Shinsei

Kızıl gökyüzünün altında dönen akbabaların çığlıkları giderek uzaklaşıyor. Ginzaburou'nun yarattığı dünyanın çatlaklarla kaplı zemini, üzerine düşen yıldırımlar ve gözlerini yoran sonsuz kırmızılık, birbirlerinin üzerine kapanan görüntülere dönüşüyor. Alın bandının metal yüzeyinde dönen spiraller, gördüğün her şeyi yeniden yazmaya başlıyor. Yureikumo tapınağında oturan yaşlıların yüzleri değişiyor, dua boncukları sayısız gözbebeğine dönüşüyor, babanın mühür uygulayan eli senin elin oluyor. Klan binasının koridorları birbirlerine bağlanarak sonu gelmeyen bir geçit oluşturuyor ve her kapının ardında farklı yaşlarda bir Jin bekliyor. Hepsi seni izliyor. Hepsi aynı kapıya uzanıyor. Kendi üzerine uyguladığın Genjutsu katmanları çoğaldıkça Ginzaburou'nun dünyasına ait kızıllık solmaya başlıyor. Çakranın bedeninde dolaşan her zerresini hissediyorsun. Gerçekliğin sınırlarını parmaklarınla kavrayabilecekmişsin gibi geliyor. Karşında devasa bir kapı beliriyor. Onu tanıyorsun. Daha önce açtığın, içinde binlerce kez öldüğün, iradeni bir varlığın karşısında sınadığın kapı. Parmakların yüzeyine yaklaşırken bütün farklı yaşlardaki Jin'ler aynı anda ellerini uzatıyor. Bir anlığına, zihninin bütün parçalarının tek bir iradede birleştiğine inanıyorsun. Kapının üzerinde ilk çatlak beliriyor. Ardından ikincisi. İçindeki korku kaybolmaya, yerini sınırsız bir hakimiyet duygusuna bırakmaya başlıyor. Tam da yeniden Genjitsuka'ya ulaşacağına inandığın o kusursuz anda, suratının ortasında korkunç bir darbe hissediyorsun.

Yumruk, bütün kafatasını sarsan bir acıyla gerçekliğini paramparça ediyor. Kapı çatlıyor. Etrafında duran Jin'lerin yüzleri camdan yapılmış maskeler gibi kırılıyor, gökyüzü binlerce parçaya ayrılıyor. Her parçanın içerisinde başka bir Jin'in yüzünü görüyorsun, bazıları gülümsüyor, bazıları ağlıyor. Son parça da kırıldığında, kendini yeniden Ginzaburou'nun kıpkırmızı dünyasında buluyorsun. Bedenin birkaç metre geriye savrulup sert zemine çarpıyor. Ağzında kanın metalik tadı, kaburgalarında ağır bir baskı var. Gökyüzündeki akbabalar hala dönüyor. Yıldırımlar hala düşüyor. Ginzaburou ise birkaç metre ötede, sağ yumruğunu ağır ağır indirirken seni izliyor. "Ne yaptığını gördüm. Kendi üzerine katmanlar bindirdin. Benim Genjutsu'mun üzerine kendi Genjutsu'nu kurdun, sonra onun da üzerine bir başkasını. Sonunda yarattığın şeye o kadar inandın ki, önümde durduğunu bile unuttun." Birkaç adım yaklaşarak gözlerinin içine bakıyor. "Bir Shinobi karşısındaki düşmanı görmeyi bıraktığı anda yenilir, Jin. Sen ise kendi yarattığın dünyanın içinde kaybolmayı zafer sanıyorsun. Eiengan'ın gerçek gücü, başkalarına ne kadar kusursuz yalan söyleyebildiğinle değil, kendine söylenen yalanı ne kadar erken fark edebildiğinle ölçülür."

Ginzaburou senden yaklaşık dokuz metre uzakta duruyor. Sol işaret parmağını kendi gözüne götürüyor. "Gerçekliği istediğin şekle sokmaya çalışıyorsun. Karşındaki gerçeklik değişmediğinde başka bir gerçekliğe kaçıyorsun. Diyelim ki yüzlerce dünyanın kapısını açabiliyorsun. Peki, hangisinin içinde olduğunu nasıl anlayacaksın? Birinin senden önce o kapıdan geçmediğini nereden bileceksin?" Kısa bir sessizliğin ardından ellerini göğsünün önünde birleştiriyor. Parmakları karmaşık mühürler oluştururken sol avucunun içinde masmavi bir çakra birikmeye başlıyor. Kızıl dünyanın ortasında beliren bu yabancı renk, çevrenizdeki bütün kırmızılığa meydan okuyacak kadar parlak. "Beni geçmek istiyorsan önümden kaçmayı bırak. Kendi gözlerini kullan. Burada neyin sana, neyin bana ait olduğunu öğren." Ardından avucunu zemine bastırıyor. Toprağın üzerinde birbirine bağlı yedi halka açılıyor. Her halkanın merkezinden yükselen çakra, birkaç saniye içerisinde siyah çerçeveli, koyu gümüş yüzeyli devasa aynalara dönüşüyor. Yedi ayna Ginzaburou'nun arkasında yarım daire oluşturuyor. Her birinin içerisinde adamın farklı bir görüntüsü beliriyor. Birinde hareketsiz duruyor, diğerinde saldırıya hazırlanıyor, bir başkasında ise sanki saldırısını çoktan gerçekleştirmiş gibi kolunu ileri uzatmış. Yansımaların hiçbiri aynı anda hareket etmiyor. "Eiengan: Shichikyou Raijin."

Tekniğin adı zihninde herhangi bir karşılık bulmuyor. Ne akademide ne de babandan öğrendiğin Kurooni teknikleri arasında böyle bir şey hatırlıyorsun. Fakat anlamını düşünmeye fırsat kalmadan gökyüzünden yedi ayrı yıldırım düşüyor. Her biri aynalardan birine çarparken yüzeylerinde masmavi çatlaklar beliriyor. İlk yıldırımın ışığını gördüğünde ikincisinin sesi geliyor. Üçüncüsü henüz düşmemişken dördüncüsünün gölgesi zeminde beliriyor. Zamanla hareket birbirinden ayrılmış gibi. Ginzaburou'nun yumruğuyla yere savrulmuş bedenini toparlayabilmek için birkaç saniyen bulunuyor. Dizlerindeki ağırlığı kaldırıp ayağa doğrulabildiğinde karşındaki adamla aranda hala yaklaşık dokuz metre olduğunu görüyorsun. Birinci aynanın yüzeyi parçalanıyor. İçinden Ginzaburou'nun biçimini taşıyan, tamamen masmavi yıldırımdan oluşmuş bir silüet çıkıyor. Adamın kendisi kıpırdamadığı hâlde silüet sana doğru koşmaya başlıyor. Ardından ikinci ayna kırılıyor ve başka bir silüet ilkinin arkasından harekete geçiyor. Üçüncü aynadan çıkan yansıma farklı bir açıya yönelirken diğerlerinin hareketleri birbirleriyle çakışmaya başlıyor. Birinin kolu kalkarken diğerinin bacağı savruluyor. Gökyüzündeki akbabalar aynı anda yön değiştiriyor.

Yedinci aynanın yüzeyinde beliren son yansıma ise diğerlerinden farklı. Orada Ginzaburou görünmüyor. Orada sen varsın. Elinde tantonla, yaralı ve kanlar içindeki halinle, doğrudan kendi üzerine koşarken görünüyorsun. İlk yıldırım silüeti aranızdaki mesafeyi hızla kapatırken diğer aynalardan yükselen uğultu giderek şiddetleniyor. Hangisinin gerçek bir saldırı olduğunu, hangisinin yalnızca bir görüntüden ibaret kaldığını henüz bilmiyorsun. Son aynadaki kendi suretinin ne yapacağını da. Ginzaburou ise dokuz metre ötede, hareketsiz biçimde seni izlemeyi sürdürüyor. Tekniği harekete geçmiş durumda. Önündeki yıldırım silüetinin ilk saldırısı yaklaşırken, artık bir karşılık vermen gerekiyor.

Ne yapacaksın, Jin?

İlk yıldırım silüeti üzerine doğru ilerlerken, birkaç hızlı sıçrayışla geriye çekiliyorsun. Ayaklarının altındaki kızıl zemin her sıçrayışında çatırdıyor, gökyüzünden düşen yıldırımların ışığı gözlerinin önünde parçalanıyor. Fakat bu kez Ginzaburou'nun yarattığı dünyadan kaçmaya çalışmıyorsun. Gözlerin silüetlerin üzerinde dolaşıyor. Birincisi doğrudan üzerine koşarken ikincisi hafifçe soluna açılıyor, üçüncüsü ise daha geniş bir açıdan ilerliyor. Hepsinin hareketleri birbirinden farklı görünmesine rağmen aralarında tuhaf bir düzen var. Birincinin sağ kolu kalktığında, ikincinin sol bacağı harekete geçiyor. Üçüncüsü hızlandığında diğerleri bir anlığına yavaşlıyor. Sanki birbirlerinden bağımsız savaşçılar değil, aynı iradenin farklı anlarda gerçekleştirdiği hareketler. Gözlerini bir anlığına Ginzaburou'ya çeviriyorsun. Adam hala yerinde duruyor. Masmavi gözlerindeki spiraller ağır ağır dönerken parmaklarının ucunda neredeyse fark edilmeyecek kadar küçük hareketler beliriyor. Her hareketin ardından silüetlerden biri yön değiştiriyor. İşte o anda, ilk defa yalnızca gördüğün görüntüyü değil, görüntünün ardındaki düzeni incelemeye başlıyorsun.

Eiengan'ın spiralleri hızlanırken çevrendeki görüntülerde daha önce fark etmediğin ayrıntılar beliriyor. İlk altı silüetin üzerinde yıldırımların oluşturduğu masmavi parıltılar, farklı açılardan gelmelerine rağmen aynı ritimle titreşiyor. Her birinin gölgesi, üzerine düşen ışığın yönünden bağımsız biçimde Ginzaburou'nun bulunduğu noktaya doğru uzanıyor. Fakat yedinci yansıma farklı. Aynanın içerisinde kendine baktığında bir şeyin yanlış olduğunu fark ediyorsun. Diğerlerinin gölgeleri Ginzaburou'ya uzanırken, kendi suretinin gölgesi senin ayaklarına doğru ilerliyor. Üstelik daha da garip bir şey var. Sen geriye sıçradığında o da sıçrıyor, ancak bir anlığına hareketinin senden önce başladığını görüyorsun. Sanki senin ne yapacağını senden önce biliyor. Sol avucundaki yaranın sızladığı anda yansımanın parmakları kapanıyor. Nefesini tuttuğunda onun göğsü de hareketsizleşiyor. Diğer altı silüet Ginzaburou'nun hareketlerine cevap verirken yedincisi seninkilere cevap veriyor. Daha doğrusu, senin henüz gerçekleştirmediğin hareketlere. O yansımanın içinde sana ait bir şey var. Fakat ne olduğunu henüz bilmiyorsun.

Geriye doğru gerçekleştirdiğin son sıçrayışın ardından ayakların zemine sağlamca basıyor. Artık ilk yıldırım silüeti senden yaklaşık iki metre uzakta. Sağ yumruğu göğüs hizasına yükselmiş, ağırlığı ön ayağına aktarılmış durumda. İkinci silüet dört metre ötede, sol çaprazında ilerliyor. Üçüncüsü yaklaşık altı metre uzaklıkta, sağ tarafından yaklaşırken diğerleri hala aynaların yakınlarında hareketlerini tamamlıyor. Ginzaburou ise yaklaşık on dört metre ötede, bütün bu düzenin merkezinde seni izliyor. İlk silüetin yumruğunu savurmasına yalnızca bir an kalmış durumda. Fakat artık gözlerinin önündeki yedi farklı saldırıyı, birbirinden bağımsız yedi düşman olarak görmüyorsun. Altısını yöneten bir irade, yedincisini besleyen başka bir kaynak var. Ve bu ayrım, biraz önce aşılmaz görünen tekniğin içerisinde ilk çatlağı oluşturuyor.


O an, yüzündeki yorgunluğun arasından tanıdık bir özgüven yükselmeye başlıyor. Bu, Genjitsuka'nın kapısını zorladığında hissettiğin kör ve sınırsız kudret duygusuna benzemiyor. Daha küçük, daha sakin ve çok daha somut bir şey. Ginzaburou'nun bütün sözlerinin anlamı, gözlerinin önündeki hareketlere yavaş yavaş yerleşiyor. Görüntüler artık yalnızca görüntü değil. Her birinin bir kaynağı, her hareketin bir sebebi var. Üstelik ilk defa, sana gösterilenin tamamına inanmak zorunda olmadığını hissediyorsun. Karşındaki yıldırım silüetinin yumruğu ileri doğru hareketlenmeye başladığında, parmakların tantonun kabzasında biraz daha sıkılıyor. Gözlerinin içerisindeki spiraller dönmeye devam ediyor. Saldırıyı durduracak kadar zamanın olup olmadığını henüz bilmiyorsun. Fakat artık neyi aradığını biliyorsun.

Ve ilk kez, bu sınavın içerisinde gerçekten bir şey yapabileceğine inanıyorsun.