Shinsei

Katou, ismini öğrenmediğim, ancak Genjutsu ile diz çöktürmeye çok yaklaştığım adamı ellerimden kurtaran şey Shuujin’in Kage Bunshin’i oluyordu. Katou’nun sırtından beni koparmış, sert bir savrulmayla yere çakmıştı. Sırtımın zeminden hasar almasıyla birlikte bir anlığına nefesim kesilmişti. Rakibim ise, hedefimin yanına giderek Genjutsu’yu çözmeyi başarmıştı. Shuujin gerçekten büyük bir dertti. Dişli bir rakipti ve onu yenmem mümkün gözükmüyorsa da, elimden gelen her şeyi denemeye çalışıyordum. Ancak, bu savaşı sonlandırabilecek tüm veriler yavaş yavaş gözümün önüne gelmeye başlıyordu. Duruşu bozulmuştu, göğsü hızlı hızlı inip kalkıyordu. Yorgundu. Denge kurmakta da zorlanıyordu. Shuujin’de net bir açık vardı ve bu açık öylesine büyüktü ki, onu anında yok etmemi sağlayabilirdi. Üstelik, ikinci hatayı da yapmıştı. Arkadaşlarını uzağa yollayarak, benimle teke tek kalmıştı.

Hedefim, uzun uzun mühürler yapmaya başlamıştı, ancak ellerinde tam senkron tutmuyordu. Çakrası dalgalıydı. Odaklanmaya çalışıyor, ancak oldukça zorlanıyordu. Arkamda, az önce kullandığı jutsusun izleri kalmıştı, alevler hala yanmaya devam ediyordu. Gözleri yere bakıyordu, muhtemelen ya benim gözlerimden kaçmaya çalışıyor ya da mühürlerine odaklanmaya çalışıyordu. Ancak bu benim için mükemmel bir fırsattı. Shuujin’i sakat bırakacaktım. Her şeyden önce, ben bu adamlara muhtaç değildim ve buraya kan dökmeye gelmiştim. Böyle örgütler içerisinde, zayıflara yer verileceğini de sanmıyordum. Yani Shuujin’i sakat bırakmak, benim için mükemmel bir prestij olabilirdi. Köyüm açısından bu nasıl karşılanırdı bilmiyorum ama, örgüt içerisinde kesinlikle ismimi duyuracaktı.

Bu yüzden, kunaimi sıkıca kavradıktan sonra, bir shinobi için mesafe sayılmayacak üç metreyi hızla ileriye doğru atılarak zıpladım. Görüşünden iyice çıkmak istiyordum. Yakınlaştığım anda, hedefim elleri ve parmakları olacak. Kunaiyi, inişimin de verdiği hızla öyle bir saplayıp yarmak adına kuvvet vereceğim ki, en azından iki ya da üç parmağını koparacağım. Eğer bunu başarabilirsem, aşağıya indiğim gibi ters tuttuğum kunaiyi yukarı doğru doğru savurarak boğazına dikey ve derin bir darbe vermeye çalışacağım.

Ya sakat kalacaksın, ya da öleceksin Shuujin.

Başka yolu yok.

Adımlarım, bu açığı yakaladığım gibi yerimden fırlamak için harekete geçti. Shuujin, hala mühür yapmaya çalışırken çoktan görüş açısına girmiştim, bu yüzden kunaiyi doğrudan hedefe sallamaya karar verdim. Ellerini, daha doğrusunu parmaklarını yok etmeye odaklanmıştım. Shuujin, refleksle elini geri çekmiş olsa bile geç kalmıştı. Sol elinin serçe parmağı, yarısından itibaren koparak yana savrulmuştu bile. İstediğime ulaşmıştım, yay çizip toprağa sıçrayan kan, benim zaferimi gösteren bir çizimdi. Ağzından kontrolsüz, hayvani, ilkel bir çığlık çıkmıştı. Dizleri çözülmüş, kopan parmağını diğer eliyle kavramıştı. Acıyla harmanlanmış bir çığlık çıkıyordu bu sefer ağzından. Ancak bu benim umurumda değildi, ben bir zafer elde etmiştim ve bu Sennashi denilen örgütün içerisine sızmak için bir fırsat yaratmıştım. En azından öyle düşünüyordum.

Adamlar, Shuujin’in etrafında toplanmış, silahlarını çekmişlerdi. Beni burada öldüreceklerini düşünüyordum, hepsi bana doğrulmuştu. Gözlerinde panik vardı, öfke daha ağır bassa bile görünüyordu. Shuujin, herkese silahlarını koymasını emretmiş, hepsini baskılamıştı. Silahlar yavaş yavaş inerken, bana burada beklememi söylemişti. Güç bela ayağa kalkmış, toprağa damlayan kan izleriyle birlikte çadırlara doğru ilerlemişti. Bense, hala gardımı tutmaya devam ediyordum. Ancak bu yorgunlukla, bedenim beni taşımayı reddediyordu. Adrenalin kendisini bıraktığında, bedenim de dizlerimden başlayarak yarı yolda bırakmıştı beni. Toprağın soğukluğu yüzüme vururken, tamamen savunmasızdım. Hame ve Shiho’nun şimdi ne yaptığını merak ediyordum. Bu görev olmadık yerlere uzanıyordu ve onları hiç olmayacak bir şeyin içine doğru çekiyordum. Onları uzaklaştırmam gerektiğini hissediyordum.

Bu düşüncelerden beni uzaklaştıran, Shuujin’in çıkardığı ayak sesleriydi. Sol elini kalın bezlerle sarmıştı, kanın hala sızdığı görülüyordu. Sağ elindeki parşömeni yüzüme fırlatmış, burada yazanı öğrenmemi söylemişti. Kaç gün sürerse sürsün, tam anlamıyla öğrenene kadar karşısına çıkmamamı söylemişti. Yemek su ihtiyacımı ise buradaki adamlardan giderecektim. Cebinden çıkardığı kısa, sade bir tantoyu yere atmış, eğitim için bunu kullanabileceğimi söylemişti. Onlarla hareket edeceksem sadece Genjutsu’nun yetmeyeceğini söylüyordu. Kendimi gösterdikten sonra gerisini konuşacaktık. Anlaşmamız böyle değildi, ancak şuan kelime yapabilecek bir halde de değildim. Zar zor yerimden doğrulup parşömeni elime almış, mührünü açmıştım.

Zanei Shunjin. Tekniğin açıklaması, nedense babamın eğitimlerinden sonra pek tanıdık geliyordu. Bu bana yabancı değilmiş gibi hissettiriyordu. Özellikle zamanında vermeye başladığı kılıç eğitimleriyle birlikte, çok daha tehlikeli bir hal alacak teknik gibi duruyordu. Olduğum yerde, bağdaş kurup okumaya devam ettim. “Bu bir an jutsusudur.” Okumaya devam ettim sakince. Henüz bir eyleme geçmeye gerek yoktu. “Bu teknik sabırsız olanı affetmez.” Belli ki, bu teknik üzerinde ustalaşmam veya öğrenmem için oldukça sağlam bir zihne sahip olmam gerekiyordu. “Ve o hedef, tek bir an için yaşar.” Shuujin gözlerimin önüne geldi. Bu tekniği öğrendikten sonra ne yapacağımı çok iyi biliyordum. Hedefim tek bir an için yaşayacaktı.

Yerimden yalpalaya yalpalaya kalktıktan sonra geldiğim noktaya doğru ilerlemeye başladım elime aldığım tanto ve parşömen ile birlikte. Hame ve Shiho ile buluşacağım kulübenin gözüme gireceği noktaya doğru ilerlemeye başlayacaktım. Bütün antrenmanlarımı orada yapmak istiyordum. Ancak, önce bir kenara bırakmak zorunda kaldığım abimin alın bandını alacak, sonrasında kulübe içerisinde yorgunluğumu atmak için iyi bir uyku çekecektim. Buna ihtiyacım vardı, bedenimin dinlenmesi gerekiyordu. Antrenmanlara sonrasında başlayacaktım. Şimdilik, gitmeliyim, yorgunluğumu atmalıyım. Bu tekniği öğrendiğim zaman, çok daha büyük yorgunluk yaşayacağımın bilincindeyim.

Ağabeyim, ona ait olan bu alın bandını aldığımda, bir an için ne yaptığımı sorguladım. Neyin peşindeyim, ne yapıyorum ve ne yapacağım. Bu adamlarla nereye kadar ilerleyeceğim. Sözde, onları yok edecektim, kan dökülecekti. Ancak şimdi beni aralarına almaktan bahsediyorlar, bana jutsu öğretiyorlar. Kendimi geçtim, yanımda gelen bu iki kişiyi ne yapacaktım? Hame ve Shiho, onları yanımda getirdim ancak bu işin gidişatında ne olacak bilmiyorum. Ya onları buradan çıkarmam gerekiyor, ya da onlarla birlikte buradan çıkmam gerekiyor. Gerçekten, ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Bedenim ve zihnim, öylesine yorgun ki, doğru düzgün düşünmek için bile zihnimi çalıştırmam gerekiyordu. Bense, kulübenin kapısını kapatmış, dış dünya ile tüm bağlantımı kesmiştim. Tantoyu ve parşömeni bir kenara bırakmış, sırtımı duvara yaslayıp yere çökmüştüm. Öylesine yorulmuştum ki, bu hareketim bile bilinçsizce gerçekleşmişti. Bir shinobi olarak, dışarıda savaşmanın ne kadar zor olduğunu öğreniyordum. Bu tempoya alışmam gerekiyordu sanırım. Ancak, o zaman şimdi değildi, çünkü gözlerim yavaş yavaş kendi kendine kapanmaya başlamıştı.

Gözlerim kapandığında, abim Ryoichi karşımda duruyordu. Tepeden bakışlarıyla beni süzüyor, o eskiden gördüğüm gözleriyle bakmıyordu bana. Bu sefer ne bir merhamet, ne bir öfke vardı. Bir bıçak gibi keskindi gözleri. Dudakları aralandığında, bana hiçbir şey olamayacağımı söyledi. Sesi, kafamın içinde yankılanıyordu. Yukarıdan düşmeye başlayan hayvan yüzlü maskeye kitlenmişti gözlerim. Abim, kılıcını bir anda çekerek tek bir hareketle maskeyi ikiye ayırmıştı. Parçalar daha yere düşemeden, gözlerim açılmıştı.

Nefesim hızlanmış, kalbim göğsümü zorluyordu. Abimin üzerimde yarattığı bu etkiyi anlamak güçtü. Onunla bir gün tanışmayı iple çeksem de, benim için ne kadar hayırlı bir durum olacaktı, fikrim yoktu. Şimdilik, yorgun düşmüş bedenimi biraz dahi olsa rahatlatmayı başarmıştım. Gecenin köründe uyanmıştım, ay tepede beni selamlıyordu. Soğuk, bütün bedenimi tetiklemişti dışarıya adım attığımda. Bedenim hafiflemiş gibiydi. Yorgunluğumun yerini ufak bir canlılık almıştı. Antrenmanı gerçekleştirmeye hazırdım. Ancak bu antrenman için ne kullanabileceğimi bilmiyordum. Düşünmeye devam ederken, gözüm kulübenin karşısındaki korkuluğa takılmıştı. Üzerinde birkaç eski kesik vardı, daha önce kullanıldığı belliydi. Ya yalnız değildim, ya da buradan birileri geçip gitmişti. Ancak bunları düşünmenin vakti değildi, şimdi antrenmana nereden başlayacağımı düşünmeliydim.

Tantoyu, babamdan öğrendiğim gibi ters bir şekilde tutup, sol elime almıştım. Derin bir nefes alıp, kafamda düşüncelerimi netleştirdim. Bu tantoyu sadece kılıç olarak değil, hızımın uzantısı olarak görmeliydim. Çakra, her yerimden akmalıydı. Çakramı kılıca kilitlememem, aksine serbest bırakmam gerekiyordu. Çakra, ip gibi ince olmalıydı, düşmanın göremeyeceği şekilde. Nefesimi ise, yarım bırakmam gerekiyordu. Hareket ettiğim an, çoktan harekete geçmiş olmalıydım. Her bir uzvum, buna bedenim de dahil, serbest kalmalıydı, özgür olmalıydı, birbirinden ayrı ama birbirini tamamlayan parçalar haline gelmeliydi. Parşömenden okuduğum ve anladığım şey buydu. Bu yüzden, önce zihnimin susması gerektiğini düşünüyordum. Ters tuttuğum tantoyu, bedenimin önüne almış, her an saldıracakmış gibi kuklanın karşısında beklemeye başlamıştım.

Gözlerimi yavaş yavaş kapadım. Nefeslerim, daha kontrollü, derin bir şekilde ciğerlerimi dolduruyor, sonrasında yavaşça boşaltıyordum. Birkaç saniye, birkaç dakikayı bulmaya başladı. Her bir uzvumu, zihnimi, ayrı birer parça olarak düşünüyordum. Sol elimde duran tantoyu da, kolumun bir parçası olarak düşünmeye başlamıştım. Geçen bir yirmi dakikalık zaman diliminden sonra, son aldığım nefesi tutmak yerine yardım bırakmış, çakramı özgürce ellerimden uzanmış yeni bir kol olan tantoma aktarmaya başlamıştım. Şimdi, bağımsızlığın sırası ayaklarımdaydı. Harekete geçmeliydim, harekete geçtikten sonra ise, tantoyu tuttuğum kolumun görevi geliyordu. Birkaç savuruş atmalıydım, şimdilik hızlı olmak zorunda değildi, ancak tekniği tam oturtabilmeye çalışmalıydım. Her savuruştan sonra, yine yirmi dakika nefes egzersizi yaparak, önce bütün vücudumu ve çakra akışımı hissedecek, sonra vücudumu parçalara ayıracağım zihnimde.

Zor, öğrenmek oldukça zor olsa da hayatım her zaman eğitim almakla geçti. Akademi, akademi sonrası babamın hocalığı, ağabeyimin hocalığı, bu yüzden bir şeyler üzerinde ustalaşmayı seviyorum. Meraklı birisi olduğumu çoğu kişi biliyor olmalı, öğrenmeye her zaman açtım. Belki de, ailemin üzerimde yarattığı etkilerden birisiydi bu.

İlk savuruşumun ardından gelen kesik, temizdi ama boştu. Hala gecikmeli vuruşlar yapıyordum ki bu beklemediğim bir şey değildi. İlk defa belki de gerçek bir tanto ile çalışma imkanı yakalıyordum. Üstelik, bu çalışmanın sonucu benim hayatımı şekillendirecekti. Çakram aksa bile bir yerde düğümleniyordu. Bunu çözmem gerekiyordu, bu yüzden derin nefeslerimi alıp, zihnimi tamamen boşalttıktan sonra savurmaya devam ediyordum. Ancak, bir problem vardı, teknik ben istemeden acele ediyor gibiydi. Savuruşlarım, gittikçe daha sakin, daha kontrollü bir hal alıyordu. Ancak bir türlü, parşömen içerisinde bahsedilen o “an”ı yakalamayı başaramıyordum. Tekniğim kusursuz bir şekilde ilerlemiyordu, o anlık kopuşa kanalize olamıyordum.

Ter, yüzümden süzülürken, saatler geçtiğini fark edebiliyordum. Ancak bırakmak istemiyordum, beni motive eden şeylerden birisi, belki de ağabeyime yaklaşmış olmaktı. Onu tanıyan adamlardan birisinin parmağını koparmayı başarmıştım. Şimdi ise, daha fazlasını yapmak istiyordum. Shuujin denen adamı öldürecektim. Gördüğüm rüyanın da etkisinde kalıyordum, ağabeyimin beni bir yerlerden izlediğini düşündürtüyordu bana. Karanlıkların içerisinde bir yerlerde, sanki beni test ediyormuş hissiyatına kapılıyordum. Ona göstermek istiyordum, ne kadar güçlü olduğumu ve ne kadar güçlenebileceğimi. Bu yüzden, bu tekniği öğrenmek zorundayım, bu teknikte ustalaşmak zorundayım.

Ancak beni düşüncelerimden uzaklaştıran, bembeyaz saçlarıyla, elinde şemsiye olan yaşlı bir adamdı. Ağır ağır yürüyor, beni fark ettiğinde ise sadece bakmakla yetiniyordu. Ben çalışmaya devam edecekken, adam kulübenin yanındaki eski banka gelip oturmuş, şemsiyesini de dizlerinin yanına dayamıştı. Bir süre nefeslendikten sonra, antrenmanımı gözlemlemiş ve kendi yorumunu koymuştu. Hiç kesmeden önce durmayı denememiştim. Gözleri sağlam bir ihtiyar olmalıydı, belki de basit görünen ancak çok daha gizemli ve derin birisiydi. Emin değildim. Mesafesini koruyarak, bana Konohalı olup olmadığımı sormuştu. Bu adama güvenemezdim. Bu yüzden yalanımı devam ettirmem gerekiyordu. Eliyle geldiğim geçiti göstermiş, maskeli adamların uzun süredir burada olduğunu, başıma bela olabileceklerini söylüyordu.

“Az önce onların yanından geldim.” Dedim sakince. “Başlarındakilerden bir tanesinin serçe parmağını kopardım.” Oldukça sakin bir şekilde ağzımdan çıkmıştı kelimeler. Adamın, alın bandıma bakarak Konohalı olduğumu düşündüğünü var saymıştım. İşaret parmağımla alın bandıma bir kez vurdum. “Ağabeyim, Kurooni Ryoichi’nin alın bandı. Konohalı değilim, onun peşindeyim. Onun alın bandını taşıyorum sadece.” Tantoyu bir anlığına indirdim, ancak savunmayı bırakmadım. Bu adamın kim olup olmadığını bilmiyorum. Ancak dediği şey kafama takıldı. “Sen kimsin ihtiyar, ismin nedir?” İsmini öğrenmeye çalışırken, alın bandımı sakince sıkacağım alnıma yerleştirip. Ağabeyim kadar güçlü bir adam olmak istiyorum, onu anlamak istiyorum. Beni izlediğini biliyorum Ryoichi, şimdi dikkatli izle o beklediğin karanlıkta.

Gözlerimi birkaç saniyeliğine kapadım alın bandımı sıkarken, geri açtığımda Eiengan’ım aktifti. Bu sefer, ihtiyarın dediğini yapacağım. Onun şemsiyesine doğru gerçekleştireceğim saldırı sırasında, kesmeden önce durmayı deneyeceğim. Odaklanacağım, ağabeyimin kanının damarlarımda aktığını, onun kudretini alın bandından miras aldığımı düşünecek ve beni izlediğini, test ettiğini bilerek, ona gerçek gücümü göstereceğim.

Kawaguchi Jizou. Sanırım anlatma konusunda birkaç eksiğim olmuştu, zira abimin Konohalı olduğunu söylememiştim ancak bir kaçak olduğunu da belirtmemiştim. Neyse ki, ismini bilmiyor olmalıydı. Bu da benim için iyi bir şeydi diyebilirdim. İsmini sorduğum sırada ise, kendisini ‘büyük kayalara ve keskin kılıçlara boyun eğdiren, hükümdarların elini sıkmış ve saygısını kazanmış, bu yüzyılın gelmiş geçmiş en şanlı, en şöhretli, en manyak, en büyük shinobilerden olan’ olarak tanımlamıştı. Boş gözlerle onun bu kendini anlatışını dinlemiştim, garip bir sessizliğin içerisinde kalmıştık ikimizde. Ağzımdan birkaç kelime çıkarmak yerine, onun bana söylediği şeye odaklanarak ‘durmayı’ denemiştim. Gerçekten durmuştum, ayaklarım toprağa gömülmüş, zihnim susmuş, ancak bir adım ve o bahsedilen ‘bir an’ ı yakalamayı başarmıştım. Şemsiyenin yüzeyinde bir çizgi açmayı başarmıştım, kusursuz değildi, derin de değildi, ancak çok daha temiz bir kesikti. Jizou, şaşkın bir gülümsemeyle birlikte kendisini överek tebrik etmişti beni. Bense, yine aynı nötrlükle sadece ona bakmıştım.

Birkaç saniye sonra ise, o şemsiyeyi 500 ryo’ya aldığı ve onu kestiğim için parasını geri istiyordu. Tam ağzımı açacaktım ki, bakışlarım uzaklara kaydığında Hame, Shiho ve Ōotoko-Jin’in bize doğru geldiğini görüyordum. Jizou da duruma şaşırmıştı, Ōotoko-Jin’in ne olduğunu da anlamamıştı. Elimi cebime atıp, adamın 500 ryo’sunu vermeye karar vermiştim. “Al şunu.” dedikten sonra, takım arkadaşlarımın gelişini beklemeye başladım. Şimdi, planımın ikinci kısmına geçiyorduk. Onları geri yollamak ve yoluma tek başıma devam etmek. Artık, onları kontrol edemeyeceğim bir noktaya doğru ilerlediğim için, köye güvenli bir şekilde yollamam gerekiyor. Bunun için de babama ihtiyacım olacak.

Hame ve Shiho geldiği anda, önce onların neden aceleyle geldiklerini soracağım. Onları dinledikten sonra, Shiho’dan babamın verdiği kunaiyi isteyeceğim. Babam, istediğim zaman onu buraya çağırabileceğimi söylemişti. Bunu kullanmam gerekiyor. Bunu yapmadan önce ise, herkesten izin isteyerek bir ağacın tepesine çıkacak, sonrasında kunaiyi tam ortalarına fırlatarak babamı buraya çağıracağım. Benim nerede olduğumu anında görecektir diye tahmin ediyorum. Onunla göz teması kurduğum gibi, iletişim kurmak için Derin Fısıltı yeteneğimi kullanacağım.

“Sennashi adında bir örgütün içine sızma fırsatı yakaladım. Bunu kullanacağım. Ancak bunu yaparsam, yanımda getirdiğim Hame ve Shiho’yu tehlikeye atacağımı biliyorum. Onları geri götür, baba.” diyeceğim. Genin olduğum için, belki de oğlu olduğum için buna karşı çıkacak olabilir, ortada Kurooni Ryoichi gibi bir vaka varken, çok büyük endişeler taşıyacağını biliyorum. “Beni bunu yapmam için eğittin. Yapacağım. Kurooni ve Konohagakure için bu fırsatı sonuna kadar kullanacağım. Her beş gecede bir, burada buluşalım. Sana rapor sunacağım. Burada bir grup lideriyle dövüşme fırsatı yakaladım, onun serçe parmağını koparttım. Şimdi, içlerine sızmak için onu öldüreceğim. Bana güven, köyümün bana güvenmesini sağla, Kurooni ailesini yücelteceğim, kanımda akan kudretle birlikte, görevimi en gizli ve ölümcül şekilde ilerleteceğim.” Babamı ikna etmek istiyorum. Bu görevi başarıyla yerine getireceğim.