diyorsunuz, onlar buna yaşamak diyor." Gözlerini biraz kısıyor. "Burada her yüzün ayrı bir hikayesi vardı ama sonunda hepsi aynı sesi çıkarmaya başladı. Aç insanın sesi. Kovulmuş insanın sesi. Geri dönse bile kapı açılmayacağını bilen insanın sesi. Bu mağaralar önce sığınak oldu, sonra yatak, sonra mutfak, sonra mezar. En sonunda da hepimizin birbirine zincir olduğu bir yere dönüştü."

Kolundaki mührü fark ettiğini anlayınca bileğini hafifçe oynatıyor ama Genta’nın baskısı altında fazla hareket edemiyor. Gülümsemiyor bu kez, yalnızca bakıyor. "Şu kolumdaki şey bir emir değildir. Bir iptir. Et değil, korku taşır. Deriye çizilmez sadece, insanın içine çizilir. Kaçmayı unutmayanı geri çağırır, konuşmayı fazla seveni susturur, doğru anda doğru acıyı hatırlatır. Sizin mühür dediğiniz şey, burada sadakat üretmez. Sadece bedene şunu öğretir, artık kendi başına bir beden değilsin. Bir kapının sürgüsüsün, bir koridorun kilidisin, bir başkasının yarım bıraktığı cümlenin noktasısın. O yüzden kolumda taşıdığım şeyin nasıl çalıştığını soruyorsan cevabı teknikten ibaret değil. Çalışmasının sebebi, buradaki herkesin bir gün birinden korkmuş olmasıdır. Bazıları açlıktan korktu, bazıları dışarıdaki adamlardan, bazıları da içerideki tek adamdan. Korkunun üstüne biraz chakra dökünce mühür oluyor işte." Sonra başını çok hafif yana eğiyor. "Ama bu yol sonsuza kadar uzanmaz. Yani beni şimdi burada tutan şey, o çizik değil. O çizik ancak ben kaçarsam ya da susmamam gereken yerde konuşursam anlam kazanır. Şu an konuşuyorum çünkü size katılmak, burada tek başıma kalmaktan daha yaşanabilir bir ihtimal."

Haruka, Shui’nin yardımıyla biraz toparlanıp duvara yaslanırken çocuk yeniden sana dönüyor. Bu kez sesi daha alçak, daha net. "Sizi üst hatta götürürüm. Çünkü aradığınız şey yukarıdadır. Aşağıdan gelen sesler ya gerçekten yardımdır ya da yardım taklidi yapan bir boşluk, bunu ancak inince anlarsınız. Ama yukarıdaki yolun bir niyeti var. Orada ayak izleri sadece yürümek için bırakılmaz, bakanın zihnine de bir yön vermek için bırakılır. Ben önden giderim. Ellerim bağlı olur, buna itiraz etmem. İstediğiniz düğümü vurun, istediğiniz kadar sıkı çekin. Yol boyunca yalan söylediğimi düşünürseniz beni ilk taş oyuğuna gömersiniz. Bunu da bilirim." Ardından, neredeyse utanmadan ama kendini küçük de düşürmeden ekliyor. "Buradan çıkmak isteyen herkes kahraman olamaz. Kimi sadece doğru anda doğru tarafa geçmeye çalışır. Benimki biraz o." Son sözünden sonra susuyor. Şimdi mağaranın içindeki hava değişmiş durumda. Çocuk konuştu. Yol teklif etti. Üst hattın sizi aradığınız adama götürdüğünü dolaylı biçimde doğruladı. Ama aynı zamanda aşağıdaki seslerin gerçekten insanlara ait olabileceği ihtimalini de tamamen öldürmedi. Haruka yaralı ama ayakta. Shui yorgun ama çalışıyor. Genta çocuğun bileğini biraz daha sıkarken sana bakıyor. Karar, yeniden senin önünde duruyor. Çocuğu bağlayıp üst hatta mı yürüyeceksiniz, yoksa aşağıdan gelen o seslerin hesabını görmeden buradan ayrılmayacak mısınız? Ama dikkatli ol, burada yapacağın seçim geri dönülemez olabilir.

Oğlan bir anda kendini salıp konuşmaya başlamıştı. Bu kadar kolay olmasını beklemediğim için şaşırmıştım. Ayrıca söyledikleri benim kurduğum plana da uyuyordu. Çocuk konuşmaya başlamadan önce bunun kellesini almamız gerekir gibi bir içgörüm mevcuttu ama hissimde yanılmıştım. Uzun uzun, şiir gibi cümlelerle bize hem derdini hem de dermanını anlatmıştı. “Çok konuştun ama doğru konuştun.” Gülümseyerek laflarıma devam ettim. “Seni sevdim, söylediğin gibi yapacağız. Ellerin bağlı şekilde önümüzden bizi üst hatta götüreceksin. Köye döndüğümüzde Tsuchikage’nin bize ettiğin yardımı takdir ettiğinden emin olacağım.”

Çocuğu yanımıza almamız Haruka için bir problem olabilirdi. Az önce dövüşmüş ve onu yaralamıştı ne de olsa. Kıskançlık veya öfke bu gibi durumlarda kendini oldukça net şekilde ortaya atan duygulardı, kendi tecrübelerimden biliyordum. “Senin içine dert olacaksa yapmayalım ama görevin sonuca ulaşması için iyi bir koz.” Karakteri açısından perspektifimi anlayacağın ve bunu dert etmeyeceğini bilsem de sözlü olarak onayını almak istemiştim. Kardeşim gibi sevdiğim adamımın duygusal açıdan sağlıklı olması önemliydi.

Koyu saçlının ağzından çıkan kelimeler içinde bulunduğumuz kompleksten dışarı çıkabilenleri kahraman ilan ediyordu. Renga Usta’nın dediği gibi burasının bir labirentler bütünü olduğu bir kez daha teyit etmiştik. Genta’nın çocuğu bağlamasını bekledim. Ona yardımcı olmama ihtiyaç duymadığına emin olduktan sonra içinde bulunduğumuz açıklıkta görülür olan müsait bir duvara yeniden bir Tsuchiryu sembolü kazıyıp ortasındaki boşluklardan birine '2'* rakamını çizdim. Bu karmaşık yapıda yol bulmamızı kolaylaştıracak her küçük önlem gerekliydi. Belki de işaretleri daha sık bırakmalıydım. İlerlerken her yol ayrımına sembolü ve yanına bir sonraki sayıyı eklemeyi aklımda tutmaya çalışacaktım.

Ekibime kurduğum yardıma muhtaç insanlara yardımcı olmakla ilgili kelimelerimi sanki geri yutar gibiydim. Gideceğimiz yönün kararını içimdeki rahatsızlık hissini yenemeden vermiştim. Aşağıdan gelen sesleri ilgisiz bırakmak ne kadar vicdanıma sığmasa da önceki tecrübelerimiz, yara ve yorgunluklarımız, mağaranın zihin karıştırıcı yapısı gibi etmenler üst üste eklendiğinde önceliğin Touma’yı ele geçirmek olması en mantıklı seçim oluyordu. Yan görevlere harcayabilecek zaman ve enerjimiz kalmamıştı. Şimdi çocuğun söylediklerine göre bir de çıkış yolu bulma sorunumuz olacaktı. Touma’yı bulduğumuzda çıkış yolu da kendini gösterecektir ama bu problem de süreç boyunca aklımın kenarlarını gezinse iyi olur gibiydi.

Yaralar sarılıp nefesler toplandığında, esirimiz bağlanıp semboller kazıldığında, herkesin hazırlıkları bittiğinde ekibi toplayıp yeniden düzene sokacak, Touma’nın peşinden üst hatta doğru yolumuza koyulacaktık. “İsmini söyle, yolu göster bakalım.”

Çocuk başını hafifçe eğiyor, sanki bir teşekkür etmeyi biliyor ama bunu fazla görünür kılmak istemiyor gibi. "Adım Yuu." diyor yalnızca. Genta düğümleri sıkarken Yuu en ufak bir direnç göstermiyor, elleri önde değil, tam istediğin gibi kontrolü kaybettirecek şekilde bağlanıyor. Haruka kısa bir bakış atıyor, yüzünde açık bir itiraz yok ama yarasının altındaki gerginlik başka şeylerle birlikte bu karara da temkinli yaklaştığını ele veriyor. Yine de senin söylediğine uygun biçimde konuyu uzatmıyor. Shui son sargıyı sabitleyip geri çekildiğinde, hepinizin üstünde o ince ama tanıdık hazırlık hissi yeniden toplanıyor. Duvara kazıdığın ikinci Tsuchiryu sembolü, bu karanlık yapının içinde kendinize açtığınız küçük egemenlik adaları gibi duruyor. Yuu öne düşüyor. Sesi artık daha az şiirli, daha işlevsel. "Üst hat düz gitmez. İki kere kıvrılır, sonra sizi düz gidiyormuş gibi hissettiren bir iniş verir. Orada kafanız karışmasın."

Dediği gerçekten oluyor. Yol bir süre sonra doğal mağara olmaktan çıkıp bilinçli olarak törpülenmiş, geçişi kolaylaştırılmış bir hatta dönüyor. Tavan alçalıyor, sonra aniden genişliyor. Duvarlarda yer yer eski meşale yuvaları, kırık su testileri, aceleyle taşınmış sandık izleri görüyorsunuz. Bir noktada Yuu durup başıyla yukarıyı işaret ediyor. Taş tavanın doğal oyuntusundan çok zayıf bir rüzgar geliyor. "Burası ana havalandırma damarlarından biri. Yaklaştığımızı buradan anlayabilirsiniz." Genta bir şey söyleyecek gibi oluyor ama tam o sırada hepiniz aynı şeyi fark ediyorsunuz. Mağaranın ilerisi ilk kez yalnızca karanlık değil, kasıtlı bir açıklık taşıyor. Önünüzdeki koridor dar bir boğazdan geçip daha büyük bir alana açılıyor ve o alanın ötede kalan kısmında, taş sütunların arasında, meşale ışıkları yanıyor. İlk kez gerçek bir merkez hissi veren bir yer. Ve orada, oldukça ileride ama artık seçilebilecek netlikte, bir figür duruyor. Uzun. Maskeli. Sırtını tam dönmemiş, yarım açıyla duruyor. Etrafında düzensiz değil, bilinçli yerleştirilmiş birkaç gölge daha var. Touma olduğu hissi mağaranın kendisi kadar ağır çöküyor üzerinize.

Tam bu anın gerginliği yerleşirken, önünüzde ve sağınızda taşın içinden kopuyormuş gibi iki adam birden beliriyor. Saklanmaktan çıkmıyorlar, sanki zaten oradalarmış da siz onları şimdi fark etmişsiniz gibi. Biri iri omuzlu, kısa saçlı, burnunun üstünde eski kırık izi olan bir adam. Diğeri daha zayıf, uzun yüzlü, elinde yarım açılmış bir parşömen tutuyor. İkisi de silahlarını kaldırmıyor. Gerek duymuyorlar. Çünkü sözün kendisi silah gibi geliyor. Parşömenli olan ilk konuşuyor. "Bir adım daha atmayın." Sesi yüksek değil ama mağaranın taşı onu keskinleştiriyor. İri olan, ayağını hafifçe bastırıyor. O an zeminde, tam sizin bulunduğunuz hattın altında, şimdiye dek toz ve gölgeyle seçilemeyen ince bir mühür çemberi çok hafif parlıyor. Dış halkası kayaya oyulmuş, iç çizgileri neredeyse çıplak gözün kaçıracağı kadar silik. Ama parlayınca hepsi bir anda ortaya çıkıyor. Sizin dört ayağınız ve Yuu’nun bağlı durduğu hat, tam da o dairenin üstünde. İri adam dişlerini göstererek sırıtıyor.

"Şu an bir mezar kapağının üstünde duruyorsunuz. Tek bir yanlış hareket, tek bir fazla chakra dalgası, tek bir acele..." Parşömenli olan cümleyi tamamlıyor. "Ve bulunduğunuz halka içeri doğru çökerken aynı anda patlayacak." Yuu o an gerçekten ilk kez rol yapmıyormuş gibi görünüyor. Omuzları kasılıyor, başını aniden zemine indirip mührü görüyor ve yüzünün rengi düşüyor. "Bu... hayır, ben bunu bilmiyordum." diyor hemen. Sesi savunmacı değil, dürüst panik taşıyor. Hatta bir adım geri çekilmek ister gibi oluyor ama bağları ve bulunduğu halka onu durduruyor. "Yemin ederim bilmiyordum. Bu hat geçen sefer boştu." İnandırıcı geliyor, çünkü o da sizin kadar kötü bir yerde durduğunu yeni fark etmiş gibi. İri adam kısa bir kahkaha bırakıyor. "Geçen sefer." Sonra size değil, biraz daha öteye bakıyor. Sanki asıl hitabı arkadaki maskeli figüreymiş gibi.

Meşale ışığının ötede vurduğu taş çıkıntının yanında duran maskeli adam, yani büyük ihtimalle Touma, hala bulunduğu yerden kıpırdamıyor. Ama artık kesin olarak orada olduğunu biliyorsunuz. Kaçak bir gölge değil, merkezde duran irade o. Uzak ama görünür. Erişilebilir ama size patlama dairesinin ötesinden bakacak kadar güvende. Şimdi mesele ona ulaşmak değil sadece. Önce ayağınızın altındaki ölüm halkasından nasıl çıkacağınızı çözmeniz gerekiyor. Bu sırada önünüzde iki adam, ötede maskeli Touma, yanınızda yaralı Haruka, yorgun Shui, gergin Genta ve gerçekten habersiz görünüp görünmediğine artık birkaç kalp atışında karar vermen gereken Yuu var. Sonunda Genta ağzını açıyor ve "Orospu çocukları! Ananızın a-" derken Haruka onu eliyle durduruyor ve "Sakın hareket etme." diyor. Shui ise gergin bir şekilde olayları izlemeye devam ediyor.

Yuu. Yeni dostumuzun ismi buydu. Tabi henüz dost mu yoksa bizi kandırma fırsatı bulmuş bir düşman mı bunun kararını vermiş olmak için çok erkendi. Ancak istediğim sonuç bize yardımcı olacak olmasıydı ve bunun için dostumuz olmalı, dostumuz olması için biz onun dostumuz olduğuna inanmalıydık.

Hazırlıklar bittiğinde yolun kıvrımlarından bahsetmeye başlayan Yuu’yu dinleyerek ilerledik. “Kıvrılsın bakalım.” Söyledikleri gördüklerimizle hep örtüşüyordu. Sonunda Touma’ya yaklaştığımız hissini veren yerlere geldiğimizde bizi gerçekten doğru yere getirdiğini fark etmiştim. Hiçbir dikkat dağıtacak yere uğramadan doğrudan hedefimize varmıştık. Maskeli bir piç görüyordum, Touma olduğunu hissediyordum ama geçen seferki maskeli de Touma taklidi yapıp sonunda farklı biri çıkmıştı.

Bu iş bu kadar kolay bir suikast olmayacaktı tabi ki. Yakın korumaları Touma’yı korumaya, büyük bir tuzak hazırlamıştı. Uyarıyı aldığım anda yerimde durdum. Yuu’nun yanında omuz omuza durmaya özen gösterdim. Böylece eğer bizi kandırdıysa onu adamların üstüne atabilir, bizi kandırmadıysa ellerini çözüp yine adamların üstüne atabilirdim.

İkiz dingillerin sözlerini dinledim, laflarını özümsedim. Üzerinde durduğumuz tuzağı zihnimle analiz etmeye koyuldum. Gördüğüm ilk mantık hatasını yüzlerine vurarak lafa giriş yaptığım sırada ellerimle gösterişli hareketler yaparak dikkatleri üzerime çekecektim. “Saçma… eğer patlayacaksa sizi de içine alır.” Dirseklerim kırık, ellerim göğüs hizamda, avuç içlerim havaya bakar vaziyette kaşlarımı kaldırıp dudaklarımı belertip ikiz dingillerin bana odaklanmalarını sağlamaya çalışıyordum. “Zaten niye şimdiye kadar patlatmadınız... Neyse, o zaman az önce…” Sol elimi Yuu’nun sol omzuna atarak gövdesini kendime doğru hafifçe çektim. Ayakları hareket etmeden aramızda mesafe kalmayacak şekilde durarak sözlerime devam edecektim. “Az önce Yuu’ya verdiğim sözü size tekrarlayayım.” Yuu’nun gözlerinin içine baktığım sırada gülümseyerek sağ elimi belimin arkasına attım. Arkamda kalan benim çocuklara kısacık bir bakış atıp yerlerini ezberledikten sonra önümüzdeki haydutlara geri döndüm. “Tsuchikage ile görüşüp…” Arkamdaki sağ elimle Genta’yı işaret edip Doton’un belirleyicisi yılan mührünü, ardından altımızdaki tuzak mührünü gösterdim. Bizi tuzağın etkisinden izole etmeye yarayacak bir yatay duvar işimizi görürdü. “Bu örgütü çökertmeme ve Touma’yı yakalamama yardımcı olan kişilerin…” Shui’yi işaret edip köpek mührünü göstererek kurda dönüşerek düşmanın üzerine saldırmasını istediğimi anlatmaya çalıştım. “Cezasında büyük indirimler uygulanmasını sağlayabilirim.” Haruka’yı işaret edip ejderha mührünü göstererek Juuton kullanarak işi hızlıca bitirmemiz gerektiğini anlatmaya çalıştım. Sözlerim sırasında garip boşluklar vermeden bu bilgi akışını sağlamam gerekiyordu. Laflarıma devam ederken sol elimi Yuu’nun omzundan kaldırıp yukarıyı gösterirken elime bakacak, bu sırada sağ elimle ekipman çantamdan bir kunai çekip elimi geri belimin arkasına saklayacaktım. “Şimdi…” Teatral performansım doruğuna ulaşmışken elimi aşağı, Yuu’nun ellerinin bağına indirirken sağ elimdeki kunaiyi yuvarlak kısmından şalvarımın lastiğiyle belimin arasına sokuşturup bu kez sağ elimi havaya, iki hayduta doğru kaldırıp dikkatlerini o yöne çekecektim. “Kararınızı bekliyorum, ekibime katılanın hayatı kurtulur.” Belimde asılı duran kunaiyi artık dikkati üzerinden düşürmüş sol elimle alıp Yuu’nun ellerini bağlayan ipi kesip onun eline verecektim. “İyi niyetinizi bu tuzak mührünü söndürerek bildirebilirsiniz.” Yine de Yuu ile aramda sol kolumu tutacak, herhangi bir yeniden ihanet ihtimalinde eline verdiğim kunaiyle beni bıçaklamaması için aramızda dirsekten çıkarttığım bir ittirme hamlesi ihtimalini aktif tutarak temkinli kalacaktım.

Görev dağılımı tamamlandığında sözlerime devam ederek odanın hakimiyetini sağlayıp dikkatler üzerimdeyken harekete geçirecek sinyale doğru tansiyonu ilerletecektim. Teklifimle birlikte karşımızdakilerin kafa karışıklığı anını kullanma niyetindeydim. Genta’nın tekniği bize yeterince izolasyon sağlamayacak olsa bile sözlerimin kazandırdığı zamanla üst üste eklenince benim de aynı teknikle verdiğim destek sayesinde zemini sağlamlaştırıp savaş alanını kendimize göre şekillendirmek için yeterli olacağını ümit ediyordum.

Kafaları bulandırdığım anda Yuu’yu öne ittirerek mührün dışına zıplayıp bedenimde dolanan chakrayı çağırdım. Eğer her şey mükemmel giderse bu anda Yuu ve Shui düşmanların üzerine sıçrayarak; Genta, Haruka ve ben de dışarı zıplayarak mührün dışına çıkmış olacaktı. Yuu ve Shui fiziksel saldırıyla çatışmayı başlattığı anda Haruka onlara uzaktan Juuton kullanımıyla destek verecek; ben de Genta ile birlikte odanın tabanını yatay bir Doryuuheki zeminiyle kaplamak üzere el mührü serisine başlamış olacaktım.

Bedenimde dolanan chakraya seslendim. Enerjinin her zerresinin tenketsularımda dolaşımını hissettiğim anda ezberimdeki mühürlerle onu şekillendirdim. Ona istediğim etkiyi oluşturabilmesi için vücudumda dolanması gerektiği noktaları gezdirerek yön verdim. Yılan mührüyle sonuçlandırdığım gezinimin fiziksel dünyada tezahürünü güçlendirmek için verilmiş ismini haykırarak tekniği uyguladım: “Doton: Doryuuheki”

Sözlerinin ritmi, ellerinin gösterişi ve cümlelerin arasına gizlediğin o küçük boşluklar beklediğinden de iyi çalışıyor. Karşındaki iki adam gerçekten bir anlığına düşünmeye zorlanıyor, senin blöf mü yaptığını, gerçekten Yuu’yu kendi tarafına çekip çekmediğini, arkanızdaki ekibin ne hazırladığını tartmaya çalışıyorlar. O küçücük tereddüt, mağara gibi bir yerde savaşın bütün kaderini değiştirmeye yetiyor. Yuu’nun bağını kestiğin anda çocuk omzuna değen kolunun altından öne doğru akıyor, sende bir ihanet refleksi yaratacak kadar ani ama hedefi siz değil, karşıdaki ikili oluyor. Sen mührün dışına sıçrarken o da senin ittirişini kullanıp doğrudan öne savruluyor. Aynı anda Shui, senin beklediğinden bile hızlı bir refleksle yarı değil, bu kez doğrudan kurt formuna yakın vahşi bir ara forma geçiyor, omuzları genişliyor, tırnakları uzuyor, dizlerini yere yakın tutarak sağdaki adama saldırıyor. Haruka yarasına rağmen geride kalmıyor, geri çekilir çekilmez avuçlarını açıp Juuton ile karşı tarafın dengesini bozan kısa ama sert bir baskı salıyor. Genta da seninle neredeyse aynı anda mühürleri tamamlıyor. "Doton: Doryuuheki!" senin haykırışının hemen ardından taş zemin iki taraftan birden yükseliyor. Ama bu kez duvar değil, tam planladığınız gibi yatay bir taş sırtı oluşuyor. Mührün aktif halkası sizin ayağınızın altından koparılıp yukarıdan taş bir platformla kaplanıyor, patlayıcı daire sizin alanınıza işlemeye fırsat bulamadan izole ediliyor.

Karşıdaki iki koruma bu değişime aynı hızda ayak uyduramıyor. Sağdaki, Shui’nin çarpışıyla sendeleyip dengesini kaybediyor. Soldaki, Yuu’nun üstüne geldiğini görünce önce hafif bir küçümsemeyle pozisyon alıyor ama hemen ardından yüzü değişiyor. Çünkü Yuu’nun avuç içlerinde, bugüne kadar sizden hiç kimsenin görmediği türden ince, gümüşi damarlar beliriyor. Parmaklarının arasından çıkan ışık tel gibi değil, sis gibi de değil, sanki havadaki boşluğu örüp sertleştiren yarı saydam lifler. "Kagetsume..." diyor çocuk dişlerini sıkarak ve sesi ilk kez şiirli değil, kanlı canlı bir öfke taşıyor. "Rauha Klanı'nın borcu bitsin artık." Lifler bir anda genişleyip keskin yönlü akıntılar gibi iki yana yayılıyor. Bu kekkei genkai, havadaki nemi, tozu ve çok düşük chakra kalıntılarını birbirine bağlayarak görünmez ile görünürü aynı anda dokuyan bir yapı kuruyor, savunma gibi başlayıp bir anda sıkıştırmaya ve kesmeye dönüyor. Sağdaki koruma Shui ve ağ lifleri arasında kalıyor, ayağından ve bileğinden kilitlenip yere kapaklanıyor. Soldaki ise Yuu’nun doğrudan üstüne yürümek isterken omuzundan, boynundan ve silah elinden aynı anda sarılan bu yarı saydam örgüyle duvara çivileniyor. Genta fırsatı kaçırmıyor, Doton destekli bir omuz vuruşuyla adamın kaburgasını kıracak kadar sert giriyor. Haruka’nın kısa menzilli Juuton baskısı da son direnci alıyor. Birkaç nefeslik bir hengameden sonra galibiyet sizin oluyor. Korumalar yerde. Mühür işlevsiz. Yuu ise nefes nefese, dizlerinin bağı çözülür gibi ama gözleri ilk kez sizinle aynı hatta bakıyor.

O kargaşanın hemen ardından bakışlar hep birlikte ötedeki meşale alanına dönüyor. Maskeli figür hala orada. Touma olduğu artık neredeyse kesin olan o adam, birkaç taş sütunun gerisinde, olup biteni izliyor. Ne kaçıyor, ne saldırıyor, ne de emri boşa düşmüş bir lider gibi öfke gösteriyor. Tam tersine, siz bölgenin hakimiyetini alıp onunla aranızdaki son açık hattı görür hale geldiğiniz anda başını hafifçe yana eğiyor. Sanki sizi, özellikle seni, son bir kez ölçüyor. Sonra ayağının altındaki taş yüzey ince bir ışıkla çiziliyor. Bir mühür önceden hazırlanmış. "Hayır!" diye bağırıyor Yuu, sesi bu kez gerçekten panik taşıyor, ama geç kalmış oluyor. Touma’nın bulunduğu alan bir anda bükülüyor. Işınlanma hissi veren o kayma, gözü kandıran bir hızla tamamlanıyor ve adam olduğu yerden siliniyor. Geriye yalnızca yarım bir gölge, sönmekte olan mühür izi ve taş sütunun arkasında daha önce fark edilmemiş dar bir yön işareti kalıyor. Yuu sendeleyerek o yeri gösteriyor. "Kuzeybatı galerisi... ana omurga oradan kırılıyor. Eğer oraya koşarsak onu ikinci çıkış damarında yakalayabiliriz. Burası sadece görüş alma cephesi. Asıl çekirdek daha içeride."

Çocuk bu koordinatları verirken sesinde yalan emaresi yok. Tam tersine, yıllardır bu yapının içinde dolaşmış biri gibi emin. Genta hemen sana dönüyor. "Hojam, şimdi basarsak yakalarız!" diyor. Haruka yarasına rağmen dikiliyor, yüzü solmuş ama gözü kararlı. Shui ise insan formuna dönmüş halde dizlerinin üstünde, yorgun ama gidebiliriz der gibi bakıyor. Ve tam bu anda mağaranın bir başka yönünden yeni ayak sesleri geliyor. Tek kişi değil, bir manga. Düzenli, profesyonel, Iwa temposu. Ardından taş döşemenin ötesindeki karanlıktan dört Iwagakure shinobisi beliriyor. Aralarında senin rütbene göre açıkça selam veren biri öne çıkıyor, nefesi hızlı, belli ki size yetişmek için koşturmuş. "Yamato Shouta bey!" diyor, sesi emir taşımaktan yorulmuş gibi sert. "Tsuchikage’nin acil buyruğu var. Ekip derhal geri çağrılıyor. Anında dönüş emri. Şehir hattında beklenmedik bir gelişme yaşandı. Bu operasyonu burada kesmeniz isteniyor." Sözler mağaranın içinde ağır düşüyor. Arkanda yaralı Haruka, bitkin Shui, zorlanmış Genta ve yeni taraf değiştirmiş Yuu var. Önünde, çok büyük ihtimalle ilk kez gerçekten erişilebilir hale gelmiş Touma’nın kaçış rotası. Bir yanında başarıya çok yaklaşmış bir takip, öbür yanında doğrudan Tsuchikage buyruğu. Oda sessizleşiyor. Herkes sana bakıyor. Karar şimdi senden çıkacak.

Ortamda yaratmaya çalıştığım renk değişimi Yuu’nun sıçrayışıyla başlamıştı. İlk anda aramıza koyduğum kolumla kendimi savunma ihtiyacı hissetsem de onun bakışlarını düşmana yöneltmesiyle kendi hareketime odaklanabilmiş ve yerimi almıştım. Bu sırada tüm ekip, güçlerinin belki de son kırıntısıyla verdiğim emirleri mükemmel şekilde uygulamaya koyulmuştu. Shui’nin öncekilerden daha başarılı dönüşümü, Haruka’nın kusursuz Juuton kullanımı, Genta ile göz göze gelip hislerimizle anlaşarak zemini aynı anda doldurmamız; muhteşem bir ahenk içinde çalışan takımım bir de Yuu’nun ofansif güce katkıda bulunmasıyla shinobiler için mükemmel uyumun yakalanabildiği özel bir an yaşıyorduk. Beyinde kurduğumuz refleks yollarının birbirimize alışmasıyla bunu başarmıştık.

Yeri parke zemin gibi kaplayan yeni yonttuğumuz taşlar yerine otururken bakışlarım Genta’dan uzaklaşmış olsa da gülümsemem yüzüme tam olarak oturmuştu. Gözlerim bu sefer Yuu’nun hareketine kilitlenmişti. Rauha klanı, Kagetsume, havadaki parçacıkları liflere dönüştürme yeteneği… hiçbiri bana hiçbir şey çağrıştırmayan ama hepsi bölgenin güç dengesiyle ilgili önemli bilgiler gibi gözüken detaylardı. Yuu’ya soracağım soruların detayları yavaş yavaş aklımda şekilleniyordu. Köyün güvenliğine katkısı olacak yeni bilgilerle birlikte onu doğrudan ekibime dahil edebilirdim. Bu kısım biraz da geçmişte Touma’nın örgütü için işlediği suçların ağırlığına bağlıydı tabi…

Korumalar yere düştüğünde çocukları tebrik etmek için ağzıma gelen biraz yaşlıca kelimeleri sarf edip maskeli adamın üzerine doğru yürümeye başladım. “Mükemmel icra çocuklar, aferin.” Aramızdaki mesafeyi kapatmaya başlamıştım ama bu sırada Yuu’nun bağırmasıyla sanki gerçekliğin kumaşı bir anda bükülerek Touma’yı sıkıştırdığı yerden koparıp götürmüştü. Yuu’nun konuştuğu şekilden anladığım kadarıyla bu anlık seyahat etmesini sağlayan bir mühürleme şekliydi. “Biz de mühürleri aynı şekilde kullanabiliyor muyuz?” Genta’nın söylediği gibi peşinden gitmek istiyordum ama çocuklar limitlerine ulaşmışlardı. Onları burada bırakmak da istemiyordum.

Düşüncelerimdeki ikilik sonraki adımımı bağlarken arkadan koşturarak yetişen destek ekiple kendimi yeniden güvende hissetmiştim. Bana seslenen shinobiye karşılık verdim. “Buyrun benim.” Çocuklar, rehineler, Yuu ve ekibin kurtarabildikleri olarak geri dönebilirdi. Ben de Touma’nın peşine düşebilirdim. Ancak bana ulaştırılan buyruk buna da izin vermiyordu. “Demek Tsuchikage hepimizi geri çekti…” Ellerimi belime koydum, derin bir nefesi dışa verip yere bakarak kararlarımı yeniden gözden geçirdim. Touma’yı yakalayamamıştım. Yolda başka başarılı operasyonlar gerçekleştirmiş olsam da asıl görevi yerine getirememiştim. Ama Renga Usta öyle diyorsa, bir de şehir hattındaki beklenmedik gelişmeler… Geri dönüyorduk. “Hedefe çok yakındık ama Renga Usta böyle emrettiyse dönüyoruz. Çocuklar nefeslerinizi toparlayın. Yeni gelenler şu yerdeki iki ayıyı iyice bağlayın, esir olarak köye götürüp sorgularını yapacağız.”

Birkaç dakikalık dinlenme ve yeniden gruplanma sürecinde yeni gelen ekibe Haruka’yı gösterdim. “İlk yardım uyguladık ama Okamoto Haruka’nın derin yarası var, derhal ilgilenin.” Ardından Shui’ye döndüm. “Yürüyemeyecek kadar yorgun olabilir, Shuigane Shui, yardımcı olun.” Genta’ya baktım, yorgundu ama yardıma ihtiyacı var gibi durmuyordu. Yardıma ihtiyacı olmadığının teyidini almak için kaşlarımı oynatıp kafamı öne eğdim. Son olarak Yuu’ya döndüm. “Haydutların tarafından bizim tarafımıza geçti, Yuu. Kritik bilgiler paylaştı, son dövüşümüzde önemli rol oynayarak bize büyük yardımda bulundu. Köye dönünce sorgusu yapılacak, ceza indirimi istenecek, sürece bizzat dahil olacağım. Eğer örgüt adına icraatleri cezayı gerektirmezse kalıcı olarak ekibimde olması için başvuruda bulunacağım.” Kendisine bakıp gülümseyerek korkmasına gerek olmadığını aşılamaya çalıştım. Söylediklerimle her şey yeterince aydınlanmış olmalıydı. “Dosyasını tutacak memura aktarılsın: Yakın dövüşte etkili, delici silahlar kullanan bir dövüş stili var ve havadan örümcek ağı gibi bir şeyler yaratabilen kekkei genkai yeteneğine sahip.” Bunları anlatırken bulunduğumuz bölgede görülür bir duvara üçüncü Tsuchiryu sembolü ve rakamı çizerek daha sonra yapılacak seferler için bir adım daha geliştirmiş olacaktım.

Kendimizle ilgili eksikleri giderdikten sonra geri dönüş yoluna koyulduğumuzda destek ekibe geride bıraktıklarımızı soracaktım. “Biraz bunaltıcı olacak ama yolda giderken anlatabilirsin.” Yolun başından başlayıp tüm bu operasyonların sonuçlarını öğrenmek istiyordum. “Rahipler ve siviller güvenli bölgeye ulaştı mı?” Ardından ilk çatışma bölgesiyle ilgili sorum gelecekti. “Karavanların pusuya düştüğü yerde bir bölük haydutu yakalayıp kaçamayacakları şekilde bağladım, yanılmıyorsam beş kişilerdi. Bulabildiniz mi?” Biri bile kaçabilse hepsini kaçırırdı muhtemelen. Sonra sıra orman ve mağaralardaydı. Bunu sorarken boynumdaki Tsuchiryu sembolünden kolyeyi göstererek soracaktım. “Ormandaki patikayı buldunuz sanırım. Pek mağarada yolu nasıl buldunuz, bıraktığım semboller mi işe yaradı?” Genta’ya el edip yanıma çağırdıktan sonra baş aşağı asılı vaziyetten kurtardığımız rehineyi ve sarışın piçi soracaktım. “Çamurun içinde yatan sarışın bir shinobinin cesedi ve aynı seviyede yerde bir adam vardı, Genta anlatsana neye benzediğini şu rehinenin… Kurtarmaya çalışmıştık, alabilirsek alalım.” Son olarak mağaranın ne kadarına ulaşabildikleri, yardım çığlıkları atan başka bölgelerde siviller olup olmadığı bilgisini edinerek aklımdaki soru işaretlerini tamamen temizlemiş olacaktım. “Böyle bir de mağaranın içinde değişik yerlerden gelen yardım çığlıkları vardı. Bizim tecrübemiz tuzak oldukları yönündeydi ama bakabildiniz mi belki gerçekten yardıma ihtiyacı olan insanlar olabilir… Tabi şimdi köye dönmemiz gerekiyor ama sonraki keşif seferleri için bilgimiz olsa iyi olur.” Gelen çocukları Airi’nin konakta yakaladığında bana yaptığı gibi soru yağmuruna tutmuştum ama sorduklarımın hepsi önemli bilgilerdi.

Destek ekibinin öne çıkan shinobisi, verdiğin talimatları hiç sorgulamadan yerine getiriyor. Önce yerdeki iki korumaya yöneliyorlar, biri bileğinin altından, diğeri omzundan bastırılarak sağlam iplerle bağlanıyor, üzerlerindeki kesici aletler ve mühürlü parşömenler tek tek alınıyor. Yuu’nun elleri de bağlı kalıyor ama ona gösterilen muamele değişiyor, artık düşman gibi değil, kontrol altında tutulan bir tanık gibi. Yuu söylediklerini duyunca gözlerini kaçırıyor, sonra çok kısa bir an için sana bakıyor. Sanki teşekkür etmek istiyor ama kelime bulamıyor. Haruka’nın yanına giden destek shinobilerinden biri yarayı açıp hızlıca kontrol ediyor, yüzü ciddileşiyor ama paniklemiyor. "Derin ama temiz. Kas hattını sıyırmış, damar ana hattına girmemiş. Köye dönene kadar baskı ve sabitleme yeterli olur." Shui için de başka biri omzundan destek oluyor. Kız, yardım kabul etmekten hoşlanmıyor gibi gözükse de ayakta dururken dizlerinin titrediği belli. Genta senin kaş işaretini görünce iki parmağını kaldırıp "Ben ayaktayım hojam, taş gibiyim." diyor, sonra bir saniye durup kendi üstündeki toza, yırtıklara ve çiziklere bakıyor. "Biraz çatlak taş gibiyim ama ayaktayım."

Dönüş emrini getiren shinobi ise sorduğun soruları, yola çıkmadan hemen önce toparladığı raporla cevaplamaya başlıyor. Rahiplerin ve sivil kervanın güvenli şekilde köy hattına ulaştığını, kapı nöbetçilerine senin adını verdiklerini söylüyor. İlk çatışma bölgesindeki bağladığın haydutlar bulunmuş, altısı da sağ ele geçirilmiş, aralarından biri ağır yaralıymış ama tıbbi müdahale görmüş. "Bağlama düzeniniz yüzünden kaçamamışlar." diyor adam, sesinde istemsiz bir takdir var. "Birinin bile çözülmesi diğerlerini de hareket ettirmeye yetmemiş." Ormandaki patikayı da sivillerin verdiği yön, yerdeki izler ve senin işaretlerinle bulduklarını anlatıyor. "Tsuchiryu sembolleri içeride yolu hızlandırdı. Üçüncü sembole kadar geldik. Sonrasına Tsuchikage’nin emri yüzünden ilerlemedik." Baş aşağı astığınız rehineler konusuna gelince Genta hemen araya giriyor, hala biraz nefes nefese ama anlatımı net. "Biri bayağı bitikti moruk. Üstü patlayıcı kağıt doluydu. Shouta hoca indirmişti, sonra su tekniği ve taş duvar karışınca adamı bırakmak zorunda kaldık. Sarışın piç de çamurun oralardaydı." Destek shinobisi bunu not eder gibi başını sallıyor. "O bölgeye ikinci manga gönderildi. Sarışın shinobinin cesedi bulundu. Rehine ise hala hayattaydı, çok zayıf ama hayatta. Geri çıkarılıyor. Yardım çığlıklarının geldiği alt kolların bir kısmında gerçekten esirler varmış, bir kısmıysa ses düzeneği. Henüz tamamı temizlenmedi. Bu yüzden mağara hattı mühürlenmedi, işaretlenip kapatıldı. Sonraki operasyon için harita çıkarılacak."

Geri dönüş, zafer yürüyüşünden çok yarım kalmış bir savaşın sessizliğiyle geçiyor. Kimse fazla konuşmuyor. Genta ara ara Yuu’ya bakıyor, sonra bakmadığını belli etmeye çalışıyor. Shui’nin omzuna giren shinobi onu taşımasa da adımlarını dengeliyor. Haruka bir noktada yanına biraz yaklaşınca, sesi alçak ama net geliyor. "Abi... dönmemiz doğru muydu bilmiyorum. Ama dönmeseydik içimizden biri orada kalacaktı." Bu söz, mağaranın geride kalan karanlığından daha ağır geliyor. Yuu ise yol boyunca çok az konuşuyor. Bir kez, tam orman hattına çıkarken durup arkasına bakıyor. "O mağaralar ev değildi." diyor. "Biz kendimizi öyle kandırmışız." Sonra tekrar yürümeye başlıyor. Iwagakure kapılarına vardığınızda gün artık eğilmiş oluyor. Köyün taş yapıları, mağaranın boğucu dokusundan sonra neredeyse fazla düzgün, fazla gerçek görünüyor. Yaralılar ve esirler ayrı hatlara alınıyor. Haruka ile Shui tıbbi bölüme yönlendiriliyor, Genta sana itiraz edecek gibi baksa da sonunda o da kontrol için gönderiliyor. Yuu ise iki görevli eşliğinde ama elleri kaba şekilde çekiştirilmeden götürülüyor. Ayrılmadan önce başını sana doğru çok hafif eğiyor. Bu sefer teşekkür etmiyor, ama verdiğin sözü hatırladığını belli ediyor.

Kısa bir süre sonra kendini Tsuchikage ofisinin önünde buluyorsun. Üzerindeki toz büyük ölçüde temizlenmiş, küçük yaraların sarılmış, ama yorgunluk hala kemiklerinde. İçeri alındığında Renga masasının arkasında oturuyor. Her zamanki yorgun bakışları var ama bu kez uyku hali değil, yoğun düşünce var yüzünde. Masanın üzerinde Kuzey geçitlerine, mağara damarlarına ve Iwagakure çevresindeki ticaret yollarına ait birkaç harita açık. Bir köşede yarım yanmış sigara duruyor ama yakılmamış. Seni görünce başıyla oturmanı işaret ediyor. "Detaylı rapor istiyorum, Shouta." diyor. "Başından itibaren olan her şeyi anlat lütfen." Sonra kısa bir sessizlik oluyor. Renga parmaklarını Tsuchiryu konağının haritasına götürüyor; özellikle gençlerin eğitim aldığı avluya ve arka depolara yakın bir noktaya dokunuyor. "Sizi geri çağırmamın sebebi Touma değildi." diyor sonunda. "Siz sahadayken konakta bir olay yaşandı. Genin adaylarından biri ortadan kayboldu. Sıradan bir kaçış değil bu. Çocuk, arka depodaki eski kayıt odasına girmiş, mühürlü aile arşivlerinden bir tomar almış ve konağın içinden kimseye görünmeden çıkmış." Gözleri bir anlığına sertleşiyor. "Daha kötüsü, kapının mührü içeriden açılmış. Yani ya çocuk bunu yapacak eğitimi aldı ya da ona Tsuchiryu’nun mühür düzenini bilen biri yardım etti." Renga başını kaldırıp doğrudan gözlerine bakıyor. "Bu yüzden seni geri çağırdım. Kuzey geçitlerindeki görev önemliydi, ama bu klanın kalbine atılmış bir çizik. Dışarıdaki düşmana bakarken içeride bir şey kaçırmış olabiliriz." Sesi alçalıyor. "Raporunu ver. Sonra konakta neyin eksildiğini, kimin kaybolduğunu ve bunu kimin mümkün kıldığını bulacağız."

Dönüş sırasında konuştuğumuz her şey iç ferahlatıcıydı. En sevindiğim gelişme Haruka’nın yarasının basit bir yaralanma olduğunu öğrenmemiz olmuştu. Kısa zamanda kendine gelecekti aslanım. Touma’yı yakalayamasam da çocukları koruyabilmiştim. Yine de yol boyunca asıl hedefi ucundan kaçırmış olmanın yarattığı gıcıklanma hissi beni terk etmemişti. Ekibimi korumuş, pusu kurdukları sivilleri kurtarmış, haydutların örgütünden bir sürü adamı yakalamış, tutulan rehineleri özgürlüğüne kavuşturmuş, düşmanların inlerinin labirent yapısını çözmüş, iki yakın korumasını ele geçirmiş ve örgütü fiilen çökertmiştik. Yine de adamın kendisini hem de kıl payıyla kaçırmış olmak dışarıda bu yapıyı yeniden kurabilmesi için fırsat bulması demekti. İçim şimdilik rahat etse de bir miktar dinlendikten sonra yeniden rahatsız olacağımı biliyordum.

Destek ekibinin anlattığına göre harcadığım üstün çaba işe yaramıştı. İnce ince işlediğim düğümler, ormana ve mağaraya çizdiğim semboller… yaptığım tüm doğaçlamalar işe yaramıştı. Yol çizme ve karar verme yeteneklerim parıldamama bir kez daha katkıda bulunmuştu. Onlara bıraktığım kırıntıları toplayarak işleri tamamına erdiren destek ekibini övme ihtiyacı hissettim. “Güzel, süper iş yapmışsınız.” Ne de olsa onlar işini doğru yapmasa benim harcadığım emekler böyle başarıya ulaşamazdı.

Çocuklar belli ki akıllarındaki karmaşa için bir açıklamaya ihtiyaç duyuyordu. Önce Haruka’nın sözlerine karşılık verecektim. “İlk düşüncem sizi destek ekibiyle geri gönderip kendim Touma’nın peşine düşmekti… ama mağaralara dalarak Renga Usta’nın sözünden çıkma günahını zaten işledik. Ayrıca köyde bize ihtiyacı olabilir.” Sözlerimle ekibin de içini doğru kararı verdiğim yönünde ferahlatmayı umuyordum. Yuu’nun depresif iç geçirmesine ise ona bakıp gülümseyerek omzuna iki şefkatli pışpışlamayla karşılık verecektim. Çocuğun duygusal olarak kat etmesi gereken çok mesafe vardı.

Esirler, yaralılar, devriyeler, destek ekip derken herkes kendi işine dönmüş ve ben de sonunda Tsuchikage’nin kapısına varmıştım. Üzerimdeki tozları silkeledikten sonra kapıyı çalıp içeri girdim. Doğrudan sözlü rapor emretmişti. “Tabi Usta.” Ardından beni beklemeden beni geri çağırtmasının sebebiyle sonraki görevimi aktarmıştı. Şaşkınlıkla onu dinlerken ağzım açık kalmış, kaşlarımdan biri havaya kalkmıştı. Konakta bir güvenlik açığının olması hiç akla uyar bir durum değildi. Sözlerini bitirdikten sonra önce raporumu sunmamı istemişti. Bilgileri raporun net olması amacıyla önem ve aciliyet sırasına göre gruplayarak vermeye çalışacaktım. “Ekibin sağlık durumuyla başlayayım: Haruka’nın küçük bir yarası var ama temiz bir yara olduğunu söylediler. Shui’yi fazla yordum. Bu ikisi kısa bir izin yapsa iyi olur. Genta da biraz dinlense kendine gelir.” Basit bir el hareketiyle konuyu değiştirdiğimi anlatarak sıradaki konuya geçiş yaptım. “Ana görevimiz için… Renga Usta affet, Touma’yı kıl payı kaçırdım. Anında dönüş emrin olmasa çocukları destek ekiple gönderip kendime peşine düşecektim. Ayrıca…” Bu cümleyi gözlerimi kaçırmadan kuramayacağımı anlayınca yüzümdeki ifade biraz değişmişti. “… mağaralara girerek senin sözünü biraz çiğnemiştim zaten.” Bu noktada Tsuchikage fırçası yemeden sözü operasyonun olumlu sonuçlarına çekmem gerektiğini hissettim. Kollarımla saçma da olsa dikkat çekici hareketler yaparak hemen mutlu bir yüz ifadesiyle sözlerime devam ettim. “Örgütü fiilen çökerttiğimi söyleyebilirim. Touma’nın iki yakın korumasını ve ayak takımından altı haydutu esir alıp köye getirttim. Bir üst düzey dövüşçüsünü mağaranın içinde öldürdüm. Bir de orta seviye askerini bizden tarafa çevirdim. Yuu adında bir çocuk, Haruka’yı yaralayan da o. Bizim için mağaraların kilidini açtı ve yol gösterdi, iki yakın korumayı alt etmemizde dövüşü sonlandıracak hamleyi yaptı. Kagetsume dediği bir kekkei genkai yeteneği var, havadan örümcek ağı gibi bir şeyler yaratabiliyor. Yakın dövüşte yetenekli. Ona cezasında indirim alacağı sözünü verdim. Eğer ceza hak edecek bir geçmişi yoksa her görevde ekibimde yer almasını isterim. Sorumluluğunu alıyorum.” Örgütün çöküşüyle ilgili bilgiler henüz bitmemişti. Söz uzadıkça Ara sıra Usta’nın uyuyup uyumadığını kontrol edip kendimi olayları tekrar anlatma zahmetinden kurtarma tedbirini alıyordum. “Ekipler kurtardığımız esirlerden de bilgi edinecektir. Ayrıca orman ve mağaranın yapısını Yuu’nun da yardımıyla çözdük sayılır. Yine de bir sonraki sefer bensiz gerçekleşmesin. Tecrübem hayat kurtarıcı seviyeye ulaştı. Hatta mümkünse Yuu’yu da yanımda götürüp mağaranın çözümlenmesini görmek isterim.”

Önemi yüksek bilgileri aktardıktan sonra sıra raporun detaylarına gelmişti. “Hazırsan kronolojik olarak detaylı anlatıma geçiyorum Usta.” Köyden çıkmadan Genta’yla yaşadığımız boktan durumla başladım. “Genta ilk karşılaşmamızda insanların içinde saygısızca bağırıp çağırıyordu. Sert ve etkili bir ders vererek kendisini hizaya soktum. Sonrasında da hep iyi anlaştık.” Sırada pusu süreci vardı. “İlk başta karavanların sürekli pusuya düştüğü yolda pusu kuran ekibi yakalayarak Touma’nın kendisini ya da konumunun bilgisini ele geçirmeyi planladım. Önce Ateş Tapınağı’na giden bir grup rahiple karşılaştım. Bir kunaimi içlerinden ismi Kenji olan bir rahibe hediye edip Haruka’yı kendilerine güvenli bölgeye ulaşana kadar eşlik ettirdim. Ardından iki arabayla karşılaştık. Birinde haydutlar vardı, diğerinde siviller. Meğer pusuyu kurmuş, erzakları kaçırıyorlarmış. Orayı çözdük, sivilleri güvenli bölgeye kadar götürdük. Destek ekibi rahiplerin de sivillerin de güvenli bölgeye ulaştıklarını teyit etti. Dövdüğümüz haydutları yolun ortasında birbirlerine bağlayıp bıraktım. Onları da bulmuşlar. Dönüşte getirdik. Sorguları yapılacak.” Pusu işleri detaylı olarak bittiğine göre orman ve mağara işlerini anlatmaya geçebilirdim. Başarılı yönlerimi vurgulamak kendime güvenimi yerine getirmişti. “Bu esir aldığımız haydutlardan biri önce kendini Touma gibi gösterdi, haydutların lideri gibi… Dayağı yiyip maskesi düşünce o olmadığını anladım. Garipti… sanki dayak yiyince yerine başkasını geçirmiş gibi oldu yani anlamadım. Neyse, bi baktık eksik haydutlardan biri. Ormanda patika vardı, izler vardı. Dinlenip takibe koyulduk, mağaraya ulaştık.” Çok fazla konuşmuştum. Biraz soluklanıp kendime gelmeyi bekledim. “Sonra mağarada tuzakları çöze çöze ilerledik, esir kurtardık. Bu adamlar duvarların içinde gölge gibi geziyorlar değişik bi teknik geliştirmişler Usta. Biri geldi duvarın içinden mağarada resmen deprem yarattı. Güçlü bi şerefsizdi üst seviyede hem Doton hem Suiton kullanabiliyordu. Onu dövüp yeniden gruplandığımızda Yuu ile Haruka’nın dövüştüğü noktaya vardık. Haruka çoktan yaralanmıştı, Yuu’yu esir alıp bize yolu göstermesini yoksa kendisini öldüreceğimi söyledim. İş birliğimiz böyle başladı.” Raporumun sonuna gelirken yavaş yavaş sonraki mevzu için soracaklarımı zihnimde hizalamaya başladım. “Bizi doğru yere götürdü, doğrudan Touma ve iki koruması gözümüzün önündeydi. Ancak boka basmıştık. Durduğumuz yerde mühürlü bir tuzak vardı, Yuu da üzerinde duruyordu. Tuzağın önceden olmadığına, bizi tuzağa götürmediğine dair ettiği yeminleri samimi buldum. Tiyatral bir performansla dikkatlerini dağıtıp Yuu’yu üzerlerine fırlattım adamların, ihanet edecek olsa o noktada bana sadırırdı. Tuzağı çözüp adamları hallettik, Yuu bizle birlikte savaştı. Güvenimi kazandığı nokta tam olarak burasıydı. Bir de adamlara saldırırken bir şeylerden bahsetti, Rauha Klanı mıydı neydi… sanırım kendi klanı Touma’ya köle olmuş gibi bir geçmişi var tam konuşmadım sorgusunda da bulunmak isterim. Öğrenelim. Neyse Usta korumaları devirdik o sırada gerçeklik büküldü gibi bir şey oldu. Tam Touma’ya doğru harekete geçtim, birtakım mühürler aktifleşti ve ortadan kayboldu. Düzenek aynı yerde duruyor, Yuu’nun söylediğine göre ben de aktifleştirip kullanarak peşine düşebilirdim o noktada ama destek ekip gelip senin buyruğunu iletince geri dönüş kararı aldım. Önce aklımdan çocukları geri gönderip kendi başıma Touma’nın peşine düşmek gelmişti ama…” Raporumun sonlandığını belirten bir kafa sallama hareketiyle sözlerime de noktayı koyarak Tsuchikage’nin sözlerini bekleyecektim. “Bu kadar, sonrasında ekibi, kurtardıklarımızı ve ele geçirdiklerimizi toplayarak destek ekibiyle birlikte köye dönüş yaptık.”

Raporla ilgili konuşma bittikten sonra yeni görevin bilgileri için sorularıma geçecektim. “Usta hangi çocuk kayıp? Mühür düzenini bilenlerin listesi var mı sende? Ne çalınmış?”

Renga raporunu başından sonuna kadar bölmeden dinliyor. Ara ara göz kapakları ağırlaşıyor gibi olsa da uyumuyor, parmaklarının harita üzerinde yaptığı küçük hareketlerden, anlattığın her noktayı zihninde yerine oturttuğu anlaşılıyor. Genta’nın ilk disiplin problemi, kervan pususu, Haruka’nın rahiplere eşlik etmesi, Shui’nin dönüşüm kullanımı, mağara içindeki tuzak temizliği, Yuu’nun taraf değiştirmesi ve Touma’nın mühürle kaçışı... Hepsi sessizce önüne diziliyor. Rapor bittiğinde Renga önce derin bir nefes alıyor, sonra sigarasını eline alıp bir süre yakmadan parmaklarının arasında çeviriyor. "Touma’nın kaçmış olması can sıkıcı." diyor sonunda. "Ama bu görevin başarısız olduğu anlamına gelmiyor. Siviller kurtarıldı. Rehineler çıkarıldı. Örgütün ikmal hattı kırıldı. Çok sayıda adamları sağ ele geçirildi. Mağaraların ilk haritası çıkarıldı. İçerideki tuzak sistemlerine dair değerli gözlem toplandı. En önemlisi de ekibini geri getirdin." Bakışlarını sana kaldırıyor. "Mağaraya girmen emrime aykırıydı. Bunu ayrı konuşuruz. Ama içeri girdikten sonra verdiğin kararların çoğu doğru. Özellikle işaret bırakman, esirleri birbirine bağlama düzenin, destek ekibin ilerlemesini kolaylaştırmış. Bu küçük detaylar bazen görevle dönüş arasındaki farktır."

Sonra bakışını odadaki diğerlerine çeviriyor. Haruka duvara yakın duruyor, omzu sarılı, yüzü yorgun ama dik. Genta ayakta durmaya çalışıyor ama bacakları artık ben taş gibiyim iddiasını desteklemiyor. Shui bir sandalyenin kenarına oturmuş, ellerini dizlerinin üzerinde tutuyor, hala solgun. Yuu ise iki ANBU arasında, elleri bağlı ama eskisi gibi düşman muamelesi görmeden bekliyor. Renga önce Haruka’ya bakıyor. "Okamoto Haruka. Yaralı halde formasyonu terk etmediğin, ekibini ve görevi ayakta tuttuğun için teşekkür ederim. Şimdi sağlık birimine gideceksin. Kahramanlık yapıp yarayı saklamayacaksın." Haruka hafifçe eğiliyor. "Emredersiniz, Sayın Tsuchikage." Ardından Genta’ya dönüyor. "Arashi Genta. Sivilleri çıkarman, savaş alanını boşaltman ve kritik anlarda Shouta’nın planlarını yakalaman görev açısından belirleyiciydi. Dinleneceksin. Ayrıca ağzını nerede nasıl kullanacağını öğrenmeye devam edeceksin." Genta önce gururlanıyor, sonra son cümlede yüzü biraz düşüyor. "Emredersiniz efendim." Shui’ye baktığında sesi biraz daha yumuşuyor. "Shuigane Shui. Sınırını zorlamışsın. Bu bir övgü değil, bir uyarı. Ama verdiğin gözetleme desteği, merkez haberleşmesi ve Haruka’ya müdahalen olmasa ekip daha büyük kayıp verebilirdi. Sen de sağlık birimine gidiyorsun. Tam toparlanmadan göreve çıkmak yok." Shui başını eğiyor. "Anladım efendim."

Renga son olarak Yuu’ya bakıyor. Odadaki hava azıcık değişiyor. "Yuu." diyor. "Bugün yardım etmiş olman, geçmişini silmez. Ama bugün yardım etmiş olman da görmezden gelinmez." Yuu sessizce başını eğiyor. Renga devam ediyor. "Şimdilik seni zindana değil, koruma altına aldıracağım. Sorgun yapılacak. Söylediklerin doğrulanacak. Kimin için savaştığın, ne yaptığın, neye zorlandığın tek tek incelenecek." Sonra sana dönüyor. "Shouta, şimdilik onu konakta ağırlayalım. Ona göz kulak olun. Bu iş Haruka ve sende." Yuu bu kez hemen konuşuyor, sesi alçak ama içten bir rahatsızlık taşıyor. "Rahatsızlık vermek istemem. Bir hücre de olur. Ben..." Renga sözünü kesiyor. "Bu ağırlama bir lütuf değil. Zorunlu. Hala cezan var. Hala hesap vereceksin. Ama seni Touma’nın kalan adamlarının eline bırakacak kadar aptal değilim." Yuu’nun boğazı hareket ediyor, sanki söyleyecek birkaç şey buluyor ama hiçbirini seçemiyor. Sonunda sana bakıyor. Bu kez gözlerini kaçırmadan, bütün süslü cümleleri geride bırakmış halde konuşuyor. "Teşekkür ederim, Yamato Shouta. Gerçekten." O sözde korkudan çok, ilk kez birine tutunmuş olmanın şaşkınlığı var.

Bu mesele kapandıktan sonra Renga masadaki Tsuchiryu konağı haritasına geri dönüyor. "Kayıp geninin adı Tsuchiryu Hiro." diyor. "Henüz geninliğe yeni alışmış sayılır. Çok konuşkan değildir. Dikkat çekmeyi sevmez. Derslerde başarılı ama parlaklığını gösteren tiplerden değil. Sessizce öğrenir, sessizce uygular. O yüzden kaçışı ilk anda fark edilmedi." Haritada arka depo ve kayıt odası hattını gösteriyor. "Ryusei ve Itsuki onunla fazlasıyla vakit geçiriyordu. Bu elbette onları suçlu yapmaz. Ama Hiro’nun son zamanlardaki davranışlarını en iyi onlar fark etmiş olabilir. Kayıt odasından alınan tomar, eski Tsuchiryu aile kayıtlarından biri. Aile içi soy bağlantıları, eski görev kayıtları ve bazı kapatılmış olaylara dair notlar içeriyor. Yanlış elde tehlikeli olur. Normalde ilgili mührü açmayı sadece ben biliyorum." Renga’nın sesi burada biraz daha ağırlaşıyor. "Asıl mesele tomar değil. Asıl mesele, mührün içeriden doğru yöntemle açılmış olması. Hiro bunu tek başına yaptıysa ona bir şey öğretilmiş demektir. Tek başına yapmadıysa konağın içinde başka biri var demektir."

Bir süre sonra Renga odadakilere bakıp çıkmalarını istiyor. "Haruka, Shui, Genta, sağlık birimi. Yuu, ANBU eşliğinde konak koruma odasına. Kimse onu sorguya çekmeye kalkmayacak. Ben izin verene kadar yalnız bırakılmayacak." Herkes tek tek çıkıyor. Haruka kapıdan çıkmadan önce sana kısa bir bakış atıyor, hem iyiyim hem sonra konuşacağız der gibi. Genta Yuu’ya son bir şüpheli bakış atıyor ama bir şey söylemiyor. Shui yorgun adımlarla dışarı yöneliyor. Kapı kapanınca odada yalnızca sen ve Renga kalıyorsunuz.

Sessizlik birkaç saniye sürüyor. Bu kez Tsuchikage değil, Renga konuşuyor gibi. Omuzları biraz düşüyor. Elindeki sigarayı yakmamış. "Dürüst olayım Shouta." diyor, sesi daha alçak. "Bu olaya nasıl yaklaşmam gerektiğinden emin değilim." Masadaki konak haritasına bakıyor. "Bir düşman saldırsa, cevap bellidir. Bir kaçak shinobi köye sızsa, cevap bellidir. Ama ilk defa Tsuchiryu klanından birinin, hele bir geninin, böyle bir şeye kalkıştığını görüyorum." Dudakları ince bir çizgiye dönüşüyor. "Bu çocuklar bizim avlumuzda büyüyor. Bizim soframızda yemek yiyor. Bizim tekniklerimizi, bizim hikayelerimizi, bizim ölülerimizin adını öğreniyor. Sonra biri çıkıp aile arşivini çalıp gidiyor." Bir an duruyor. Bakışları sert değil artık, yorgun. "Kendime sormadan edemiyorum. Onları iyi eğitemedim mi? Bir şeyi mi kaçırdım? Bu çocuk yardım mı istiyordu da duymadık? Yoksa içimizdeki biri ona yanlış kapıları mı açtı?" Sonunda gözlerini sana çeviriyor. "Sen gençlerle benden daha çok temas ediyorsun. Onları avluda, görev öncesinde, eğitimde görüyorsun. Bana dürüstçe söyle. Hiro gibi bir çocuk neden bunu yapar? Korkudan mı? Öfkeden mi? Birinin yönlendirmesiyle mi? Yoksa bizim göremediğimiz başka bir şey mi var?"