Shinsei

Yakaladığımız haydutları bir örgü ustasının titizliğiyle birbirine bağladığım sırada ekibim aktif şekilde kendilerine dağıttığım görevleri başarıyla yerine getirmiş, bana da her küçük olayı raporlamışlardı. Genta’nın sivillerle iletişim raporu yüzümü gülümsetmişti. Belki gereksiz gözüken bu detayın, işimizin özü olduğunu kendisine teşekkürümle hatırlatma ihtiyacı duyuyordum. “Bu basamak çok önemliydi, iyi iş, bravo.” İnsanların kurgulanmış şehirlerde, sıcak yataklarında, ihtiyaçları kadar erzağa ulaşabildiği hayatlar kurmasını sağlamak işimizin en temel amacıydı. Genta ilk tanıştığımız anda bu disiplinden biraz uzak olduğunu bana göstermişti. Ona bu konuda katkıda bulunmak benim de işimin çok önemli bir parçasıydı.

Haruka’nın söndürdüğü yangından kurtardığı erzak çok az gözükse de Genta’nın diğer arabadan getirdiklerini üstüne koyunca hepimize yetecek bir öğün ortaya çıkıyordu. Bu da yine sevindirici bir haberdi. Shui de ekipman toparlama işini olumlu katkıyla tamamlayabilmişti. Sonuç mükemmel olmasa da tüm ekip, işimizi görmeye devam edebileceğimiz hazırlık seviyesine oturmuştu. Ekipman çantamın içini açıp tam olarak hangi ekipmandan ne kadar olduğunu saydım. Sayıları zihnime oturtmaya çalıştım. Çatışma sırasında elimi attığımda boş geri çekmemek için sayılarımı önceden bilmek önemliydi. Hazırlıkların tamamlandığı hissini aldığım anda Kage Fusa’yı ve ekipman çantamı yeniden kuşanarak bedenime savaşa hazırlık hissiyatını hatırlattım. “Hepiniz çok iyi iş çıkardınız. Hazırlık ve planlama bizim işimizin en önemli kısmı. Yola çıkalım çocuklar.”

İzleri takibimiz sırasında sahip olduğumuz bilgileri gözden geçirdim, Renga-sama’nın sözleri zihnimde yankılanmaya başladı. Şimdiye kadar çocukların bu bilgilere sahip olmasına ihtiyaç duymamıştım. Görevin devamında neye karşı tetikte olmaları gerektiğini bilmelerinin onlara fayda sağlayacağını düşündüğümden bu noktada istihbaratı paylaşmam gerektiğini düşündüm. “Görevle ilgili detaylı bilgiyi şimdiye kadar ihtiyacınız olmayacağı için sizinle paylaşmadım ama sanırım vakti geldi. Bundan sonra daha dikkatli olmalıyız.” Lafa odaklanmalarını sağlamak için büyük ismi ortaya atarak başlayacaktım. “Renga-sama…” Çocuklardan dikkatlerinin sözlerimde olduğunun ibarelerini görünce lafa devam edecektim. “Köyden ayrılmadan önce beni kenara çekip görevle ilgili detaylı istihbarat sağladı. Şu adını söylediğim Touma, Kageishi Touma. Haydutların lideri olduğu bilgisi kesin. Buradan sonrasını iyi dinleyin ama izleri gözden kaçırmayın. Gözünüz yolda, kulağınız bende olsun.” Bu noktada önümüzdeki dikkat gerektiren işi de kaçırmadan laflarımı dinlemeleri önemliydi. Gerçekten önemli olan detayları sonraya saklamıştım ki ilk dikkat dağınıklığıyla laflar ve eldeki iş karışmasın. “Özel Taktik Birimi’nde görev yapmış, saklanma ve tuzak işleriyle ilgili her bilgiye sahip, ayrıca Genta gibi ileri seviye Doton kullanıcısı.” Onu överken dalga mı geçiyorum yoksa ciddi miyim anlamasın diye kendisine bakıp yarım sırıtacaktım. Hem hafiften gururunu okşayıp hem de biraz kurulması, kendisini gelişme yönünde istekli kılacak diye tahmin ediyordum. Serseri karakterini zaman içinde kırmak için bir adım daha… “Touma’nın örgütü şu eski gözetleme noktasının çevresindeki doğal mağaralarda yaşıyor. Ancak mağaraların labirent gibi olduğunu Renga-sama üstüne basa basa vurguladı. İçeri kesinlikle girmememizi öğüt verdi. Kervan yoluna tuzak kurmak da onun fikriydi.” Gerekli bilgiler aktarılmıştı. Çocukların zihninde bir boşluk bırakmamak için konuyu derledim. “Sorusu olan var mı?”

Ben bilgileri aktardığım sırada çoktan ormanın içinde boğulmuştuk. Artık üstümüzdeki yaprakların arasından ışık bile geçmiyordu. Bu karanlıkta aklıma gelen ilk şey ekibin dağılmaması gerektiği olmuştu. Çünkü artık birbirimizden ayrı olduğumuzda haberleşebileceğimiz yöntemlerimiz ağaçlar tarafından engelleniyordu. “Arkadaşlar bu noktadan sonra tek bir grup olarak hareket etmemiz daha iyi olur, birbirimizden ayrılmayalım.” Ancak buna karşılık Katon tekniklerinin etkisi birkaç katına çıkmıştı. İstenmeyen yan etkilerle dostlarıma zarar verme ihtimali de artmıştı. Ağzımdan üfleme potansiyeline sahip olduğum ejderha alevleri, bu durumda iki tarafı da keskin katanalar gibiydi.

Biraz ileri gittiğimizde Genta büyük bir ağacın gövdesinde sarmal yapıda bir şekil bulmuştu. İnsan işi olduğu belliydi. Taze kazınmıştı. Çocuklar fikirlerini çarpıştırırken çevrede aynı işaretten olup olmadığına baktım. Ağacın türü, meşeye benziyordu, aklıma yazdım. İlerleyişimizin devamında göreceğimiz başka meşe ağaçlarının en azından ilk birkaç tanesini daha dikkatli inceleyecektim. Shui’nin bulduğu kumaşa baktım. Kumaşı bulunduğu yerden çıkaran Genta’ya avcumun içini uzattım. “Bir de ben bakayım.” Yakından baktığımda belki hangi köyün olduğunu çıkarabilirdim. Rengi Kiri ve Ame’nin renkleriyle tutuyordu. Tabi küçük köylerden birinin de olabilirdi. Ya da haydutların kendi bulabildikleri kumaş nereninse oranın olması da mümkündü.

Görünüşe göre elimizdeki ihtimaller iki farklı yolu gösteriyordu. Spiralin işaret ettiği yön ve ayak izlerinin devam ettiği yön farklıydı. Aklımdaki ilk fikir olan ekibi dağıtıp işaret fişekleri ve Shui’nin dönüşümüyle haberleşmeyi sağlama fikrini doğrudan eledim. Havadan harekatın mümkün olmayışı istihbarat almamızı kısıtlıyordu. “Anlattığım gibi, tuzak taktikleri açısından çok tehlikeli bir grupla karşı karşıyayız.” Ne yapacağımız konusunda ben de emin değildim. Düşünürken bir yandan ekibin ne durumda olduğunu teyit etmek aklıma gelmişti. “Bu arada ne durumdasınız çocuklar, enerjinizi geri toplayabildiniz mi?” Çocukların cevaplarını dinlerken izler hakkında vereceğim kararı düşünmeye devam ettim. Şimdiye kadar takip ettiğimiz izler çatışma alanından geliyordu. Spiralin gösterdiği yönle ilgili bilgimiz yoktu. Ayrıca düşmanın tuzaklar konusunda uzmanlığını biliyorduk. Bunu buraya ilgimizi çekeceğini bilerek koymuş olmaları gayet mümkündü. Şimdilik aklıma yatan en mantıklı şekil buydu. Dolayısıyla mantıklı olan izleri takip etmekti. Kendime güvenimi tazeledim. “Spiral tuzak, izleri takip ediyoruz.” Yolda daha çok bu ve benzeri şekiller göreceğimizi tahmin ediyordum. Muhtemelen hepsi tuzaktı. Çocuklarla bu fikrimi paylaşsam iyi olurdu. “Fikrim doğru olmayabilir ama bana en mantıklı gelen seçenek bu ve bundan sonraki bütün spiraller tuzakmış gibi kabul etmek. Farklı düşünceniz varsa izleri takip ederken konuşup en mantıklısını bulmaya çalışabiliriz, yolumuz uzun gibi duruyor.” Emin olamadığım konuda çocukların da fikrini almak, farklı fikirleri olmasa da bir dayanak bulmak, bir sonuca ulaşamasak bile rahatlatıcı hissettirecekti.

Genta övgünü duyunca yüzü aydınlanıyor. "Teşekkür ederim, hojam." diyerek daha dik duruyor. Az önceki ukala tavrının yerini daha sakin bir gurur almış. O an kısa bir anlığına gelecekte olabileceği shinobiyi görüyorsun. Haruka ona kısa bir gülümseme atıp tekrar sana dönüyor, yüzü yine görev öncesi sakinliğine bürünüyor. Shui ise hala solgun ama daha dengeli duruyor, göz göze geldiğinizde sessizce başını sallıyor, elleri artık eskisi kadar titremiyor.

Renga’dan aldığın bilgileri paylaşmaya başladığında atmosfer hemen değişiyor. Renga adını duyduklarında üçü de ciddileşiyor. Sen Kageishi Touma’dan bahsediyorsun, eski Özel Taktik Birimi üyesi, tuzak ve gizlenme ustası, ileri seviye Doton kullanıcısı. Doton kısmını söylerken Genta’ya baktığında o da sırıtıyor. "Ciddi misin hojam, benim gibi mi?" diye mırıldanıyor ama gözlerinden düşünmeye başladığı belli. Haruka mağara labirentlerinden bahsedildiğinde kaşlarını çatıyor. "İçeri girersek kaybolabiliriz. Onu açık arazide yakalamamız lazım." Shui ise çekinerek soruyor. "Eğer mağaralara dönerlerse ne yapacağız?" Genta’nın sorusu ise daha keskin oluyor. "Madem gizlenme ustası, neden bu kadar açık iz bıraktı?" Haruka ihtimali söylüyor. "Belki bizi çekmek istiyorlar." Tuzak ihtimali havada asılı kalıyor.

Orman giderek yoğunlaşıyor. Işık neredeyse tamamen kesilmiş. Kuş sesi yok, sadece adımlarınızın sesi var. Genta sağında, Haruka solunda, Shui arkanda ilerliyor. Bir meşe ağacında spiral işareti görüyorsunuz. Ardından bir tane daha. Sen hepsini görmezden geliyorsun. Spiraller tuzak gibi görünüyor, ayak izleri daha güvenilir. Takım da kararına uyuyor.

Yaklaşık yirmi dakika sonra izler bir anda bitiyor. Önünüzde küçük bir açıklık var ve ortasında büyük bir meşe ağacı duruyor. Gövdesi baştan aşağı spirallerle kaplı. Genta şaşkınlıkla bakıyor. "Moruk... bu ne lan?" Haruka yere bakıyor. "İzler burada bitiyor ama nasıl bu kadar yükseğe koymuşlar?" Shui fısıldıyor. "Bir ritüel mi bu?" Ağaca yaklaşınca gerçeği görüyorsun. Yosunların altında gizlenmiş bir kapak. Toprakla aynı hizaya getirilmiş tahta bir kapak. Yaprakları temizlediğinde demir menteşeler ortaya çıkıyor. "Yeraltı girişi." diyor Genta. Haruka yüzünü buruşturuyor. "Mağaralar. Tsuchikage içeri girmeyin demişti." Shui ise tedirgin. "Ama izler buraya kadar geliyor."

Tam ne yapacağını düşünürken yeraltından bir çığlık geliyor. Bir kadının çığlığı. Haruka hemen kunaisine uzanıyor. "Birisi orada." Genta kapağa bakıp sana dönüyor. "Hojam... bu tuzak olabilir." Shui’nin sesi titriyor. "Ya da gerçekten yardıma ihtiyacı olan biri." Çığlık bir kez daha geliyor, daha çaresiz. Sonra sessizlik. Üçü de sana bakıyor. Kararını bekliyor.

Tuzak olarak mimlediğim spiral işaretlerin artık sayısını unuttuğum kadar adetini geçmiştik. Birer tuzak veya yol gösterme aracı olarak kullanıldıkları artık kesindi. Ormanın en derinlerine inmiştik. Bu noktada saklanan bir örgütün köye verdiği zarar, çevredeki koca ormanı gözden çıkarma ihtimalini aklıma getiriyordu. Birkaç üfürükle buradaki şahane doğa yaşamını katledip örgütün tüm saklanma yapısını çökertebilirdim. Haydutların saklanacak yeri, güvenli alanları kalmadığında tüm yapıları yerle bir olur. Köye henüz büyük bir zarar vermiş değiller, onlar buna vakıf olmadan işlerini bitirebilirim. Fakat yeni bir ormanın büyümesi on yıllar alacak, odun, kağıt, hayvanların binbir faydasından mahrum kalacağız. Astarı yüzünden pahalı tutacak bir gelecek, masum hayvanların yaşamları için çırpınışları, bitkilerin yerinden kıpırdayamayıp yok olması… Ormanı yok etmek benim için kolaydı. Karşılığının yıkıcılığının fikri bile vicdanımı sızlatıyordu. Zor olanı seçmeli, ormanı koruyarak haydutları alt etmeliydim. Zaten haydutları kovalıyor olmam, ormanı yaşatabilmek için yaptığım bir şeydi. Fikrim prensiplerimin tabanına ters düşmüştü. Kararımı verdim, yaşamın koruyucusu olacaktım.

Yosunların altına gizlenmiş girişi gördüğümüz anda çocukların bir önceki fikir paylaşımında ettiği cümleler bir bir zihnimde yankılandı. Önceden Tsuchikage dahil herkesin yapmamamız gerektiğini söylediği şeyi yapmamız gerekiyor gibi duruyordu. Tuzağa çekilmiştik. Aşağıda kaybolacağımız da belliydi. İçeridekileri dışarı çekebilmek için birkaç patlayıcı kağıt harcayabilirdik. Ancak alanı tanımıyorduk, kimsenin olmadığı yerleri patlatırsak sadece ekipman zaiyatı yapmış olurduk. Ayrıca büyük ihtimalle tek giriş burası değildi. Bu girişi patlatıp mühürleyerek köye geri dönebilirdik. En mantıklısı bu gibi gözüküyordu. Touma’yı yakalamamıştım ama çocukları da riske atamazdım.

Fikrim keskinleştiği an elimi ekipman çantama uzattım. Aşağıdan gelen çığlık çantanın ağzını açamadan elimin donmasına sebep oldu. “Burnum tuzak kokusundan uyuştu çocuklar.” Yüzlerine tek tek baktıktan sonra devam ettim. “Yardım çığlıkları atan birini göz ardı edemeyiz, bunu onlar da biliyor.” Çocukları korumalıydım, en büyük önceliğim onlar olmalıydı. “Şöyle yapıyoruz, birbirimizi kesinlikle kaybetmeyeceğiz. Aklınızdan geçirdiğiniz her kelimeden önce kendinize bunu tekrarlayın.” Bir de tam toparlayamadığımız yorgunluk durumumuz vardı. “Ne durumdasınız, aktif çatışmada görev alabilecek kadar dinlenebildiniz mi?” Ellerimle biraz geri açılmalarını işaret ettikten sonra kapağa hamle yaptım. Temkinli bir şekilde kapağı önce aralayıp doğrudan tehlike olmadığına emin olunca tamamen açacaktım. Bulunduğumuz açıklıktan kapağın içine biraz da olsa ışık yansımalıydı. İçeride, en azından ilk adımda bizi ne beklediğini görebilecek kadar bir aydınlık olmasını bekliyordum. “Önden ben gidiyorum. İçerinin karanlığına göre birbirimize gerekirse tutunarak ilerleyeceğiz.” İlk dalışı gerçekleştirdim.

Görüntüde pürüz olmazsa içeri atlayıp çevreyi kontrol ettikten sonra çocukları aşağı çağıracaktım. Kapaktan ilk girdiğimiz ilk yerin duvarına kunai ile Tsuchiryu sembolünü karaladım. Dörde bölünmüş bir çember, sol üst ve sağ alt çaprazdaki parçaların içini biraz daha çiziktirdim. Sembolün orijinalinde buralar siyah, çemberin diğer kısımları beyazdı. Çok anlaşılır olmasına gerek yoktu, ben görünce fark etsem yeterliydi. İlerledikçe yol ayrımlarına bu sembolü tekrarlamayı planlıyordum. Bazı yerlerde farklı semboller de kullanıp haydutların ormana yaptığı gibi ben de onların mağaralarını kendimce haritalandırabilirdim. Şimdilik yorgun düşünce çıkışa dönebilsek yeterliydi.

Kapağı araladığın anda aşağıdan yüzüne çarpan hava, ormanın nemli serinliğinden farklı. Daha ağır. Toprağın uzun süre güneş görmeyen iç yüzü, çürümüş tahta, eski kül ve çok hafif bir demir kokusu taşıyor. Kanı anımsatan o metalik tat, boğazının arkasına yerleşip kolay kolay gitmiyor. İlk bakışta doğrudan bir saldırı görünmüyor. Aşağıya doğru inen dar bir tahta merdiven var, bazı basamaklar nemden şişmiş, bazılarıysa ortalarından hafifçe çökmüş. Alt tarafta zayıf bir turuncu ışık titriyor. Sabit değil. Meşale ışığı gibi de durmuyor tam, sanki daha ileride bir yerde yanan zayıf bir ateşin yansıması duvarlardan sekerek buraya kadar geliyor.

Çocuklara geri açılmalarını işaret ettikten sonra ağırlığını kontrollü verip ilk adımı atıyorsun. Basamak gıcırdıyor ama kırılmıyor. İkinci adım. Üçüncü adım. Her inişinde yukarıdaki açıklığın ışığı arkanda biraz daha küçülüyor. Aşağıya vardığında zeminin taşla toprağın garip bir karışımı olduğunu fark ediyorsun, yer yer düzensiz, yer yer insan eliyle düzeltilmiş gibi. Bu, doğal mağaranın sonradan kullanıma uygun hale getirildiğini düşündürüyor. Tam karşında alçak tavanlı kısa bir koridor uzanıyor. Sağ duvarda eski kazı izleri, sol duvarda ise kurumuş mum lekeleri var. Burası yeni keşfedilmiş bir delik değil. Uzun süredir kullanılıyor. Duvara kunai ile Tsuchiryu sembolünü kazıdığında ses mağarada hoş olmayan bir şekilde yankılanıyor. Çok yüksek değil, ama fazla temiz. Sesin duvarlardan sekme biçimi, bu dar koridorun daha ileride geniş bir boşluğa açıldığını düşündürüyor. Arkandan Haruka’nın ayak seslerini, sonra Genta’nın biraz daha ağır inişini, en son da nefesini kontrollü tutmaya çalışan Shui’nin adımlarını duyuyorsun. Hepsi aşağıya indiğinde kapağın üstte kaldığı ağız artık ancak silik bir kare halinde görünüyor.

Haruka ilk fısıldayan oluyor. "Abi, hava akımı var." Haklı. Mağaranın içinden çok hafif bir rüzgar geliyor. Demek ki burası tek çıkış değil. Genta boynunu hafifçe esnetip etrafa bakıyor, sesi bu kez istemsizce kısılmış. "Burası bildiğin yuva olmuş, hojam..." Her zamanki gevşek tonundan eser yok. Mağaranın içine iner inmez o da ciddiyetin çöktüğünü hissetmiş gibi. Shui ise senden çok duvarlara bakıyor. Gözleri karanlığa alıştıkça yüzü biraz geriliyor. "Efendim." diyor yutkunarak. "Şuraya bakın." Gösterdiği yerde, duvarın dip kısmında ince ince çizilmiş kısa dikey izler var. İlk bakışta anlamsız gibi duruyorlar ama sayıları fazla. Birkaç eski çizginin üstüne yenileri eklenmiş. Sanki biri gün saymış. Ya da içeride geçen zamanı kaydetmeye çalışmış. Çizgilerin alt kısmında tırnakla kazınmış gibi duran yarım bir kelime seçiyorsun. Hangi dile ait olduğunu ilk anda çıkaramıyorsun, ama yazının düzgün değil, aceleyle ve panik içinde kazındığı belli.

Daha derinden, çok hafif bir sürüklenme sesi geliyor. Bir şeyin taşa temas ederek çekildiği sesi. Hepiniz donuyorsunuz. Ses bir kez daha geliyor. Sonra kesiliyor. Sen öndesin. Önünüzde iki seçenekli ilk ayrım beliriyor, dar koridor biraz ilerde çatallanıyor. Sol taraf aşağı doğru daha dik iniyor, oradan gelen hava daha soğuk ve nemli. Sağ taraf ise daha düz, ama çok daha karanlık. Sağdan hafif bir ışık titremesi geliyor. Aynı zamanda, biraz önce duyduğun o metalik kan kokusu daha çok sağ tarafta yoğunlaşıyor. Tam bu sırada mağaranın içinden gelen çok kısık bir kadın sesi duyuluyor.

"...yardım..."

Nefesinin sonuyla çıkmış gibi ince, yırtılmış bir ses. Genta hemen sağ tarafa bakıyor. "Orada biri var." Haruka kaşlarını çatıyor. "Ya da biri varmış gibi yapıyorlar." Sen cevap vermeden Shui bir adım yaklaşıyor, sonra duruyor. Yüzündeki renk bir ton daha düşüyor. "Yalnızca ses değil. Başka bir şey daha var." O an sen de fark ediyorsun. Sağ koridorun zemininde bir şey parlıyor. İlk başta su damlası sanıyorsun ama açı değişince bunun ince bir tel olduğunu anlıyorsun, ayak bileği hizasına kurulmuş. Onun hemen gerisinde bir tane daha. Ve biraz daha dikkat edince karanlıkta bunların tek bir tel değil, bir ağın başlangıcı olduğunu seçiyorsun. Girişe yakın değil, tam da birini aceleyle koşturacak, yardım sesine refleksle yöneltecek bir noktada kurulmuş.

Tuzakçıdan kalan son dersini mağaranın duvarlarına işlemişler. Haruka bunu görünce sesini daha da alçaltıyor. "Sağ koridorda tetik düzeneği var." Genta diz çöküp dikkatle bakıyor. "Kopar mı? Yoksa bir şeyi mi düşürüyor?" Eliyle dokunmuyor, ama bakışından telin devamını çözmeye çalıştığı belli. Shui’nin dikkatiyse tavana kayıyor. Sonra çok hafif titreyen bir sesle konuşuyor. "Efendim... yukarıda bir şey asılı." Başını kaldırdığında görüyorsun. Sağ koridorun tavanında, karanlıkta seçilmesi zor olan birkaç siluet sallanıyor. İlk anda kaya çıkıntısı sanılabilirlerdi. Ama değiller.

Onlar ceset. En az üç tane. Ayak bileklerinden ters asılmışlar. Kurumuş kan, saç telleri ve sarkmış giysiler karanlığın içinde birbirine karışmış. İçlerinden birinin üzerinde shinobi yeleği var, ama köy armaları sökülmüş. Bir diğerinin kolları yok. En soldakinin başı bir tarafa dönük olduğu için yüzü görünmüyor, ama boynundaki morarma ve ağız kenarındaki kurumuş kan, ölümünün temiz olmadığını söylüyor. Shui istemsizce ağzını kapatıyor. Haruka’nın yüzü taş kesiliyor. Genta’nın çenesi kasılıyor, "Ananın a-" diyor ama sözünü bitirmiyor.

Ve tam o anda, cesetlerden en soldaki çok hafif hareket ediyor. Bir anlık, zayıf, istemsiz bir seğirme. Shui’nin gözleri büyüyor. "O hala yaşıyor olabilir!" O söz mağaranın içindeki havayı değiştiriyor. Sağ koridordaki yardım sesinin tuzak olduğu neredeyse kesinleşmiş olsa da, tavanda asılı olanlardan birinin gerçekten canlı olma ihtimali artık başka bir problem yaratıyor. Eğer yaşıyorsa, her saniye önemli. Eğer yaşamıyorsa ama bilinçli şekilde hareket ettirildiyse, bu da başka bir tuzak katmanı demek. Sen değerlendirme yaparken sol koridordan da yeni bir ses geliyor. Bu kez ses daha derinlerden. Düzenli. Tok.

Tak.

Tak.

Tak.

Taşa vurulan metalin ritmik sesi. Bir kazma mı? Bir kapı mekanizması mı? Yoksa biri bilerek ses çıkarıp sizi başka yöne mi çekiyor, hemen anlamak zor. Ama şu kesin, mağara ölü değil. İçeride hareket var. Birden fazla tarafta var. Ve sonra, tam aranızdaki sessizlik uzarken, arkanızdaki giriş koridorundan hafif bir tıkırtı duyuluyor. Dördünüz de aynı anda geri dönüyorsunuz. Yukarı çıktığınız kapağın olduğu yönden. Orada, karanlığın içinde, az önce duvara kazıdığın Tsuchiryu sembolünün hemen yanında, kaya yüzeyine kunaiyle tek çizgide kazınmış yeni bir işaret duruyor. Bir spiral. Hiçbiriniz onun kazındığını duymadınız. Hiçbiriniz orada birini görmediniz. Ama artık biri sizin mağaraya indiğinizi biliyor. Belki de baştan beri biliyordu.

Haruka kunaisini sessizce çekiyor. Genta dişlerini sıkıp omzunu gevşetiyor. Shui korkmuş ama kaçacak halde değil, gözleri senden gelecek emirde. Önünde birkaç net yol var. Birincisi, sağ koridordaki tel tuzağını dikkatlice çözerek ilerlemek ve tavanda asılı olanlar arasında hala yaşayan biri varsa onu kurtarmaya çalışmak. Bu, doğrudan dehşetin kalbine girmek olur ama en somut insan hedefi de orada. İkincisi, sağ tarafı şimdilik işaretleyip sol koridordaki ritmik metal sesini takip etmek. Bu sizi aktif çalışan bir bölüme, Touma’nın adamlarına ya da doğrudan lojistik merkezine götürebilir. Üçüncüsü, arkanızdaki girişi güvene alıp önce sizi takip eden ya da girişe spiral kazıyan kişiyi avlamak. Bu, kuşatılma riskini azaltır ama içeride yardıma muhtaç biri varsa zaman kaybettirir. Ya da kim bilir, belki başka bir planın vardır.

Mağara sanki mağara değil de yerin altına inşa edilmiş bir konak gibi hissettiriyordu. Zemin yumuşatılmış, üzerinde yürümek acı vermez hatta biraz zorlu koşulda da olsa üzerinde uyunabilir hale getirilmiş. İçerisi sürekli havalandırılıyor, nefes almak oldukça rahat, havanın temiz olduğu bile söylenebilir. Yetersiz olsa da ışıklandırmaya sahip, kör karanlıkta değil, yol bulma işi kolaylaştırılmış. Buraya düzen kurmak için epey zaman ve emek harcanmıştı. Doğal bir labirenti ev konforuna çevirmek oldukça zor bir işti. Genta'nın sözüne cevap verdim. “Valla he neler yapmış pezevenkler.” Tekmeyle bayılttığım maskeli gencin söylemeye çalıştıkları şimdi biraz aklıma uyuşmaya başlamıştı. Söylediği şeylerin kavgayla bir ilgisi yoktu, söylediği şeyler o an için tamamen saçmalıktı. Ancak bahsettiği şey burasının haydutlar için yeni bir ev olduğuydu. Çocuk bana bir şekilde evsiz kalıp birbirine sahip çıkmış kaçakların aralarındaki bağın kuvvetini betimlemeye çalışıyordu. Önce dönüp işledikleri günahların hesabını verme kısmını atlasa da kendi içinde tutarlı bir hikayeydi. Benim işlevimse tam olarak işledikleri günahların cezası olmaktı.

Duvarda sayılmış günler, tavana asılı cesetler, aynı yerden gelen yardım çırpınışları ve tuzaklar, kazma sesleri. İçerideki yaşam bizden bağımsız devam ediyordu. Alarm halinde olmamaları kendileri için iyi de olabilirdi kötü de. Doğrudan bir savaşta kazanamayacaklarının farkında olmalılardı. Bize karşı evlerinde olmamızın avantajını kullanmak için her şeyi deneyeceklerini biliyorduk. Çünkü bizi yenmelerinin tek yolu buydu. “Aferin, tuzaklara gözünüz açık olsun. Bizi alt etmelerinin tek yolu bu.”

İçinde bulunduğum durumun netliği keskinleştikçe zihnim daha iyi çalışmaya başlıyordu. Buraya onların canlarına okumaya gelmiştim. İlerleyişimiz tıkandığında karşımıza çıkan tüm seçenekleri aynı anda değerlendirebilecek kalibrede bir ekip olduğumuzu kavramıştım. Karşıma çıkan her tuzağı alt edip, her rehineyi kurtarıp, hiçbir haydutu sağ bırakmayıp, Touma’yı canlı şekilde ele geçirerek buradan çıkacaktım. Hem de tüm bunları ekibimden kimsenin kılına zarar vermeden başaracaktım. “Çember formasyonuna geçiyoruz.” O an isimlendirdiğim bu taktiği zihnimde canlandırırken o anda çocuklara aktaracaktı. “Genta, Haruka ve ben çevresini oluşturduğumuz çemberle farklı yönlere bakıyor olacağız. Shui ortamızda kalıp haberleşmemizi sağlayacak.” Tam o sırada arkamızdan geçen gölge benim sembolümün üzerine bir spiral eklemişti. Çevrelenmemiz an meselesiydi. Çevrelensek de bizimle doğrudan çatışamayacaklarını biliyorlardı. “Artık sessiz olmamıza da gerek yok. Lüzum gördüğünüz an bağırın. Shui ile olan mesafenizi ayarlayın, gözden kaçırmayın.” Shui’ye döndüm. “Oluşturduğumuz çemberin çevresini aşıp sana yaklaşan düşman, tuzak, herhangi bir şey olduğu anda haber vereceksin, önceliğimizi sana çevireceğiz.” Formasyonun anlaşıldığına emin olmalıydım. Görevi güvenceye alacak sigorta sistemini oluşturmaya çalışıyordum. Talimatları oluşturduğumuz temelin üzerine dizerek devam edecektim. “Ne olursa olsun formasyonu bozmak yok.”

Yapmamız gereken işleri zihnimde listeledim. Öncelikle Shui’yi iki koridorun içini ve mağaraya giriş yaptığımız alanı görebilecek bir noktaya yerleştirecektim. Kendi görüşümü ayarlayarak belirlediğim noktayı Shui’yle göz teması kurarak parmağımla işaret ettim. “Burada dur. Kendini yormadan dönerek bizi gözlemle. Dakika başı spesifik bir melodiyle ıslık çalmanı istiyorum. Rüzgar sesinden net şekilde ayırt edilebilir olsun.” Genta ve Haruka’nın bunu neden istediğimi anlaması için onlara dönüp izahıma devam ettim. “Bu, her şey yolunda demek.” Sıradaki iş arkamızdaki girişi güvene almaktı. Tsuchiryu sembolü bulunduğumuz yerden gözüküyordu, oradaki kişi Shui ile temasını koruyarak giriş yaptığımız kapağı inceleyebilirdi. Merdivenlerden yukarı çıkmaması gerekiyordu. Ayrıca mağaranın içinde gittiğimiz kısa mesafede gözden kaçırdığımız bir geçit olma ihtimali de bu kişinin incelemesine dahil olmalıydı. Görev için en mantıklı aday Genta gibi duruyordu. “Genta, arkamızda biri var, girişi kontrol et. Merdivenlerden yukarı çıkma, formasyonu koru. Yürüdüğümüz yolda bir geçit veya görmediğimiz koridor olup olmadığına bak.”

Shui ve Genta hazırdı. Şimdi biraz daha tehlikeli gördüğüm işlerle ilgili görevlendirmelerdeydi sıra. Sol koridordaki sesleri, soğuğu, nemi araştırması için Haruka’yı gönderecektim. Formasyon yeterince ileri gitmesini önleyeceğinden muhtemelen bir şey bulamayacaktı ama en azından bir cepheyi tutup küçük de olsa bilgi edinmemizi sağlayacaktı. “Haruka, sol koridordan gelen seslere bir bak. İlerlerken tuzaklara dikkat et, bir şey bulamasan da formasyonu bozma.” Haruka ve Genta görevleri için uzaklaşmaya hazırlanırken erkekliğin getirdiği aptallıkla yapabilecekleri zihnimden geçtiği anda bana yakın duran omuzlarından tutup biraz da sıktırarak bir hatırlatma yapma gereği duydum. “Unutmayın, Shui ile göz temasınızı bozmayacaksınız.”

Son olarak kendi yapacağım iş kalmıştı. İlerleyiş yolumuz gibi gözüken sağ koridordaki tuzakları etkisiz hale getirmekle uğraşacaktım. Oldukça dikkatli ince işçilik gerektiriyordu bu. Çocuklar araştırmalarını yaparken koridoru yavaşça temizleyip arada bir Shui’den gelecek ıslık sesine dikkat kesilecektim. Bazen de elimdeki işi kolayladığımda dönüp orada olduğuna ve işlerin yolunda olduğuna emin olacaktım. Hedefim tuzakları hallettikten sonra tavana asılı olanları kurtarmaktı. Yalnızca yolumuzda değil, asılı kişilerin altında ve iplerine bağlı da tuzaklar olduğundan şüpheleniyordum. İnce işçilikle burayı temizlemem gerekiyordu. Çünkü yaşıyor gibi gözüken kişiyi kurtarmak, mümkünse bilgi almak, diğerlerinin üzerlerini aramak, ölüleri buradan çıkarken düzgün şekilde toprağa gömmek ihtiyacı hissediyordum. Yakalanma korkumuz olmadığı için biraz sesli ve cesur çalışabilirdim. Ekipmanımız bol değildi ama buraya bir kunai zayi edebilirdim. Güvenliğimi bozmadan biraz daha hızlanabilirsem çok etkili olurdu.