Shinsei

Tantoyu önüne yerleştirip gözlerini kapattığında, Jizou yüzündeki kararlılığın ne anlama geldiğini hemen anlıyor. Az önce uzun uzun anlattığı bütün tehlikelere rağmen kararından vazgeçmeyeceğini, bu boyutu yalnızca terk edilmesi gereken yabancı bir toprak olarak görmediğini fark ediyor. Bir süre seni sessizce izliyor. Yüzünde hoşnutsuzluk var, fakat bu kez sana engel olmaya çalışmıyor. Belki Akiyama’nın oğlunun bir karara vardığında nasıl davrandığını biliyor. Belki de seni zorla durdurursa, başka bir zaman bunu yanında kimse yokken deneyeceğini düşünüyor. Şemsiyesini yerden kaldırıyor, doğal taş odanın girişine doğru ilerliyor ve geçidin önünde konuşlanıyor. Sırtını sana dönse de başını hafifçe yana çeviriyor. Bir gözü dışarıdaki bitkilerle örtülü yarıkta, diğeri ise taşın yansımasından görünen silüetinde kalıyor. Şemsiyesini iki eliyle kavrayıp ucunu zemine dayıyor. "Seni korumak için elimden geleni yapacağım evlat." diyor. "Fakat içeri girdikten sonra seni senden koruyabileceğimin sözünü veremem." Ardından bakışlarını taş odanın dışına çeviriyor. Ormanda az önce atlattığınız varlığın uzaklardan gelen boğuk sesi yeniden duyulurken, Jizou şemsiyesini hafifçe kaldırıyor ve bütün dikkatini geçide veriyor. Senin için yapabileceği şey, bedeninin başında beklemek ve bu dünyanın sana ulaşmaya çalışan dişleriyle arana girmek. Geri kalan her şey, gözlerini kapattığın andan itibaren sana ait oluyor.

Nefesin yavaşladıkça taş odanın içindeki sesler uzaklaşmaya başlıyor. Önce dışarıdaki yaprakların hışırtısı siliniyor. Ardından tavandan düşen küçük su damlalarının yankısı kayboluyor. Jizou’nun ayakkabısının taş üzerinde yaptığı hafif sürtünme bile giderek senden uzaklaşan bir hatıraya dönüşüyor. Parmaklarının dizlerine dokunduğunu biliyorsun, fakat dokunuşun sıcaklığını hissedemiyorsun. Ayaklarının altında sert zemin olduğunu hatırlıyorsun, ancak ağırlığının o zemine ulaştığından emin olamıyorsun. Bedenin orada, bağdaş kurmuş durumda kalırken, sen ağır ağır ondan soyunuyorsun. Önce derinden, sonra yüzeyden. Derinin içindeki damarlar, kaslarının gerginliği, ciğerlerinin hareketi, hepsi senden kopan gereksiz bilgiler gibi geride kalıyor. Yang çakranın dünyaya tutunan sıcaklığı bastırıldıkça zihnindeki alan genişliyor. Bu genişleme bir ferahlık yaratmıyor. Aksine, kafatasının içinden başlayıp bütün varlığını yutan dipsiz bir boşluğa dönüşüyor. Düşüncelerin artık zihninin içinde dolaşmıyor. Zihnin, düşüncelerinin içinde dolaşmaya başlıyor. Her hatıra bir koridor, her korku kapalı bir oda, her niyet kendisine ait bir gökyüzü haline geliyor. Eiengan’ı aktifleştirdiğin anda kapalı gözkapaklarının ardında spiraller dönmeye başlıyor. Onları göremiyorsun, fakat dönüşlerinin beyninin içindeki gölgeleri birbirine sardığını hissediyorsun. Her dönüşte biraz daha içeri çekiliyor, her dönüşte dışarıdaki bedeninden biraz daha uzaklaşıyorsun.

Gözlerini açtığında karşındaki kanlı çelik sana kendi yüzünü gösteriyor. Ancak bu yansıma, baktığın anda sana ait olmaktan çıkıyor. Çelikteki gözlerin, seninkilerden bir an sonra açılıyor. Spiralleri seninkilerden daha yavaş dönüyor. Sen nefes aldığında göğsü kıpırdamıyor, sen gözünü kırptığında o sana bakmaya devam ediyor. Aranızda yalnızca bir tanto kalınlığı değil, birbirinin içine geçirilmiş iki ayrı gerçeklik bulunuyor. Yansımanın gözlerine odaklanırken dudaklarını oynatmadan kendine fısıldamaya çalışıyorsun. Ses boğazından çıkmıyor. Dilin hareket etmiyor. Yine de kelimeler, düşüncelerinin arasından sızarak çeliğin öteki tarafına ulaşıyor. İlk fısıltı, hangi Jin’den çıktığı belli olmayan anlamsız bir nefes gibi beliriyor. Çelikte duran sen, başını hafifçe kaldırıyor. Sen ona bakıyorsun. O sana bakıyor. Ardından onun arkasında, biraz daha uzakta başka bir Jin beliriyor. O da ikinizi izliyor. Onun gözlerinde de aynı spiraller dönüyor, fakat dönüş yönü ters. Daha uzakta bir başkası var. Sonra bir başkası. Her biri bir öncekinin baktığı şeyi izliyor. Bir Jin çeliğe bakıyor. Çeliğin içindeki Jin, dipsiz kuyuya düşen Jin’e bakıyor. Kuyunun içinde savrulan Jin, yukarıdan kendisini izleyen Jin’e bakıyor. Yukarıdaki Jin ise hepsinin aynı anda doğduğu ana bakıyor.

Döngü ilk kez tamamlandığında bunu anladığını sanıyorsun. Fakat anladığını düşündüğün an, döngünün yalnızca ilk katmanında olduğunu fark ediyorsun. Bir kez daha tantonun önünde bağdaş kurmuş haldesin. Bir kez daha gözlerini açıyorsun. Bir kez daha çelikteki yansımanın senden geç kaldığını görüyorsun. Bu defa geç kalan şey gözleri değil. Yüzündeki ifade. Senin yüzün boşken o gülümsüyor. Sen ona baktıkça gülümsemesi kayboluyor ve yerine senin ifaden yerleşiyor. Ardından arkandaki Jin’in yüzünde aynı gülümseme beliriyor. Bir sonraki döngüde kimin önce gülümsediğini hatırlayamıyorsun. Sonraki döngüde gülümseyen birinin var olup olmadığını bile bilmiyorsun. Her tekrar, önceki anın hatırasını biraz daha aşındırıyor. Başlangıç ve sonuç birbirine dolanıyor. Gözlerini açmanın mı Eiengan’ı harekete geçirdiğini, yoksa Eiengan’ın dönmeye başlamasının mı gözlerini açtırdığını ayırt edemiyorsun. Zihnindeki dipsiz kuyu artık yukarıya doğru düşüyor. Sen kuyunun içinde savrulurken, başka bir sen aşağıdan sana bakıyor. Bir başkası yukarıda duruyor. Hepsinin elleri dizlerinin üzerinde. Hepsinin önünde kanlı bir tanto var. Hepsinin gözlerinde aynı spiraller dönüyor. Fakat her bir dönüşte, bir Jin diğerlerinden ayrılarak daha derine gidiyor. Arkasında kalanlar onu izliyor, sonra onun arkasından birer birer düşmeye başlıyor.

Spiraller genişliyor. Gözlerinin içindeki siyah ve beyaz çizgiler artık yalnızca irisin içinde dönmüyor. Görüşünün tamamını kaplıyor. Taş oda, çelik, bedenin ve Jizou’nun varlığı bu dönüşün kenarlarına sürükleniyor. Spirallerin arasında geçmişten parçalar beliriyor. Ağabeyinin morarmış yüzü. Babanın duygusuz bakışları. Boğazına saplanmayı bekleyen bir katana. Karanlığın içinde yan yana duran üç beyaz ruh. Ren’in yaşlı gözleri. Masanori’nin uyarısı. Shidou’nun kahkahası. Ayaklarının dibinde yatan maskeli beden. Her görüntü bir spiralin üzerinde dönüp senden uzaklaşıyor, ardından diğer taraftan daha büyük ve daha yakın bir halde geri geliyor. Akiyama’nın sesi, kendi sesine karışıyor. "Kaldın." Kelime dönüyor. "Kaldın." Bir kez daha dönüyor. "Kaldın." Sonra kelime değişiyor. Kimin söylediğini anlayamadığın başka bir fısıltıya dönüşüyor. "Devam et." Fısıltı önce arkandan geliyor, sonra önünden. Sonra ağzının içinden. Her döngüde kendine biraz daha yaklaşıyor, fakat kendine yaklaştıkça kim olduğundan biraz daha uzaklaşıyorsun. Artık gözlerinin içine bakan kişiyi seçemiyorsun. Sen mi ona bakıyorsun, o mu seni izliyor, yoksa ikiniz de daha yukarıda duran başka bir Jin’in gözlerinde mi dönüyorsunuz, bilmiyorsun.

Döngü bir kez daha kuruluyor. Karşında duran Jin bu kez elinde tantosunu tutuyor. Senin önündeki tanto hala yerde, fakat onunki kanlı avucunun içinde. Yüzü seninki kadar ifadesiz. Gözlerinin altındaki gölgeler daha derin, omuzları daha düşük, ancak Eiengan’ı senden daha canlı görünüyor. Spiralleri o kadar hızlı dönüyor ki gözleri iki karanlık boşluğa benziyor. Ona bakarken, onun da başka bir Jin’e baktığını fark ediyorsun. Arkasını dönmeden, omzunun üzerinden görünmeyen birine bakıyor. Görünmeyen Jin’in de elinde bir tanto bulunduğunu hissediyorsun. Her biriniz, kendinizden önce gelen birinden emir bekliyor gibisiniz. Her biriniz, kendinizden sonra gelecek olana emir vermek için doğmuşsunuz gibi. Dudakların ağır ağır aralanıyor. Kelime ağzından çıkmadan önce sayısız döngüde yankılanıyor. Bazı Jin’ler söylemiyor. Bazıları fısıldıyor. Bazıları çığlık atıyor. Bazılarının ağzı hareket ediyor, ancak sesleri başka bir döngüden geliyor. Sonunda bütün sesler tek bir noktada birleşiyor.

Öldür.

Karşında duran Jin’in elleri titremeye başlıyor. Titreme önce parmak uçlarında beliriyor, ardından bileğine ve koluna yayılıyor. Tantonun kabzasını iki eliyle kavrıyor. Çeliği ağır ağır havaya kaldırırken, gözlerindeki spiraller bir anlığına duruyor. Sen onun hareketini izlerken kendi sağ elinde bir ağırlık hissediyorsun. Bakışlarını aşağıya çevirdiğinde parmaklarının artık dizinin üzerinde olmadığını görüyorsun. Elin, görünmez bir ip tarafından yukarı çekiliyormuş gibi titreyerek havaya kalkıyor. Karşındaki Jin tantosunu omzunun üzerine çıkarıyor. Senin elin de aynı yüksekliğe ulaşıyor. Onun dirseği bükülüyor, seninki de bükülüyor. O, sana saplamak için silahını kaldırmıyor. Sen kendine saplamak için onun hareketini taklit etmiyorsun. Aranızdaki ayna artık hangi tarafın asıl olduğunu unutmuş durumda. Tantonun kimde olduğunu, darbeyi kimin indireceğini ve hanginizin öleceğini belirleyen hiçbir sınır kalmıyor. Yalnızca aynı emri paylaşan, aynı gözlerin içinde dönüp duran sayısız Jin var. Hepsi ellerini kaldırıyor. Hepsi birbirine bakıyor. Hepsi aynı anda hem öldüren hem öldürülecek olan haline geliyor.

Tam çelik aşağı inmeye hazırlanırken görüşün bir anda kıpkırmızı oluyor.

Kırmızı, gözlerinin içine dökülen sıcak bir sıvı gibi görüşünü dolduruyor. Spiraller parçalanıyor, yansımalar eziliyor, bütün Jin’ler aynı anda kırmızı bir denizin altında kayboluyor. Kulaklarının içinde anlam veremediğin bir melodi yükselmeye başlıyor. Bir insanın mırıldanmasına benziyor, ancak melodiyi oluşturan sesler hiçbir dile ait değil. Notalar bazen tersine dönüyor, bazen başladıkları yere ulaşmadan yarıda kesiliyor. Aynı ezgi hem çok uzaktan hem de kafatasının içinden geliyor. Bir annenin çocuğuna söylediği eski bir ninniyi andırdığı anda, boğazı kesilen birinin çıkardığı son nefese dönüşüyor. Sonra ikisi birden oluyor. Melodi tekrarlandıkça kırmızı görüntünün içinde ince çatlaklar beliriyor. Her çatlağın arkasında başka bir renk var. Mor. Mavi. Siyah. Çatlaklar genişliyor ve kırmızılık, büyük bir gözün kapanan kapakları gibi iki yana çekiliyor.

Kendini mora çalan, koyu mavi bir odanın ortasında buluyorsun. Odanın sınırları seçilemiyor. Duvarlar varmış gibi, fakat ne kadar uzağa baktığında son bulduklarını göremiyorsun. Zemin pürüzsüz ve koyu, üzerine bastığında ne taş ne de toprak hissi veriyor. Tavanda herhangi bir ışık kaynağı bulunmamasına rağmen her yer soluk bir parıltıyla aydınlanıyor. Çevrende alevler yanıyor. Bazıları zeminden yükseliyor, bazıları boşlukta asılı duruyor, bazıları ise görünmeyen duvarların üzerinde aşağıya doğru akıyor. Alevlerin renkleri turuncu veya kırmızı değil. Morun karanlık tonlarıyla mavinin soğuk ışığı birbirine karışıyor. İçlerinde zaman zaman insan yüzlerine benzeyen şekiller beliriyor, sonra eriyerek kayboluyor. Ateşin sana yaklaşmasına rağmen sıcaklık hissetmiyorsun. Ne tenin yanıyor ne de nefesin daralıyor. Alevlerden biri kolunun içinden geçtiğinde bile hiçbir acı duymuyorsun. Yalnızca geçtiği yerde kısa süreliğine sana ait olmayan bir hatıranın gölgesi beliriyor. Tanımadığın bir çocuğun ağlaması. Hiç görmediğin bir kadının çığlığı. Adını bilmediğin bir Kurooni’nin son kez gözlerini kapatması. Sonra hepsi yok oluyor.

Anlam veremediğin melodi kesildiğinde, odanın karanlık tarafında bir şey hareket ediyor. Önce iki uzun kol görüyorsun. Ardından zemine değmeden ilerleyen, insana benzeyen ama insan bedeninin oranlarını taşımayan uzun bacaklar beliriyor. Varlık ışığa doğru çıktıkça ne kadar büyük olduğunu anlıyorsun. Neredeyse senin üç katın uzunluğunda. Omuzları bir kapı kadar geniş, kolları dizlerinin çok altına uzanıyor. Parmaklarının sayısını her baktığında farklı görüyorsun. Bir an beş, bir an yedi, sonra hiçbiri yokmuş gibi. Bedeni zayıf, fakat kemikleri derisinin altında yanlış yönlere doğru çıkıntı yapıyor. Göğsünün ortasında yavaşça açılıp kapanan başka bir ağız bulunuyor, ancak nefes sesi yüzünden geliyor. Boynu insan boynundan çok daha uzun ve her hareketinde kırılacakmış gibi yana eğiliyor. Buna rağmen attığı her adımda oda onun ağırlığına göre biçim değiştiriyor. Alevler geri çekiliyor, zemin yumuşuyor ve duvarlar varsa bile ondan uzaklaşıyor.

Sonunda yüzünü sana gösteriyor.

Bugüne kadar daha korkunç hiçbir şey görmediğini düşünüyorsun. Aynı anda, hayatında görebileceğin en sıradan yüzün bu olduğuna inanıyorsun. Yüzünde olağanüstü hiçbir şey yok. İki göz, bir burun, bir ağız. Kalabalık bir sokakta görsen dönüp ikinci kez bakmayacağın kadar sade. Yaşını anlayamıyorsun. Genç de olabilir, yaşlı da. Erkek de olabilir, kadın da. Belki ikisi de değil. Fakat her baktığında yüzündeki küçük ayrıntılar değişiyor. Kaşlarının şekli babanı andırıyor, sonra Jizou’ya benziyor. Dudakları bir anlığına Ren’in dudaklarına dönüşüyor. Gözlerinin çevresindeki çizgiler Masanori’nin yorgunluğunu taşıyor. Gülümsemesi Shidou’nunki kadar rahatsız edici hale geliyor. Bir sonraki anda bunların hepsi kayboluyor ve geriye kimseye benzemeyen, sıradan bir yabancının yüzü kalıyor. Onu korkunç yapan şey biçimi değil. Yüzüne baktığında, orada kendi zihninin kabul edebileceği en tanıdık şekli bulmaya zorlandığını hissetmen. Sanki asıl yüzü görülemeyecek kadar büyük, görüldüğü anda aklı parçalayacak kadar yanlış ve zihnin seni korumak için üzerine sıradan bir insan yüzü örtüyor.

Varlık başını eğiyor. Boynundan kuru dalların birbirine sürtünmesine benzeyen sesler çıkıyor. Ağzı hareket etmeden önce sesi odanın farklı yerlerinden aynı anda yükseliyor. Titrek, bozuk ve hangi kelimede hangi tona dönüşeceği belli olmayan bir ses. "Bunu yapmana izin veremem."

Sesi duyduğun anda çevredeki alevler donuyor. Hareketleri kesiliyor, ancak yanmaya devam ediyorlar. Varlık uzun parmaklarından birini sana doğru kaldırıyor. Yüzündeki sıradan ifade, seni azarlayan eski bir öğretmenin ifadesine dönüşüyor. "Bir Kurooni olarak kendi sonunu getirmeyi amaçlıyorsun. Sana bu haddi kim verdi? Bu dünyada yapman gerekenlerin sona erdiğini kim söyledi sana?"

Son kelimesi odanın içinde yankılandıktan sonra yüzü yavaşça bükülüyor. Dudakları normal bir insanın ulaşamayacağı kadar genişliyor. Önce küçük bir kıkırdama duyuluyor. Ardından varlık başını geriye atıp kahkaha atmaya başlıyor. Kahkahasının ilk patlamasıyla etrafınızdaki alevler bir anda yükseliyor. İkinci kahkahada alevlerin içinde görünen yüzler ağızlarını açıyor. Üçüncüde bütün oda titriyor. Varlığın göğsündeki ağız da açılarak kahkahaya katılıyor. İki ayrı ağızdan, onlarca farklı ses çıkıyor. Çocuklar, yaşlılar, kadınlar ve erkekler aynı anda gülüyormuş gibi. Kahkaha bittiğinde alevler onun neşesinin ritmine göre sağa sola eğilmeye devam ediyor.

"Yoksa sen böyle dışarı çıkabileceğini mi sandın? Girdiğin döngüden çıkmak mı istiyorsun?"

Varlık sana doğru eğilmeye başlıyor. Uzun gövdesi kırılmadan bükülüyor, omuzları başının üzerinden geçecekmiş gibi öne kapanıyor. Yüzü yavaşça yüzüne yaklaşıyor. Aranızda birkaç parmak mesafe kaldığında gözlerinin içine bakıyorsun. Gözlerinde Eiengan yok. Gözbebeği de yok. Buna rağmen içinde sayısız spiral dönüyor. Spiraller gözlerinin yüzeyinde değil, arkalarında bulunan sonsuz bir boşluğun içinde hareket ediyor. Her dönüşte başka bir dünyanın kısa görüntüsü beliriyor. Tersine akan denizler, gökyüzünde yürüyen insanlar, dağların altında doğan güneşler, yalnızca gözlerden oluşan şehirler. Varlığın nefesini yüzünde hissetmiyorsun. Fakat konuştuğunda kelimeleri doğrudan düşüncelerinin üzerine yazılıyor.

"Kurooni evladı... Buraya nasıl girip çıkılacağını öğrenmek ister misin?"

Yüzünde sinsi bir gülümseme beliriyor. O kadar sıradan, o kadar tanıdık bir gülümseme ki içindeki yanlışlık daha da görünür hâle geliyor. "Ama bunu öğrenmenin belli götürüleri olabilir..."

Bir anlığına susuyor. Gözlerini senden ayırmadan doğruluyor. Ardından iki elini karnının üzerinde birleştirip büyük bir sırrı açıklamak üzereymiş gibi başını öne eğiyor.

"Benim için getiri olur elbette!"

Yeniden kahkahaya başlıyor. Bu kez kahkahası yalnızca alevleri hareketlendirmiyor. Zemin dalgalanmaya başlıyor. Bastığın yer, koyu renkli bir su yüzeyi gibi aşağı yukarı oynuyor. Alevlerden bazıları yerinden koparak varlığın çevresinde dönüyor. Yüzlerce küçük spiral oluşturuyorlar. Her spiral bir göz şeklini alıyor, ardından yanarak küle dönüşüyor. Varlık kahkahasını kestiğinde uzun kollarını iki yana açıyor. Sanki bütün oda ona ait bir sahne, sen de uzun zamandır beklediği tek seyirciymişsin gibi gösterişli bir biçimde eğiliyor.

"Ben, Hep Var Olmuş Olan. Aynı zamanda Hiç Var Olmamış Olan."

İsmini söyler gibi değil, sana anlaman mümkün olmayan bir gerçeği sunar gibi konuşuyor. Kelimeler birbiriyle çelişmesine rağmen odada söylendiği anda doğruymuş gibi ağırlık kazanıyor. O hep buradaymış. Aynı zamanda hiçbir zaman burada bulunmamış. Sen gelmeden önce seni bekliyormuş. Ancak sen onu görmeden önce var olmamış. Bu düşünceler zihnine ait değil, fakat kendi hatıralarınmış gibi içine yerleşiyor.

"Benimle bir anlaşma yapmak ister misin?"

Sağ kolunu sana doğru uzatıyor. Kolu uzadıkça mesafe değişiyor. Varlık birkaç adım ötede durmasına rağmen eli bir anda önünde beliriyor. Avucu yukarı bakıyor. Parmaklarının arasında koyu mor alevler dolaşıyor. Avucunun merkezinde, deri yerine kapalı bir göz bulunuyor. Gözkapakları yavaşça aralanıyor ve içeride beyaz ile siyahın birbirine geçtiği, sana ait olmayan bir spiral dönmeye başlıyor.

"Sana Genjitsuka’yı nasıl kullanacağını öğreteceğim. Karşılığında ise bana Genjitsuka’yı her kullandığında bir Eiengan’ını bağışlayacaksın!"

Cümlesini tamamladığı anda yeniden kahkaha atmaya başlıyor. Avucundaki göz de onunla birlikte gülüyormuş gibi açılıp kapanıyor. Çevredeki mor ve mavi alevler bu kez üç çift göz şeklini alıyor. Bir çiftin içinde Shidou’nun açlığı, diğerinde Ren’in korkusu, sonuncusunda Masanori’nin ağır düşünceleri beliriyor. Altı göz, alevlerin içinden sana bakıyor. Varlık parmaklarını hafifçe kıvırıyor ve bu gözler görünmez iplerle ona doğru çekiliyor, fakat tam avucuna ulaşacakları sırada duruyorlar.

"Bu senin için oldukça kolay bir cevap olmalı! Malum, hemen yanı başında üç çift Eiengan seni bekliyor. Benim öğretilerime kulak verirsen onları nasıl alacağını da öğretirim sana hem."

Kahkahasının son kalıntıları odanın uzak köşelerinde dolaşırken, varlık uzattığı elini önünde sabit tutuyor. Sıradan yüzünün üzerinde sabırlı, neredeyse sevecen bir gülümseme var. Çevredeki bütün alevler hareket etmeyi bırakıyor. Oda sessizleşiyor. Anlamsız melodi yeniden başlıyor, bu kez çok daha yavaş ve yalnızca tek bir notanın etrafında dönerek. Varlığın uzun parmakları seni davet eder gibi bir kez kıpırdıyor.

"Ne dersin, Kurooni?"

Tantonun ucu varlığın avucuna saplandığında beklediğin direnç gelmiyor. Ne kemik hissediyorsun ne et. Çelik, durgun bir suyun yüzeyine girer gibi elin içinden geçiyor ve mor alevler yaranın çevresinde sessizce kıvrılıyor. Varlığın yüzünde en küçük bir acı belirtisi oluşmuyor. Avucundaki göz kapanmıyor bile. Seni izlemeye devam ediyor. Sol elinle uzun parmaklarından birine tutunup kendini yukarı çekerken, tanto her saplandığında bedeninin içinde yeni bir tutunma noktası açıyorsun. Koluna, omzuna, boynuna doğru ilerliyorsun. Her darbede siyah ve mor bir sıvı dışarı sızıyor, fakat yere düşmeden tekrar bedenine geri çekiliyor. Varlığın sıradan yüzüne yaklaştıkça içindeki açlık daha da büyüyor. Onu parçalayabileceğini, sahip olduğu her şeyi kendine katabileceğini, Genjitsuka’nın kapısını onun cesedinin içinden açabileceğini düşünüyorsun. Tantonun ucunu son kez kaldırıp yüzüne saplamaya hazırlandığında varlık yalnızca gülümsüyor. Dudakları hafifçe aralanıyor. "Ne kadar küçük." diyor. Sesi kulağının yanından değil, tırmandığın bedenin içinden geliyor. "Ne kadar aç. Ne kadar emin."

Varlığın parmakları, tutunduğun elin çevresinde bir anda kapanıyor. Bileğini yakaladığını fark ettiğinde artık çok geç. Parmakları ilk bakışta ince ve güçsüz görünmesine rağmen, kapanışları demirden bir mengene gibi kemiklerini sıkıştırıyor. Tantonun kabzasını daha sıkı tutmaya çalışıyorsun, fakat bileğinden yükselen çatırdama sesi bütün odayı dolduruyor. Önce tek bir kemik kırılıyor. Ardından diğerleri. Elinin içindeki güç bir anda kayboluyor ve tanto parmaklarının arasından düşüyor. Varlık seni havada tutarken yüzünü yüzüne yaklaştırıyor. Sanki uzun zamandır görmediği yaramaz bir çocuğu azarlıyormuş gibi sakin. "Bana sahip olmak istiyorsun." diyor. "Fakat sahip olmakla tüketmek arasındaki farkı bile bilmiyorsun." Kolunu ters yöne doğru çevirmeye başlıyor. Omzundaki kasların gerildiğini, kemiğin eklemin içinden çıkmak için zorlandığını hissediyorsun. Acı önce omzunda doğuyor, ardından göğsünün içine ve boynuna yayılıyor. Dişlerini sıktığında varlık biraz daha çeviriyor. Omzundan yükselen kopma sesi, kendi çığlığından daha net duyuluyor. Kolun bedeninden ayrıldığında birkaç saniye boyunca ne olduğunu anlayamıyorsun. Sağ tarafında artık bir ağırlık bulunmuyor. Varlık kopardığı kolu parmaklarının arasında tutuyor, ardından mor alevlerden birinin içine bırakıyor. Alev, kolunu yavaşça eritiyor. Parmakların, bileğin, dirseğin ve omzun mor ışığın içinde birbirinden ayrılarak kayboluyor.

Düşmene izin vermiyor. Diğer eliyle boğazından kavrayıp seni havada tutuyor. Ayakların zemine ulaşmaya çalışırken nefesin kesiliyor. Sol elinle parmaklarını açmaya çalışıyorsun, fakat dokunduğun her yerde yeni parmaklar beliriyor. Birini çektiğinde iki tane daha boğazına dolanıyor. Varlık seni odanın merkezine taşıyor ve yere fırlatıyor. Sırtın zemine çarptığında koyu yüzey taş gibi sertleşiyor. Ciğerlerindeki hava bir anda dışarı çıkıyor. Ayağa kalkmaya çalıştığında varlığın ayağı dizinin üzerine iniyor. Bir anlık baskıdan sonra bacağın ters yöne doğru bükülüyor. Diz kapağının altındaki kemik parçalanırken acı bütün bedenini beyaza boyuyor. Bağırıyorsun, fakat sesin ağzından çıkmak yerine çevredeki alevlerin içinden yükseliyor. Onlarca farklı Jin aynı anda çığlık atıyor. Her alevin içinde başka bir yüzün var. Birinde daha küçük, birinde daha yaşlı, birinde gözleri tamamen kararmış. Hepsi aynı acıyı taşıyor. Varlık ayağını kaldırıyor ve parçalanmış bacağını ayak bileğinden tutuyor. Seni yerde sürüklerken yaralı dizin yüzeyin üzerinde takılıyor. Ardından bacağını gövdenden ayırmak için yavaşça çekmeye başlıyor. Bedenin bir yöne, bacağın diğer yöne uzanıyor. Kasların ve eklemlerin direnmeye çalışıyor. Varlık acele etmiyor. Her anı hissetmeni istermiş gibi kuvvetini azar azar artırıyor. Sonunda kalçandan yükselen derin kopma sesiyle ikinci uzvunu da kaybediyorsun.

Zeminin üzerinde tek kolun ve tek bacağınla kalıyorsun. Nefes almak artık bir hareket değil, bedeninin kendisini hayatta tutmak için verdiği çaresiz bir savaş. Her solukta göğsün titriyor. Görüşünün kenarları kararıyor. Varlık çevrende ağır ağır dolaşıyor. Uzun bacaklarının her adımında alevler eğiliyor, melodi yeniden başlıyor. Bu kez ritim daha anlaşılır. Kalbinin atışlarını taklit ediyor. Her nota bir vuruş. Her vuruş bir öncekinden daha yavaş. Varlık arkanda duruyor. Kalan kolunu ensenden uzanarak kavrıyor. Parmaklarını açmaya, direnmeye çalışıyorsun, fakat bedeninde bunu yapacak kuvvet kalmamış. Kolunu sırtına doğru kıvırıyor. Omzun yerinden çıkıyor. Yine de devam ediyor. Kemiklerin birbirine sürtünüyor, kasların geriliyor ve sonunda o kol da bedeninden ayrılıyor. Artık yerde yalnızca gövden, başın ve tek bacağın var. Kan olduğunu düşündüğün koyu sıvı etrafına yayılıyor. Fakat sıvı zemine değdiğinde yüzler oluşturuyor. Akiyama’nın yüzü. Ryoichi’nin yüzü. Shiho’nun yüzü. Hame’nin yüzü. Jizou’nun yüzü. Hepsi sana bakıyor. Hiçbiri konuşmuyor. Hiçbirinde merhamet yok. Yalnızca verdiğin kararın sonucunu izleyen sessiz tanıklar gibi çevrende birikiyorlar.

"Avcı." diyor varlık arkandan. Kelimeyi söylerken kahkahasını bastırmakta zorlanıyor. "Tek avcı olacaktın, değil mi?" Kalan bacağını ayak bileğinden tutup seni kendisine doğru çeviriyor. Sıradan yüzü artık babanın yüzüne benziyor. Akiyama’nın gözleriyle sana bakıyor, fakat ağzındaki gülümseme Shidou’ya ait. "Şimdi avcı nerede?" Bacağını yukarı kaldırıyor ve ayağını göğsünün üzerine basıyor. Bir eliyle bacağını çekerken ayağıyla bedenini yere bastırıyor. Bu kez kopma daha hızlı gerçekleşiyor. Acıyı hissetmeden önce bacağının havada olduğunu görüyorsun. Ardından acı geliyor. Omurganın altından başlayıp kafatasının içine kadar yükselen, düşüncelerini parçalayan bir acı. Çığlık atmaya çalışıyorsun, fakat boğazından yalnızca kuru bir hırıltı çıkıyor. Varlık kopardığı son uzvu da alevlere bırakıyor. Etrafındaki yüzler ağızlarını açıyor ve senin yerine bağırmaya başlıyor. Odada yüzlerce ses yankılanıyor. Bazıları merhamet diliyor. Bazıları ölüm istiyor. Bazıları hala yaratığı tehdit ediyor. Hangisinin sana ait olduğunu bilmiyorsun.

Varlık önünde diz çöküyor. Üç katı büyüklüğündeki bedeni küçülmüyor, fakat yüzü sana yaklaşabilmek için imkansız bir şekilde bükülüyor. Göğsündeki ağız açılıyor ve içinden uzun, ince parmaklar çıkıyor. Parmaklar yüzünü tutuyor. Başını sağa sola çevirmene izin vermiyorlar. Varlığın gerçek ellerinden biri alnına, diğeri çenene yerleşiyor. "Sana bir anlaşma sundum." diyor. Sesi artık titremiyor. Soğuk, düz ve neredeyse sıkılmış bir tona bürünüyor. "Sen ise bana sahip olacağını söyledin." Başparmaklarından biri sağ gözünün altına yerleşiyor. Tırnağı derinin içine ağır ağır giriyor. Başını çekmeye çalışıyorsun, fakat göğsünden çıkan eller seni sabit tutuyor. Tırnak gözünün çevresinde dolaşıyor. Baskı arttıkça görüşün titriyor. Spirallerin kontrolsüzce dönmeye başlıyor. Eiengan, kendisini korumak istermiş gibi çakranı gözlerine yığıyor, fakat bu yalnızca acıyı büyütüyor. Varlık parmağını göz çukurunun içine soktuğunda dünya sağ tarafından kararıyor. Bir şeyin gerildiğini hissediyorsun. İnce, ıslak ve bedeninin en derin yerine bağlı bir şey. Sonra çekiyor.

Sağ gözün yüzünden ayrıldığında görüşünün yarısı yok oluyor. Varlık gözünü iki parmağının arasında tutuyor. Eiengan’ın spiralleri hala dönüyor. Sana ait olan göz, artık başkasının elinden sana bakıyor. Varlık onu avucundaki gözün yanına yaklaştırıyor ve ikisi birbirini gördüğü anda mor alevler yükseliyor. Sen bağırmaya devam ederken, diğer eli sol gözünün çevresine yerleşiyor. Bu kez ne olacağını biliyorsun. Bilmek acıyı azaltmıyor. Aksine, her saniyeyi uzatıyor. Parmağının tenine girişini, gözünün yerinden oynayışını, arkasındaki bağın gerilişini bekliyorsun. Varlık acele etmiyor. Yüzündeki gülümseme geri dönüyor. "Eiengan’ın tek sahibi." diye fısıldıyor. Ardından ikinci gözünü de çekip çıkarıyor.

Karanlık.

Artık alevleri göremiyorsun. Varlığın yüzünü, odanın rengini, kendi kanını göremiyorsun. Yalnızca acı var. Uzuvlarının bulunması gereken boşluklardan yükselen, göz çukurlarının içinde yanan, göğsünün ortasında ağırlaşan bir acı. Nefesin giderek yavaşlıyor. Kalbin her vuruşta biraz daha güçsüzleşiyor. Çevredeki kahkahalar uzaklaşıyor. Melodi bozuluyor ve tek bir uzun sese dönüşüyor. Bedeninin sıcaklığı kayboluyor. Sonunda acı bile senden uzaklaşmaya başlıyor. Düşüncelerin birer birer sönüyor. Babanın sesi kayboluyor. Ağabeyinin yüzü siliniyor. Shiho’nun adı zihninde anlamını yitiriyor. Jizou’nun seni koruyacağına dair sözü, hatırlamadığın bir hayattan kalmış anlamsız bir cümleye dönüşüyor. Nefes alamıyorsun. Kalbin son kez titriyor ve duruyor.

Her şey bitiyor.

Bir dakika.

Ne?

Kalbin atıyor.

Göğsünün içinde tek, sert bir vuruş hissediyorsun. Ardından bir tane daha. Nefes alamadığını düşünürken ciğerlerin kendiliğinden havayla doluyor. Hava soğuk. Boğazını yakıyor. Parmaklarını hissediyorsun. Önce sağ elinin işaret parmağını. Ardından diğerlerini. Kolun var. Omzun yerinde. Bacakların zemine uzanıyor. Gözlerini kaybettiğine eminsin, fakat karanlığın içinde gözkapaklarını kırptığını hissediyorsun. Yüzüne dokunuyorsun. Gözlerin orada. Islak değiller. Yaralı değiller. Bedeninin hiçbir yerinde kopmuş bir uzvun boşluğu bulunmuyor. Az önce yaşadığın bütün acılar zihninde, fakat teninde tek bir yara yok. Ölümünü hatırlıyorsun. Kalbinin durduğunu biliyorsun. Aynı zamanda kalbin durmadan atıyor. Bunun ne anlama geldiğini düşünmeye başladığın anda gerçeklik yeniden çatlıyor.

Kolların bir kez daha kopuyor.

Gözlerin yeniden yerinden çekiliyor.

Kalbin tekrar duruyor.

Sonra nefes alıyorsun.

Başka bir döngüde varlık seni ikiye ayırıyor. Bir diğerinde bedenini mor alevlerin içinde yakıyor. Bir diğerinde boynunu kırıyor. Her seferinde ölüyorsun. Her seferinde karanlık geliyor. Her seferinde kalbin yeniden atmaya başlıyor. Bazen ölüm yalnızca birkaç saniye sürüyor. Bazen acı günler boyunca devam ediyormuş gibi geliyor. Zaman artık ölçülebilir bir şey olmaktan çıkıyor. Kaç kez öldüğünü bilmiyorsun. On mu, yüz mü, bin mi? Her ölüm bir öncekinden daha gerçek. Her uyanış, gerçeğin anlamını biraz daha aşındırıyor. Sonunda anlıyorsun. Uzuvların hiç kopmadı. Gözlerin hiç çıkarılmadı. Kalbin hiç durmadı. Yaşadığın her şey bir genjutsu. Fakat bunu anlamak seni kurtarmıyor. Çünkü gerçeği bildiğin anda yeni bir genjutsu başlıyor. "Bu bir genjutsu" dediğin düşüncenin kendisi başka bir katmanın parçası olabilir. Bedeninin sağlam olduğunu hissetmen de bir yanılsama olabilir. Aldığın nefes, attığını sandığın kalp, karanlığın içinde düşündüğünü sandığın bu farkındalık bile onun sana gösterdiği başka bir ölüm olabilir.

Çıkış arıyorsun. Çakranı bozmaya çalışıyorsun. Acıyla kendini uyandırmayı düşünüyorsun, fakat acının kendisi artık ona ait. Eiengan’ı durdurmaya çalışıyorsun, ancak gözlerinin açık mı kapalı mı olduğunu bilmiyorsun. Akiyama’nın öğrettiklerini, akademide duyduğun yöntemleri, Jizou’nun açıklamalarını hatırlıyorsun. Hiçbiri işe yaramıyor. Çünkü içinde bulunduğun genjutsunun sınırını bulamıyorsun. Sınırı olmayan bir şey kırılamıyor. Hangi dünyanın sahte olduğunu seçemiyorsun. Belki mor oda gerçekti. Belki taş oda gerçekti. Belki Ōotoko-Jin’in karanlığı gerçekti. Belki Kurooni ailesinin bahçesinde babanın karşısında oturan çocuk hala ilk genjutsunun içinde. Belki akademiden hiç mezun olmadın. Belki bütün hayatın, Akiyama’nın önüne attığı katanaya uzanamadığın o tek saniyenin içinde oluşmuş uzun bir yanılsama.

Zifiri karanlığa bakıyorsun.

Ne kadar sürdüğünü bilmiyorsun. Saatler olabilir. Günler olabilir. Yıllar olabilir. Karanlıkta zamanın geçtiğini gösteren hiçbir şey yok. Ne melodi var ne kahkaha. Ne alevler ne varlığın sesi. Yalnızca kendi düşüncelerinin yavaşça tükenişini dinliyorsun. Önce çıkış yolu aramayı bırakıyorsun. Sonra nereden geldiğini hatırlamayı. En sonunda neden burada olduğunu bile unutmaya başlıyorsun. Karanlık, gözlerinin önünde duran bir boşluk olmaktan çıkıyor. İçine yerleşiyor. Seninle aynı şeyi düşünmeye, aynı anda nefes almaya başlıyor. Evrenin geri kalanında hiçbir şey kalmamış gibi hissediyorsun. Sanki bütün yollar silinmiş, bütün kapılar kapanmış ve var oluş yalnızca bu tek noktaya indirgenmiş.

Sonra karanlığın içinde bir el beliriyor.

Varlığın eli olduğundan eminsin. Neden emin olduğunu bilmiyorsun. Uzun parmakları, değişen sayıları ve avucunun ortasındaki kapalı göz görünmüyor. Yalnızca sıradan bir insan eli gibi duruyor. Karanlığın içinden sana doğru uzanmış, tokalaşmayı bekliyor. Kolun geri kalanı yok. Varlığın yüzü yok. Sesi yok. Teklifini tekrar etmiyor. Bedelini hatırlatmıyor. El yalnızca orada duruyor.

Bütün karanlık ona doğru daralıyor.

Sanki bu boyutta kalan son yol o elmiş gibi.

Sanki evren, başka bir seçeneğin hiçbir zaman var olmadığını söylüyor.

Karanlık, senin suretini almaya başladığında ilk değişen şey alevler oluyor. Mor ve mavi ateşlerin içinde çığlık atan yüzler birer birer eriyor, yerlerinden çekiliyor ve yeniden biçimleniyor. Önce gözler beliriyor. Aynı gözler. Aynı spiraller. Ardından burun, dudaklar, saçlar. Birkaç nefeslik sürede odanın dört bir yanında yanan her alevin içinde yalnızca sen varsın. Acı çeken sen, kahkaha atan sen, yalvaran sen, seni parçalayan sen. Varlığın bedenine doğru yayılan bu değişim, onun parmaklarından başlıyor. Sana uzattığı elin derisi dalgalanıyor, tırnakları küçülüyor, kemikleri insan ölçülerine çekiliyor ve birkaç saniye içerisinde o el, senin elin hâline geliyor. Sonra bileği. Kolu. Omzu. Kendi gerçekliğini onun üzerine bindirmeye çalıştıkça varlık ilk defa geriye doğru küçük bir adım atıyor. Yüzündeki o her şeyi bilen sıradan gülümseme kayboluyor. Gözlerinin arkasında dönen sayısız dünya, birer birer aynı görüntüye dönüşüyor. Kurooni Jin. Sana yaptığı her şey bu kez kendi bedeninde tekrarlanıyor. Kendi parmakları kendi kolunu koparıyor. Kendi elleri gözlerinin çevresine yerleşiyor. Kendi sesi, kendi çığlığına karışıyor. Her yandan yükselen kahkahalar senin sesini taşıyor. Genjutsu üstüne genjutsu, gerçeklik üstüne gerçeklik yığılıyor. Sen onun dünyasının üstüne kendi dünyanı kapatmaya çalışırken oda artık kimin zihninde bulunduğunu unutuyor. Bir an için varlığın yüzü tamamen sana dönüşüyor. Bir an için onun göğsündeki ağızdan senin dişlerin görünüyor. Bir an için karanlığın tepesinde açılan devasa Eiengan’ın içinde yalnızca tek bir irade varmış gibi hissediliyor. Fakat tam o anda, varlığın ağzından insan sesine benzemeyen bir uğultu çıkıyor. Karanlığın tamamı iki yana geriliyor. Zemin parçalanıyor. Alevler tersine dönüyor. Sana dönüştürdüğün yüzlerden biri çatlıyor, ardından diğeri, ardından yüzlercesi. Her çatlağın altında yine o varlık var. Onu bastırdığını düşündüğün her katmanın altında başka bir katman daha bulunuyor. Sen bir dünya kuruyorsun, o dünyanın altında seni bekleyen başka bir dünya açılıyor. Sen onun kolunu kendininkiyle değiştiriyorsun, omzunun arkasından üç kol daha çıkıyor. Sen gözlerini söküyorsun, yüzünde on iki yeni göz açılıyor. Sen sesini alıyorsun, odanın duvarları onun yerine konuşuyor. İraden geri çekilmiyor. Onunki de çekilmiyor. İki gerçeklik birbirini ezmeye çalışırken bütün boyut, ikinizin arasında sıkışan bir kemik gibi çatırdamaya başlıyor.

Varlık bir anda sana saldırmıyor. Önce seni seyrediyor. Senin kurduğun Jin’lerden biri kolunu kopardığında yüzünde kısa bir kasılma beliriyor. Bir diğeri gözünü çıkardığında başını geriye atıyor. Binlerce yansımanın aynı anda üzerine yürüdüğü anda ise uzun parmaklarını zemine geçirip kendisini ayakta tutuyor. Karanlığın her tarafından yükselen "Jin" sesi giderek büyüyor. Bir süre sonra artık varlığın kendi adı, kendi sureti, kendi varlığı bile bu sesin altında kaybolacakmış gibi oluyor. Senin gerçekliğin onun gerçekliğine dişlerini geçiriyor. Fakat tam onu tamamen yutmaya başladığı anda, yaratığın yüzündeki acı başka bir şeye dönüşüyor. Önce dudaklarının bir köşesi kalkıyor. Sonra diğeri. Bir kahkaha çıkıyor. Bu kez alaycı değil. Kızgın da değil. Şaşkınlıkla karışmış, yıllardır karşısına böyle bir şey çıkmamış bir varlığın duyduğu saf eğlenceyle gülüyor. Kahkaha giderek büyürken senin yarattığın suretlerden bazıları çatlamaya başlıyor. Varlık, kendi yüzünü taşıyan son parçayı iki eliyle kavrayıp sanki üzerine geçirilmiş bir maskeyi söküyormuş gibi yüzünden çekiyor. Altından yine o sıradan, imkansız derecede korkunç yüz çıkıyor. "Yeter." Tek kelimeyle bütün oda sarsılıyor. Seni yok etmiyor. Sana yeniden işkence etmiyor. Yalnızca sana bakıyor. Uzun süre. Gözlerindeki dünyalar ağır ağır dönmeye devam ederken, yüzünde hala o şaşkın gülümseme bulunuyor. "Sen gerçekten aptalsın." diyor. Sonra başını yana yatırıyor. "Ama kaliteli bir aptalsın." Çevrenizde kalan son Jin suretlerinden birine dokunuyor. Suret parmağının ucunda kara bir küle dönüşüyor. "Seni parçaladım. Seni öldürdüm. Seni kendine yabancılaştırdım. Sana kendi ölümünü unutturdum. Çaresizliğin içine bir kapı bıraktım ve sen kapıyı açmak yerine evi yakmaya kalktın." Birkaç saniye susuyor. Yüzündeki gülümseme giderek küçülüyor ve yerini son derece ciddi bir ifadeye bırakıyor. "Bu yüzden seni bağışlıyorum, Kurooni Jin. Sakın bunu kazandığını sanma. Beni yenmedin. Bana sahip olmadın. Ben de sana ait değilim." Yüzü aniden sana yaklaşıyor. Sıradan gözlerinin ardındaki sonsuz spiraller ilk defa tamamen duruyor. "Ve bunu son kez söyleyeceğim. Bir daha bu diyara kendi isteğinle gelme." Sesi artık kahkahadan tamamen arınmış durumda. "Bir daha kapımı zorlarsan sana anlaşma teklif etmeyeceğim. İradeni ölçmeyeceğim. Kim olduğunu sormayacağım. Gözlerini senden izin almadan sökerim. Kaç tane taşıdığın da umurumda olmaz. Bir tane, dört tane, yüz tane... hepsi benim olur." Ardından başını hafifçe geri çekiyor ve o rahatsız edici gülümsemesi bir kez daha beliriyor. "Bugün buradan çıkmana izin veriyorum çünkü neye dönüşeceğini merak ettim. Sakın merakımı pişmanlığa çevirme." Uzun parmağını alnının ortasına doğru kaldırıyor. Dokunmasına bir parmak mesafe kala her şey sessizleşiyor. "Şimdi git."

Parmağı alnına değdiğinde zamanın içinden geçtiğini hissediyorsun. Bir anda ellerine baktığında ellerin sana ait ama tanıdığın eller değil. Derin kırışıklıklarla kaplı, damarları belirginleşmiş, yaşlı bir adamın elleri. Saçlarının bir kısmı omzuna doğru dökülüyor ve tellerin neredeyse tamamı beyaz. Önünde bir mezar taşı var, üzerindeki ismi okuyamadan görüntü parçalanıyor. Bir sonraki anda bir evin önünde duruyorsun. Daha yaşlısın. O kadar yaşlısın ki nefes almak bile yılların ağırlığını taşıyor. Birileri sana "Jin" diye sesleniyor, fakat sesin sahibini göremeden zaman seni yeniden geri çekiyor. Kırışıklıklar ellerinden siliniyor. Saçların tekrar siyahlaşıyor. Boyun kısalıyor. Vücudun küçülüyor. Kendini akademi yıllarındaki haline yaklaşırken görüyorsun, ardından daha da küçülüyorsun. Bahçede koşan küçük bir çocuğun gözlerinden dünyayı izliyorsun. Akiyama’nın bacakları sana olduğundan çok daha uzun görünüyor. Ryoichi’nin sesi yukarıdan geliyor. Görüntü yeniden kırılıyor. Artık yürüyemiyorsun. Konuşamıyorsun. Küçük ellerin birilerinin parmağına sarılıyor. Bir kadın sesi, anlamadığın ama güven veren kelimeler söylüyor. Sonra gözlerin bile dünyayı doğru seçemeyecek kadar küçüksün. Işık, şekilsiz lekeler halinde önünde yüzüyor. Bir sonraki kırılmada ışık da yok oluyor. Sesler suyun altında duyuluyormuş gibi boğuklaşıyor. Kalp atışları var. Biri seninki, biri senden çok daha büyük. Henüz adının Jin olup olmadığını bilmiyorsun. Kurooni’nin ne olduğunu bilmiyorsun. Eiengan diye bir şey yok. Avcı yok. Av yok. Yalnızca ritim var. Bir kalp. Ardından başka bir kırılma. Kalbin de yok. Bedenin yok. Hatıran yok. Doğmamışsın. Seni anlatacak tek bir kelime bile henüz söylenmemiş. Karanlığın içinde yalnızca olasılık olarak bulunuyorsun. Daha sonra, o olasılık bile senden çekiliyor. Hiçlik. Ne geçmiş var ne gelecek. Ne Jin var ne Kurooni. Ve tam hiçbir şey kalmadığı anda, çok uzaktan bir yaprağın hışırtısı duyuluyor.

Gözlerini açtığında başının hemen yanında kalın bir ağaç kökü bulunuyor. Yanağının altında nemli toprak, saçlarının arasında küçük yapraklar var. Gökyüzü açık. Gün ışığı dalların arasından yüzüne vuruyor. Bu kez gölgeler doğru tarafa düşüyor. Kuşların gagaları var. Rüzgâr doğru yönden esiyor. Birkaç metre ötede Jizou sırtüstü yatıyor. Şemsiyesi elinden çıkmış, çimlerin arasında birkaç adım uzağa savrulmuş durumda. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey hareket etmiyor. Ardından Jizou’nun parmakları kıpırdıyor. Gözleri bir anda açılıyor, bütün bedeni sanki uykudan değil de boğulmaktan kurtulmuş gibi sertçe doğruluyor. Nefes nefese çevresine bakıyor. Bakışları seni bulduğu anda gözleri büyüyor. "Lan?! Jin! Başardın lan!" diye bağırarak ayağa kalkıyor. İki adımda yanına geliyor, dizlerinin üzerine çöküp önce yüzüne, ardından gözlerine bakıyor. Ellerini omuzlarına koyup sağlam olduğundan emin olmaya çalışıyor. "Ne yaptığını bilmiyorum ama başardın, helal olsun ulan sana!" Yüzünde rahatlama ile inanamayış arasında gidip gelen bir ifade var. Bir şey daha söylemek üzere ağzını açtığında uzaktan insan sesleri duyuluyor. Jizou’nun ifadesi tek saniyede değişiyor. Başını sesin geldiği yöne çeviriyor. Ormanın içinden birbirine kısa komutlar veren birkaç ses, ardından ağaçların arasından geçen hızlı ayak sesleri geliyor. Jizou, bedenindeki yorgunluğu fark ettiği anda tartışmaya bile girişmiyor. Seni iki koluyla kaldırıp kucağına alıyor, şemsiyesini ayağıyla havalandırıp tek eliyle yakalıyor ve ağaçların arasından hızla uzaklaşıyor. İlerledikçe ormanın yoğunluğu azalıyor. Birkaç dakika sonra önünüzde geniş, çimenlerle kaplı bir alan açılıyor. Jizou tam açıklığı geçmek üzereyken karşı taraftaki ağaçların içinden maskeli bir shinobi çıkıyor. Konoha ANBU kıyafetleri, omzundaki işaret ve elinin anında tantosuna gitmesi kimliğini açıkça belli ediyor. Adam sizi gördüğünde duruyor, birkaç saniyelik değerlendirmeden sonra elini silahından çekiyor ve Jizou’ya doğru yaklaşıyor.

"Jizou Bey." Maskenin arkasından gelen ses kontrollü, fakat şaşkın. Adam bakışlarını kısa süreliğine kucağındaki sana çeviriyor, ardından tekrar Jizou’ya dönüyor. "Sizleri burada gördüğüm için şaşkınım. Ama derhal Konoha’ya dönmeniz gerekiyor. Buradan çok uzak olmayan bir bölgede Sennashi örgütlenmesi olduğunu tespit ettik. Elimizden sadece bir tanesi kaçtı, gerisini etkisiz hale getirdik. Müttefiklerinin gelmesi mümkün, ama bu işi ANBU’nun halletmesi gerekiyor. Hokage’nin emri." Jizou’nun kaşları hemen çatılıyor. Seni kucağında biraz daha sağlam tutarken başını hafifçe yana eğiyor. "Hokage’nin mi emri? Hmm. Hokage ne zamandan beri Sennashi’yi aktif olarak avlama peşinde?" ANBU’nun maskesinin altında yüzünü göremesen de, vücudundaki kısa duraksama şaşkınlığını ele veriyor. Birkaç saniye cevap vermiyor. Sonra maskesini hafifçe yukarı kaldırıyor. Kaşları birbirine yaklaşmış durumda. "...Dün Konohagakure’ye yapılan istiladan sonra bu emri verdi."

Sözler açık alanın ortasında asılı kalıyor. Jizou’nun yüzündeki bütün gevşeklik bir anda siliniyor. Bakışları ANBU’ya kilitlenirken, senin bakışların da aynı anda adamın üzerine dönüyor. Birkaç saniye boyunca ne rüzgarın sesi ne uzaktaki kuşlar duyuluyor gibi. Jizou’nun ağzından tek bir kelime çıkıyor. "Ne?" ANBU bu tepki karşısında iyice afallıyor. Gözleri önce Jizou’ya, sonra sana gidiyor. "Siz... ne zamandır Konoha dışındasınız?" Jizou cevap vermiyor. Gözlerini ağır ağır sana çeviriyor. Yüzündeki şaşkınlığın arkasında şimdi çok daha rahatsız edici bir hesap yapmaya çalışıyor. Genjitsuka’nın içinde geçirdiğiniz zamanı, ormana düştüğünüz anı, taş odada yaptığınız konuşmaları, senin yeniden döngüye girdiğin zamanı zihninde birbirine bağlamaya çalışıyor. Sonunda kaşlarının arasındaki çizgi derinleşiyor. "Evlat... Biz orada ne kadar uzun kaldık acaba?" diye soruyor. Fakat cevabı şu an ikinizin de bilmesi mümkün görünmüyor. Jizou kısa süre sonra yeniden ANBU’ya dönüyor, yüzüne alıştığın o rahat ifadeyi zorla yerleştiriyor. "Tamam, elbette. Görevinizi yapın gençler. Biz dönüyoruz." ANBU başını sallıyor ve geldiği yöne doğru geri çekilirken Jizou vakit kaybetmeden başka bir patikaya yöneliyor. Birkaç adım sonra başını hafifçe sana çeviriyor. "Babandan izni aldın artık, çıkıp girmek o kadar zor olmayacaktır. Dönelim. Babanı bir gör. Arkadaşların güvende mi bir öğrenelim. Sonra bu ibnelerin peşine düşeriz."

Konoha’nın bulunduğu yön, ağaçların ardında uzanıyor. Diğer tarafta ise henüz kaçmayı başarmış bir Sennashi, dağıtılmış bir örgütlenmenin geride bıraktığı izler ve cevaplanmamış onlarca soru var. Bir gün önce köyüne yapılan istilanın ne büyüklükte olduğunu, kimlerin yaralandığını, kimlerin hala hayatta olduğunu bilmiyorsun. Akiyama’nın nerede olduğunu bilmiyorsun. Shiho ile Hame’nin durumunu bilmiyorsun. Ōotoko-Jin’in başına siz Genjitsuka’da kaybolduğunuz süre boyunca ne geldiğini de bilmiyorsun. Fakat aynı zamanda ilk defa Sennashi’nin somut bir izi hemen birkaç kilometre ötende bulunuyor ve onlardan biri kaçmış durumda. Jizou seni Konoha yönüne taşırken yol ikiye ayrılıyor. Biri eve dönüyor.

Diğeri ava.

Jizou, kucağındaki bedenin içinden çıkan iki ayrı sesin birbirine karışmasını birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden dinliyor. Önce gözleri hafifçe büyüyor, ardından kaşları birbirine yaklaşıyor. Sana bakıyor, sonra hiçbir şey yokmuş gibi boşluğa, ardından tekrar sana. Kendi kendine verdiğin cevapların hangisinin gerçekten sana ait olduğunu anlamaya çalışıyor gibi yüzünü buruşturuyor. Özellikle son cümle dudaklarından döküldüğünde, adımlarını bir anlığına yavaşlatıyor. Bilincinin çoktan uykuya kaydığını fark ettikten sonra ise başını iki yana sallıyor. "Ulan Akiyama... Bir tane normal çocuk yetiştirmek bu kadar mı zordu?" diye fısıldıyor kendi kendine. Şemsiyesini omzuna biraz daha sağlam yerleştirip seni kollarında düzeltiyor. Bir süre daha yüzünü inceliyor, sanki uykunda yeniden konuşmanı bekliyor. Fakat bu kez yalnızca nefesin var. Derin, ağır ve uzun bir uykunun içine çekilen düzenli nefesler. Jizou bakışlarını önündeki yola çevirirken sesini daha da alçaltıyor. "Bunun kuklası nereye gitti acaba... İki tane Jin yetmiyormuş gibi bir de başımıza bu çıktı şimdi ulan." Dudaklarının kenarında kısa bir tebessüm beliriyor, ancak birkaç saniye sonra siliniyor. Seni taşıyan kolları gevşemiyor. Yol boyunca bir kez bile yere bırakmıyor. Ormanın karanlığı arkanızda kapanırken, Genjitsuka’nın ulaşamayacağı kadar sıradan bir dünyanın içine doğru ilerliyorsunuz.

Konoha’ya dönüş yolu saatler boyunca uzanıyor. Gün ışığı önce ağaçların tepelerinden çekiliyor, ardından ufkun arkasına gömülüyor. Akşamın turuncusu yerini laciverte, lacivert de yıldızlarla delinmiş derin bir siyaha bırakıyor. Sen bütün bu değişimi görmüyorsun. Uyku, yaşadığın onca ölümün ardından seni ilk defa hiçbir şey talep etmeden içine alıyor. Bazen kaşların hafifçe hareket ediyor, bazen parmakların Jizou’nun kıyafetini istemsizce kavrıyor, fakat bilincin geri dönmüyor. Jizou ise neredeyse hiç durmadan yürüyor. Yol üstünde karşılaştığı shinobilerden uzak kalıyor, kontrol noktalarında yalnızca kısa açıklamalar yapıyor ve bir an önce köye varabilmek için en kestirme patikaları seçiyor. Dağların arasından geçerken gecenin soğuğu sertleşiyor. Küçük nehirlerin üstünden atlıyor, terk edilmiş yolları kullanıyor, bazen çakra harcamamak için yavaşlıyor, bazen arkanızdan gelen bir ses duyduğunda hızlanıyor. Saatler ilerledikçe doğa değişiyor. Sennashi’nin bulunduğu bölgenin yabancı kokusu geride kalıyor. Toprak tanıdıklaşıyor. Ağaçların cinsi, rüzgarın taşıdığı nem, uzaktaki tepelerin şekli değişiyor. Konoha’nın topraklarına yaklaştıkça Jizou’nun omuzları bile fark edilmeyecek kadar gevşiyor. Fakat köy ufukta ilk kez göründüğünde, eve dönüşün huzurundan önce başka bir şey karşılıyor sizi. Gökyüzüne yükselen ince duman çizgileri. Gece boyunca devam eden onarım çalışmalarının ışıkları. Surun bazı noktalarında yeni yerleştirilmiş ahşap destekler, henüz temizlenmemiş yanık izleri, kapının çevresinde normalden çok daha kalabalık devriyeler. Bir gün önce yaşanan istilanın yaraları, gecenin karanlığı altında bile saklanamıyor.

Köy kapısına vardığınızda gece tamamen çökmüş durumda. Ay, duvarların üzerine solgun bir ışık bırakıyor ve girişte yanan meşaleler rüzgarla birlikte titriyor. Nöbetçiler Jizou’yu fark ettiklerinde önce silahlarına uzanıyor, ardından kucağında seni gördüklerinde hareketleri yarıda kalıyor. Fakat Jizou’nun bakışları onların üzerinde fazla oyalanmıyor. Çünkü kapının biraz ilerisinde, meşalelerin ulaşamadığı karanlığın sınırında tek başına duran bir adam var. Uzun süredir orada olduğu belli. Ne bir nöbetçiyle konuşuyor ne de kapının önünde ileri geri yürüyor. Kurooni Akiyama yalnızca bekliyor. Ay ışığı yüzünün bir yarısını aydınlatırken diğer yarısı gölgede kalıyor. Kolları iki yanında, duruşu dimdik, gözleri doğrudan Jizou’nun taşıdığı bedene sabitlenmiş durumda. Ne telaş görülüyor yüzünde ne de rahatlama. Ancak Jizou yaklaştıkça Akiyama’nın bakışlarında küçük bir değişim beliriyor. Seni baştan aşağı inceliyor. Yaralı olup olmadığını, nefes alışını, gözlerinin durumunu tek bakışta kontrol ediyor. Jizou birkaç adım önünde durduğunda konuşmuyor. Jizou da alışılmadık şekilde şaka yapmıyor. İki eski shinobi birkaç saniye boyunca yalnızca birbirine bakıyor. Sonunda Jizou hafifçe iç çekiyor ve seni dikkatle aşağıya indiriyor. Ayakların toprağa değdiğinde uzun uykunun ağırlığı hala bedeninde duruyor. Jizou bir elini omzunda tutarak dengeni sağlıyor, ardından yavaşça geri çekiliyor. Gözkapakların ağır ağır açılıyor. Önce köyün ışıkları, ardından kapının gölgesi ve en sonunda karşında duran babanın silüeti netleşiyor. Bedenin bütün yorgunluğuna rağmen ağır ağır doğruluyor ve kendi ayaklarının üzerinde duruyorsun.

Akiyama seni gördüğü anda yalnızca gözlerinin içine bakıyor. Uzun, sessiz ve rahatsız edici derecede dikkatli bir bakış. Sanki yüzünü değil, gözlerinin arkasında kaç farklı şeyin döndüğünü saymaya çalışıyor. Spirallerine, nefesine, duruşuna bakıyor. Birkaç saniye sonra sesi gecenin sessizliğini yarıyor. "ANBU’ya haberi ben vermedim." Jizou’nun kaşlarından biri hafifçe kalkıyor. Akiyama ona bakmıyor bile. Bütün dikkati sende kalıyor. Ardından birkaç adım yaklaşıyor. Aranızdaki mesafe kapandığında gözlerinin içindeki spiraller ay ışığında belli belirsiz hareket ediyor. Babandan hatırladığın o eski baskı, çocukken tek bakışıyla omuzlarına yerleşen ağırlık yeniden ortaya çıkıyor. Fakat bu kez karşısında akademiden mezun olmaya hazırlanan bir çocuk yok. Akiyama da bunun farkında gibi seni uzun süre sessizce süzüyor. Ne kadar değiştiğini anlamaya çalışıyor. Sonunda sesi tekrar yükseliyor. Aynı soğuklukta, aynı tartışmasız kesinlikle.

"Gördüğün her şeyi anlat."

Anlattıkların bittikten sonra köy kapısının önüne yeniden sessizlik çöküyor. Meşalelerin ateşi rüzgarla birlikte sallanıyor, nöbetçilerin uzaktan gelen konuşmaları geceye karışıyor, fakat Akiyama’nın yüzünde en küçük bir değişim olmuyor. Genjitsuka’dan, binlerce kez ölmekten, bedeninin parçalanmasından, seni bir anlaşmaya zorlayan o varlıktan, onun dünyasına sahip olma isteğinden söz ederken gözleri bir kez bile büyümüyor. Sanki anlattığın her şey, yıllar önce önüne konmuş ihtimallerden yalnızca birinin gerçekleştiğini doğruluyormuş gibi seni dinliyor. Hatta zihninden sana ait olmayan o sözler tekrar yükselip ağzının kenarında bıraktığı rahatsız edici boşluk yüzüne vurduğunda bile Akiyama yalnızca gözlerinin içine biraz daha dikkatli bakıyor. Spirallerinin dönüşünü, sesindeki küçük kırılmaları, cümlelerinde zaman zaman çoğul hale gelen ifadeleri tek tek tartıyor. Uzun süre hiçbir şey söylemiyor. Ardından gözlerini kısa bir anlığına kapatıp yeniden açıyor. "Demek oraya kadar gittin." Sesi ne gurur taşıyor ne de hayal kırıklığı. Yalnızca sonucu öğrendikten sonra hesabın bir sonraki satırına geçen bir adamın kesinliği var. "Genjitsuka’nın seni yalnızca başka bir yere götüreceğini hiç düşünmedim. Bir gün, oranın da sana bakmaya başlayabileceği ihtimalini tartmıştım." Birkaç saniye boyunca seni inceliyor, ardından bakışları kısa süreliğine Jizou’ya kayıyor. "Şimdilik gördüğün şeyin adını koymaya çalışma. Adını koyduğun anda ona sınır çizdiğini sanırsın." Sonrasında yeniden sana dönüyor. "Benimle gel."

Akiyama arkasını dönüp köyün içine doğru yürümeye başladığında, Jizou birkaç saniye yerinde kalıyor. Önce sana, sonra Akiyama’nın uzaklaşan sırtına bakıyor. Yüzündeki ifade, eski bir dostun başına yine çözmesi gerekecek bir bela bıraktığını yeni fark etmiş bir adamın ifadesine dönüşüyor. Şemsiyesini omzuna atıp sizinle birlikte yürümeye başlıyor. Köy kapısından geçerken istilanın izleri gecenin içinde daha belirgin hale geliyor. Kırılmış çatılar geçici ahşaplarla desteklenmiş, bazı sokaklarda yanmış taşların kokusu hala havada asılı kalmış, birkaç shinobi gece olmasına rağmen enkaz kaldırmaya devam ediyor. Akiyama bunların hiçbirinde yavaşlamıyor. Adımları doğrudan klan bölgesine gidiyor. Jizou bir süre sessiz kaldıktan sonra yanına yaklaşarak sesini alçaltıyor. "Bana bak Akiyama. Çocuğun kafasının içinde bir kişiyle konuşmaya başladım, iki kişiyle döndüm. Şimdi üçüncü bir şeyin de orada olduğunu söylüyor. Sen hala pazardan pirinç almaya gidiyormuş gibi yürüyorsun." Akiyama başını bile çevirmiyor. "Çünkü şaşırmam hiçbir şeyi değiştirmeyecek." Jizou kaşlarını kaldırıyor. "Şaşırmak insani bir tepki ama." Akiyama birkaç adım daha attıktan sonra cevap veriyor. "Oğlumu insan kalmayı öğrenmesi için yetiştirdim. Benim her durumda insan gibi davranmam gerekmiyor." Jizou’nun ağzı bir anlığına açılıyor, sonra kapanıyor. Başını iki yana sallayıp mırıldanıyor. "Kurooni ailesinin aile yemeklerini gerçekten görmek istemiyorum." Akiyama bu kez belli belirsiz başını yana çeviriyor. "Sen de geliyorsun." Jizou’nun yüzündeki hafif gülümseme anında kayboluyor. Hemen Akiyama'nın dibine giriyor ve "Ben niye geliyorum lan?" diye çemkiriyor. "Çünkü gördüğün her şeyi bana tekrar anlatacaksın." Jizou birkaç saniye cevap vermeden yürüyor. Sonunda uzun bir iç çekiş bırakıyor. "İşte şimdi neden seni sevmediğimi hatırladım."

Köyün merkezi geride kaldıkça yollar sessizleşiyor. Gece, Kurooni bölgesine uzanan sokakların üzerine daha ağır oturuyor. Evlerin pencerelerinde seyrek ışıklar yanıyor, ağaçların gölgeleri taş yolların üzerine uzun çizgiler bırakıyor. Akiyama birkaç adım önde, Jizou hemen yanında ilerlerken sen onların arkasından klanın topraklarına doğru yürüyorsun. Dışarıdan bakıldığında eve dönen üç shinobiden fazlası görünmüyor. Fakat içinde eve dönen şeyin sınırları artık o kadar kolay çizilemiyor. Bir zamanlar tek bir sesin bulunduğu yerde şimdi birbirinin üzerine kapanan katmanlar var. Jin’in içinde Jin, daha geride ise hiçbir zaman Jin olmamış fakat adını kullanmayı bilen o boşluk. Bazen hepsi aynı nefeste susuyor. Bazen hangisinin sustuğunu anlamak mümkün olmuyor. Zihninin en derin yerinde, ışığın hiçbir zaman ulaşmadığı bir noktada bir taht varmış gibi hissediliyor. Üzerinde kimse oturmuyor. Yine de gölgesi var. O gölgenin önünde sayısız göz, açılmayı bekler gibi kapalı duruyor. Bir mezar taşı bulunuyor, fakat üstünde isim yok. Yanında yeni kazılmış toprak var, fakat içine konacak beden henüz doğmamış. Daha uzakta, o mora çalan mavi odanın alevlerinden biri hala sönmemiş gibi, karanlığın içinde küçücük yanıyor. Ve bazen, zihnin sessiz kaldığında, alevin öteki tarafından birinin sana baktığı hissediliyor. Belki seni bağışlayan o varlık. Belki sen. Belki hiçbir zaman var olmamış olan şey. Kurooni bölgesinin ilk evleri gecenin içinden yükselmeye başladığında bunun cevabı gelmiyor. Yalnızca yürüyüş devam ediyor. Eve doğru. Babana doğru. Ve senin içinde, henüz kimsenin adını koyamadığı o karanlık da seninle birlikte geliyor.