Shinsei

Jizou, ona gitmesi için verdiğim parayı almış ve yola koyulmuştu. Tabi gitmeden önce bana küçük bir uyarı da vermişti. Haklı olabilirdi, buralarda, özellikle de bizim durumumuzda daha dikkatli olmamız gerekiyordu. Ancak önceliğim bu değildi, benim asıl öncelik verdiğim kişiler gelmişti. Yan geçitte iki devriye daha olduğunu, birinin geri dönüp işaret fişeği yakacağını söylüyordu. Ōotoko-Jin’in engellemiş olması beni sevindirmişti, gerçekten muazzam bir kukla ile tanışmıştım. Başından sonuna kadar benimle birlikte bir yol ilerleyen, taş bir dost. Elimi, bu bilgiyi aldıktan sonra yine onun göğsüne koyarak Shiho’yu dinlemeye başladım. Tanigakure’ye ait olmayan mühürlü izler olduğunu söylüyordu. Bunların neye ve kime ait olduğu konusunda henüz bir bilgiye sahip değildim. Bu yüzden, kendi planıma devam etmem gerektiğini düşündüm. Shiho’dan babamın verdiği kunaiyi idstedim, gözlerinde bir soru işareti vardı ancak ben yine sakinliğimi koruyarak ağaca tırmanmak için izin istemiştim. Her ne kadar garipsenmiş olsa da, her şey benim kafamda yerindeydi.

Ağaca tırmandıktan sonra, kunainin de merkeze düşmesiyle birlikte babam onların yanına belirmişti. Shiho’nun irkildiğini ve Hame’nin refleksle geri çekildiğine şahit oldu gözlerim. Babam, tam tahmin ettiğim gibi direkt olarak beni yakalamıştı ve göz göze geldiğimiz andan itibaren ona fısıldamaya başlamıştım. Babamın her zamanki gibi yüz ifadesi hiç değişmemişti, bundan hoşnut muydu yoksa sinirlenmiş miydi emin olamıyordum. Bana cevap vermek yerine, Konoha’dan haber getirdiğini, acilen geri dönmemiz gerektiğini söylüyordu. Görevi burada sonlandırmıştık. Shiho ve Hame bu duruma üzülmüştü, bu haber gerçekse bile çok işime yarıyordu. Onların bir an önce buradan gitmesini istiyordum sonuçta.

Hame, babama kızgınlıkla yaklaştığında babamsa böyle bir şeyin uğruna shinobi hayatını başlamadan bitirmemesi gerektiğini söylüyordu. Bunu bir tehdit olarak söylemiyordu. Şuan geri dönersek ceza almayacağımızı söylüyordu, reddedersek ise alın bandımızı ellerimizden alacaklardı. Bu benim durumum için çok büyük riskti. Yol ayrımında beklemeleri için onları yolladığında, bir anda karşımda bulmuştum babamı. Ani bir gerilimle nefesimi bile ciğerlerime çekemeden kolumu kavramış ve bizi çok daha izole bir yere getirmişti. Beni yere indirip karşıma geçmiş, sonrasında bir soru soracağını söylüyordu. Sennashi meselesi için Hokage’den bizzat izin istediğini, reddedildiğini söylüyordu. Bir Jounin için bile yeterli olmadığı belirtilmişti. Çevirdiği kunaiyi bana doğrulttuktan sonra, onu yenip yenemeyeceğimi sorguluyordu.

Bu sorgulama daha çok düşüncelerim üzerine gibi duruyordu. Konoha için ajanlık yapabileceğimi sanmıyordum, biliyordum. Sıkı eğitim de bahanem değildi. Bu görevi hak etmek için onu yenmem gerektiğini söylüyordu. Kendisinin bu görevi hak etmediğini söylüyordu. Sözlerinin ağırlığı altında ezilirken, bu işi büyüklerime bırakmam gerektiğini söylüyordu. Bu yolda ilerleyeceksem, babamı yenmem gerekiyordu. Kararlıydım, bunu yapacaktım.

“Elinden geleni ardına koyma. Sakın bana çocukmuşum gibi davranma. Azılı bir düşmanınmışım gibi davran.”

Dedikten sonra, yeni öğrendiğim tekniği onda uygulamayı planlıyordum. Ancak bunun için, önce Eiengan’ı aktif etmem ve tanto ile saldırmam gerekiyordu. Ters tuttuğum tantoyu sakince vücudumun önüne çekecek, ardından bana yaklaştığı anda sol alttan sağ üste doğru bir kesik atmaya çalışacak ve şaşırtmak için sağa doğru zıplayarak tekrar konum alacağım.

Babam, Kurooni Akiyama. Bu ailenin gelmiş geçmiş en sert adamlarından bir tanesi. Geçmişi, tam bir muamma. Sakladığı sırlar, bildiği gerçekler ve nadir üyelerin aktive etmeyi başardığı dördüncü seviye Eiengan. Ona karşı duyduğum hisler sadece korku değil, derin bir saygı da besliyorum. Bu, korkunun getirdiği bir saygı değil. Gözlerimin içine baktığı anda, onun saygısını kazanmaya çalışmak zorunda hissediyorum kendimi. Beni şimdiye kadar soktuğu antrenmanların neticesi olduğunu düşünüyordum. Ama bu farklı bir şekilde doğuyor içimde. Bir şekilde, bu adam, gerçekten korkunç. Hayatında neler yaşadığını, neleri tecrübe ettiğini tam olarak dinleme fırsatını yakalayamadım hiç. Her zaman, aynı şeyleri söylerdi, ‘yaşın büyüdükçe ve bazı gerçekleri anlamaya başladığında anlatacağım’. Ailemizin getirdiği sırlar, babamın taşıdığı büyük yükler olmalıydı. Üstelik, ağabeyim Ryoichi’nin de bu sertlikte etkisi olmalıydı. Ama amcamlara sorduğumda, babamın her zaman böyle olduğunu söylerlerdi. Onlar da aynı şekilde, aile sırlarını korumakla yükümlülerdi. Bu yüzden pek fazla bir şey açıklamazlardı.

Şimdi ise, her şey çok daha farklıydı. Babamı hiç bu kadar tehditkar görmemiştim. Gözlerinin içine baktığım zaman, bir girdabın içinde boğuluyor gibi hissediyordum. Yine de, vücudumu harekete geçirmeyi başarmış, ona karşı ilk saldırımı gerçekleştirmiştim. Hiçbir şey yapmamıştı, sadece geri çekilmekle yetinmişti. Bu çekilme anı, aceleyle bile gerçekleşmemişti. Aramızdaki seviye farkı çok büyüktü. Ağzından çıkan kelimeler, benim tantom ile yaptığım saldırının yaratabileceği kesiklerden çok daha yaralayıcıydı. Ona karşı temkinli olduğumu biliyor olmalıydı, Sennashi’nin adamına attığım hamle bu değildi. Bu tantonun uzantım olması gerektiğini söylüyordu, Eiengan kullanıcısı bir Kurooni gibi davranmamı söylüyordu. Babam, gereğinden fazla şey biliyordu ve bu beni şüphelendirmeye başlamıştı. Bu kadar çok şeyi nereden bildiğini anlamıyordum.

Bana doğru yürürken, bir daha saldırmamı istiyordu. Tantoyu uzvummuş gibi, nefes alışımmış gibi kullanmamı istiyordu. Aksi halde Sennashi içerisinde ilk günü bile göremeden öleceğimi söylüyordu. Babamın bilgi birikimi benim için çok gerekliydi. Onu yendikten sonra, daha doğrusu istediğini gösterdikten sonra, bilgilerini sömürmem gerekiyordu. Beni çocuk yerine koyması, memnun olmaması benim öfkemi körüklüyordu. Ancak sakin olmak zorundaydım, babamın her zaman söylediği gibi, bir Eiengan kullanıcısı duygularına hakim olmalıydı. Bu yüzden, derin bir nefes aldım tantomu tutarken. Madem Eiengan kullanıcısı bir Kurooni gibi davranmamı istiyordu, ben de öyle yapmalıydım. Yeni öğrenmeye çalıştığım teknik ile, Eiengan’ı birleştirmeliydim.

Derin bir nefes…

Babamın gözlerinin içine bakarken, yavaşça Derin Fısıltı tekniğini kullanmaya başladım. Onu çok fazla etkilemeyeceğini düşünsem de, bunu deneyeceğim. Tekniği kullanmadan önce, Kawaguchi Jizou’nun dediği gibi, önce duracağım. Nefesim yarım kalacak, zihnim tamamen susacak ve kesmesine izin verecektim. “Tanto, ileriye doğru uzandığı anda boğazında derin bir kesiğin acısı beliriyor, kanın bir anda boğazından fışkırdığını hissediyor, görüyorsun.” diyerek yanıltacağım. Ancak kesiğimi, babamın göğsüne atmaya çalışacağım.

Derin bir nefes…

Elimdeki tanto, bir silah değil, bir uzantı. Vücuduma ait olan bir uzantı. O dışarıdan gelmiş bir ekstra değil, elim gibi, parmaklarım gibi, zihnim gibi bir uzuv. Gözlerim, babamın gözlerinin içine bakarken, durdum. Nefesim yarım kaldı, zihnim sustu, acelelik bitti, zaman geçti. Anı bekledim. O an, geldi. Tanto, harekete geçerken gerçekliği yarmak üzere harekete geçti. Babamın göğsündeki giysiyi keskin bir sesle yırtarken, sıçrayan kana şahit oldum. Derin olmasa da, gerçek bir kesikti. Babama verdiğim ilk yara. Elini boğazına götürüp, kesilmiş gibi hissetmesini izledim. Parmakları boğazını kavramış, gözleri hafifçe büyümüştü. Nefesi düzensizleşiyordu. Harekete geçmem gereken bir diğer an, bu olmalıydı belki de. Ancak onun gözlerini kapatması ile birlikte, durum daha ilginç bir hal almaya başlıyordu.

Kuş sesleri etrafımı yaydığında, o sakinliğin ve melodinin içerisinde ruhumun kaybolmaya başladığını hissediyordum. Sıcak rüzgar bedenimi kavrıyordu sıkıca. Tüm o gerilim, adrenalin, hepsi yok olmuştu. Dizlerim kendini bırakmak istiyordu, ciğerlerim böylesine güzel havayı içine çekmekten memnuniyet duyuyordu. Güneşin güzelliği, kalbimi eritecek kadar muazzamdı. Sanki bana sarılmak istiyor gibiydi tepede. Mükemmel bir anın ortasına nasıl düştüğümü hatırlamıyorum. Belki de, yaşadığım her şey rüyaydı, babamın ağzından çıkan melodik ve yumuşak sesler beni daha da sakinleştiriyordu. Savaşmak istemiyordum, tantoyu elimden bırakmıştım. Zaman git gide uzarken, daha fazla burada vakit geçirmek istiyordum. Gökyüzünün mavileşmesi, kuşların melodisinin daha da güzelleşmesi, beni mutlu ediyordu.

Lakin…

Buraya nasıl düşmüştüm ki?

Ben bir anda bu muazzam dünyaya nasıl gelmiştim…

Bu dünya, gerçek miydi ki?

Yıllarca babamın o duygusuz, sert ses tonu, nasıl olmuştu da şimdi kulağıma melodi gibi geliyordu?

Yoksa…

Acaba…

Tantomu yerden geri almalıyım…

Tantomun keskin tarafından, kendi gözlerimin içine bakacağım Eiengan ile ve fısıldamaya başlayacağım…

“Şuan hiçbir hipnoz etkisinde değilsin… Şuan hiçbir hipnoz etkisinde değilsin…”

Belki, hipnozdaysam bu hipnozu bozacaktır…

Bu cennetten çıkmak istemesem de…

Metalin gerçekliği ve cennetin yapaylığı arasında, neyin gerçek olduğunu bile anlamadığım bir dilim içerisinde gözlerim sayesinde kurtulmuştum tüm bu sahteliğin içerisinden. Çatlama sesi, bana gerçekliği hatırlatan yegane ses olmuştu. Dünya kırılmaya başlamış, güneş sönmüştü, o çok sevdiğim kuşların melodileri kesilmişti. Sıcaklık gitmişti. Aldığım nefes, ciğerlerime inen tüm oksijen keskin ve sertti. Bakışlarımı kaldırdığımda, babam karşımda duruyordu. Göğsündeki kesikten hafifçe kan sızıyordu. Hala bana karşı hayal kırıklığı ile bakıyordu. Yeterli olmadığını söylüyordu, biliyordum. Henüz ona karşı koyacak yeterlilikte değildim, belki de çoğu tehlikeye karşı koyamazdım. Ama koyabileceğimi biliyordum, her şeyin üstüne geçebileceğimi biliyordum.

Ancak, o hız…

Babamın üzerime geliş hızı, hiçbir şeye benzemiyordu. Gölgesi, bedeninden ayrılmaya başlamıştı, henüz biriyle baş edemiyorken beşi bana doğru geliyordu. Her biri farklı bir açıdan, aynı hızla üzerime doğru koşturuyordu. Buna koşturmak denilebilirse tabi. Sol taraftan gelen tekme atmaya hazırlanıyordu, sağdan gelen ise dirsek atacaktı. Arkadan gelen boynumu hedefliyor, önden gelense göğsüme yumruk atacaktı. Ortadaki sadece bakıyordu, muhtemelen gerçek olan da oydu. Ne savunma yapabilecek, ne de kaçacak bir yer bulabilmiştim. Kemiklerim çatırdıyor gibi hissediyordum, eklemlerim yerinden çıkacak gibiydi. Sonunda, babam gerçek olan olarak karşıma dikilmişti.

Sırtım yere çarptığı anda nefesim kesilmişti. Ayak sesleri yaklaşırken, gölgesi tüm bedenimi kaplamıştı. Gözlerinde sadece gerçeklik vardı. Her zaman gördüğüm o duygusuz suratı. Ootoko-Jin’e ihtiyacım vardı, tam şuanda. Yanıma geleceğini düşünüyordum. Bu yüzden, iki savunma yapmak zorundaydım. Birincisi, yerdeki Tanto’yu alacak ve öğrendiğim jutsuyu, elimden geldiğinde kullanmaya çalışacaktım. Biliyordum, yerde bir saldırıya uygun değildi, ya da ben uygulayabilecek kadar öğrenmemiştim, ancak deneyecektim. Üzerime gelen yumruğu, bilekten koparmak için bu jutsuyu deneyecektim. İkincisi ise, Ootoko-Jin’e seslenecektim. Avazım çıktığı kadar, bağıracaktım.

“Ootoko-Jin, yok et!”

Babamın yumruğu hızla üzerime doğru gelirken, tantonun sapına ulaştığım gibi harekete geçmeye karar verdim. Ne olacağını, nasıl olacağını düşünmeden hareket ediyordum. Düşünmeye bile vaktimin olmadığı bu noktada, tantonun hareketiyle birlikte babamın elini geri çekmesi bir oluyordu. Yumruğu yarım kalmıştı, savaş hala devam ediyordu. Kaşları hafifçe kalkmış, sesinde ufak bir onay vermiş gibiydi. Ancak bu yeterli değildi, babam için yeterli olmasından bahsetmiyorum, benim için de yeterli değildi. Bu yüzden, ihtiyacım olan Ōotoko-Jin’di. Ne de olsa, onu saf gücümle yenmek zorunda değildim, onu zekamla yenmek zorundaydım. Hiç tahmin etmediği bir şeyin üzerine gelmesi, tüm planlarını bozacaktı. Ben öyle tahmin ediyordum en azından.

Babam, tekrardan saldırıya geçecekken metal dostum arkasında dev bir gölge gibi belirmişti. Ses çıkarmamıştı, bir uyarı vermemişti, sadece yardım çağrıma karşılık vermişti bağlılığıyla. Yumruğunu kaldırıp babamın sırtına indirdiği anda, kemiklerinin çatırdaması, toprağın yarılması, havanın patlaması bir anda yaşanmaya başlamıştı. Babamın yerden kopup birkaç metre ileriye fırladığını görmek benim için yeni bir görüntüydü. Daha önce onun bu konuma düştüğünü görmemiştim. Gözleri önce bana, sonrasında dostuma doğru kaydığında, bunu nerden bulduğumu sormuştu. Bu soru, benim kafamda başka soruların kilidini açmıştı, ancak sormaya vakit olmadan hızlıca mühürler yapmaya başlamıştı. Yine bir saldırı gelecekti ve hızlı hareket etmeliydim.

Babamın jutsusunun bitişi ile yer bir anda yarılmaya başlamış, toprak parçaları yukarı kalkmaya, bazıları ise aşağı batmaya başlamıştı. Denge denen şey sadece bir kelimeden ibaretti burada. Dizlerim bükülmüş, metal dostum bile dengesini kaybetmişti. Babam hala devam edip etmeyeceğimi sorduğunda, kararımı vermiştim. Devam edecektim. “Ōotoko-Jin, dengemi toparlayamıyorum, beni avcunun içine al.” dedikten sonra onun avucuna girecektim. Şimdi ise asıl plan başlıyordu. Buraya nasıl bir anda geldiğini bilmiyordum, ama bunu tekrar yapması gerekiyordu metal dostumun. “Ōotoko-Jin, bütün gücünle beni babamın üzerine fırlat. Buraya nasıl bir anda geldiysen, yine aynısını yapmanı istiyorum. Beni fırlattığın gibi babamın tepesinde var ol ve ona tüm gücünle, yumruğunu bir çiviyi yere çakacakmış gibi indir. Acıma.” Metal dostum beni fırlattığı anda, Zanei Shunjin’i uygulamaya çalışacağım.