Shinsei

Atletik hareketlerle hoplayıp sıçrayarak yol aldığım sırada bir yandan da gözümle pazar alanını tarıyordum. Her şey olağan akışında ilerlediği sırada Taiga yerindeydi. Kendim için belirlediğim bir şahin tepesi konumuna yerleştiğimde çocuğu da görmüştüm, Itsuki güvendeydi. Gözlerimi birkaç saniye daha gezdirdiğimde Ishida’yı da tespit etmiştim. Kaçırılan silahla ölçülerinin birebir uyuştuğu bohça ve sol kolunun gövdesine yapışık olmasından kendini ele veriyordu. Hemen tepesine binebilirdim. Ancak teslimatın iki tarafını da aynı anda ele geçirmek gibi bir fırsatım vardı. Bekleyecektim. Bu sırada halkı paniğe sevk etmeden iki haydutu birden yakalamak için plan yapacaktım. Fark edilmeden ikisini de kafakola almalıydım.

Itsuki çömlek tezgahını soruşturduğu sırada hedefi bulmuştu. Ishida da durumdan kıllanmıştı. Kendine bir kaçış rotası çiziyor olmalıydı. Bilmediği bir şey vardı ki aynı rotayı ben de saptamaya çalışıyordum. Birazdan yan yana geleceklerdi. Hareket planımı belirlemiştim. Ishida kaçmaya yeltenirse veya Itsuki’ye doğru hareket ederse tepesine binecektim. Eğer beklemeye devam ederse ben de bekleyecektim ki teslimatın öbür tarafını da yakalayayım.

Bekleme sırasında Taiga ile bir kez daha göz göze geldiğimizde ona işaret parmağımla yarım daire yapıp köprünün öbür tarafını işaret edecektim. Ishida’nın çevresini sarması için işaretimdi bu. Köprünün iki tarafını da tutarak potansiyel kaçış rotalarını elimine etmeyi planlıyordum.

Taiga işaretini anında alıyor. Başını bile sallamıyor, meyve tezgahından bir elma alıp parasını ödüyor, elmayı ısırarak kalabalığın akışına karışıyor ve köprüye yöneliyor. Köprüyü geçerken Ishida'nın tam önünden, iki adım mesafeden geçiyor. Öbür uca vardığında bir çay tezgahının yanında durup elmasını yemeye devam ediyor. Kusursuz bir geçiş. Tek bir pürüzle, Taiga'nın sol koluna bağladığı alın bandının metal plakası, tam Ishida'nın önünden geçerken öğle güneşinde bir an parlıyor. Ishida'nın gözleri, köprüden geçen onca insanın içinden yalnızca Taiga'yı takip ediyor ve Taiga durduğunda, o da bir an duruyor. Adam yaslandığı taştan kalkmıyor ama ağırlığını belli belirsiz sağ ayağına aktarıyor. Artık köprünün öbür ucunu da hesaba katıyor.

Tam bu sırada köprünün altından, akıntıyla süzülen düz tabanlı bir taşıma kayığı beliriyor. Hasır şapkalı bir kayıkçı, içi saman balyaları ve çömlek sandıklarıyla dolu. Kayık köprünün gölgesine girdiğinde kayıkçı küreği suya batırıp kayığı olduğu yerde tutuyor ve başını kaldırıp korkuluğa bakıyor. Teslimatın diğer tarafı geldi. Alıcı yoldan değil, sudan geliyormuş. Aynı anda Itsuki tezgahtan ayrılıyor ve köprüye doğru yürümeye başlıyor. Köprüye altı yedi adım kala Ishida'yı görüyor. Daha doğrusu gövdesine yapışık o sol kolu görüyor. Yüzü bir anda bembeyaz kesiliyor, adımı yarıda kalıyor, iki eliyle çantasının kayışını sıkıyor. Bir genin için anlaşılır bir tepki. Ama Ishida için fazlasıyla yeterli.

Ishida sağ eliyle bohçayı kavrayıp korkuluğun üstünden aşağı bırakıyor. Bohça kayıktaki samanın içine gömülüyor, kayıkçı hiç beklemeden küreği çekiyor ve kayığı akıntıya veriyor. Planın tetikleniyor, han çatısından kendini bırakıyorsun. Ishida, sanki baştan beri orada olduğunu biliyormuş gibi başını kaldırıp havadaki sana bakıyor. Sağ eli göğsünün önünde bir dizi mühür çiziyor. Tek elle. Nadir görülen, yılların ustalığını isteyen bir beceri. Ardından avucunu köprünün ilk kemer taşına bastırıyor. Chakrayı daha havadayken hissediyorsun ve hissettiğin şey seni bir an donduruyor, tanıdık. Konağın avlusunda, sabah antrenmanlarında, kendi damarlarında akan toprak chakrasıyla aynı doku. Renga'nın "Tsuchiryu kanından, yetişkin" dediği kalıntı, şu an tam karşında, canlı.

Köprü inliyor. Ishida'nın elinin bastığı noktadan başlayan bir çatlak, taş döşemenin ortasından öbür uca doğru şimşek gibi koşuyor. Köprünün orta kısmı bir karış çöküyor, korkuluk taşları yerinden fırlıyor, toz yükseliyor. Köprünün üstündeki on on beş kişi çığlıklar içinde iki yöne kaçışıyor. Itsuki tam çatlağın açıldığı kenarda kalıyor, ayağının altındaki taş kayıyor, çocuk son anda korkuluğa tutunuyor ve bacakları çöken kısmın boşluğuna sarkıyor. Altında nehir akıyor. Ishida, tozun içinden sana tek bir cümle bırakıyor, sesi sakin, neredeyse yorgun. "Mahzenden sağ çıkmışsın. Touma seni hafife almış. Ben almayacağım." Sonra arkasını dönüp kaçan kalabalığın içine dalıyor ve köprünün öbür ucuna doğru koşmaya başlıyor. Taiga'ya doğru.

Taiga verdiği sözü tutuyor, önce fişek. Kırmızı bir çizgi ıslık çalarak gökyüzüne yükseliyor ve köyün üstünde patlıyor. Elma yere düşüyor, kunai eline geçiyor. Kaçışan halkın arasında Ishida ile Taiga arasındaki mesafe hızla kapanıyor ve Taiga geri adım atmıyor. Sen köprünün senin tarafındaki başına, çatlağın hemen gerisine iniyorsun. Durum şu, Itsuki iki üç metre önünde, korkuluğa asılı. Tutunduğu korkuluk taşı sallanıyor ve altındaki döşeme parça parça nehre dökülmeye devam ediyor, ne kadar dayanacağı belli değil. Çöken orta kısmın üstünde hala kaçamamış birkaç sivil var, dizüstü düşmüş yaşlı bir adam ve onu kaldırmaya çalışan genç bir kadın. Kayık akıntıyla köprünün altından çıkmış, aşağı doğru hızlanıyor, birkaç dakika içinde nehrin kıvrımında gözden kaybolacak ve silah onunla birlikte gidecek. Ishida kalabalığın içinden köprünün öbür ucuna, Taiga'nın üstüne gidiyor; az önce tek elle mühür yapıp bir köprüyü çatlatan bir adamla bir izci arasındaki fark ortada. Fişek atıldı, konaktan destek gelecek ama birkaç dakikadan önce değil. Chakran ise yarıdan biraz fazla. Üç yerde üç tehlike var ve hepsi aynı anda büyüyor. Hepsine yetişmen mümkün değil. Hangisine nasıl yetişeceğin ise artık tamamen senin kararın.

Köprünün iki ucunu kapatıp Ishida’ya kaçış yolu bırakmadığımı düşünüyordum, içim rahattı. Ancak hesaba katamadığım bir şey vardı, köprünün altındaki su yolu. Bohça artık kayıktaki samanların içindeydi, teslimat tamamlanmıştı. Onu yakalamak için üzerine atladığımdaysa bir Juuton tekniğiyle köprünün dengesini bozmuştu. Usta’nın yetişkin bir Tsuchiryu tasviri bu demek bu hain içindi. O kadar acelesi yoktu ki yarattığı toz bulutunun içinde bana laf yetiştirmeye bile fırsat bulmuştu. “Mahzende kurduğun tuzağa bu köyün akademi öğrencileri bile yakalanmaz.”

Fişek havada, destek yolda, paket kayıkta, kayık hızlanmakta, Ishida köprünün ortasında, köprünün iki ucunda ben ve Taiga, Itsuki sarıldığı korkulukla aşağı düşmek üzere, kaçamamış siviller ortalıkta birbirini ayağa kaldırmaya çalışıyor. Tam bir kaosun ortasındayım. Ishida’nın peşini bırakmamam lazım, Taiga’yı haşat edebilir. O zaman Taiga da bohçayı takip etmeli. Itsuki’yi Ishida’nın peşinden koşarken bir adımımı yana sıçrayarak atsam kurtarabilirim. Siviller için de geride bir gölge klonu bıraksam tüm düzeni sağlamış oluyorum. Öyle ya da böyle, mükemmel değil ama elimdeki imkanlar bunu gerektiriyor. Itsuki boştayken sivillere yardımcı da olabilir.

Zihnimde kurduğum planı hemen uygulamaya koydum, iki elimin işaret ve orta parmaklarını göğüs hizamda artı şekline getirip @Kage Bunshin no Jutsu yardımıyla oluşturduğum gölge klonumu derhal köprünün üzerinde kalan kurtulamamış sivilleri yardıma gönderdim. Kendim de aynı anda Itsuki’ye doğru uzanıp onu kemerinden ve omzundan tutarak sağlam zemine doğru fırlattım. Bunu yaparken ayak tabanlarımda biriktirdiğim çakrayla zemine yapışıp kendimi güvene almıştım. Itsuki’yi sağlama aldıktan sonra ayak tabanlarımdaki çakrayı ani şekilde salarak o yönde sıçrayıp Ishida’yla aramdaki mesafeyi kapatmayı planlıyordum. Itsuki’yi tutar tutmaz bir sonraki görevini ona bağıracaktım. “Siviller!” Kargaşanın içinde duymayabilirdi ama zaten söylememe gerek bile kalmadan kendine bu görevi edineceğinden şüphem yoktu.

Ishida’ya doğru sıçrayıp peşinden koşmaya devam ettiğim sırada Taiga’ya elimle hareket emri anlamına gelen bir işaret uyduracaktım. O anda aklıma gelen hareket elimin beş parmağı birbirine bitişik haldeyken yukarıdan Ishida’ya doğru işaret eder pozisyona sert bir hareketle getirmekti. Anlatmaya çalıştığım Ishida’ya doğru bir hamle yapmasını istediğimdi. Hamleyi yaptıktan sonra sesimi duyabilecek kadar yakınlaşmış olacağımızı tahmin ediyordum. Sesimi duyacağına emin olduğum anda Itsuki’ye yaptığım gibi ona da sonraki talimatını bildirecektim. “Kayığı yakala, bohça samanların arasında.” Talimatla birlikte ben Ishida’yı takip etmeye devam edecektim. Bakalım nereye kadar koşacaktı.

Köprü bittikten sonra Ishida ile aramdaki mesafeyi hızlıca kapatacağımı düşünüyordum. Muhtemelen tek eliyle yaptığı mühürlerle bazı teknikler kullanarak sonunu ertelemeye çalışacaktı. Bunu engellemek için çevredeki sivillere zarar gelmeyeceğinden emin olduğum anda sırtına ve bacaklarına shurikenler fırlatarak onu yavaşlatacaktım. İlk dönemeçte belime asılı Kage Fusa’ya yapışacak ve yerinden çekerek önce sırtına bir darbe indirecektim. Ardından kementi boynundan geçirip bacaklarına düştüğünde kapatarak yere indirip kovalamacayı bitirmeyi hedefliyordum.

Planın ilk yarısı saniyeler içinde kusursuz işliyor.

Gölge klonun köprünün çöken orta kısmına sıçrıyor, dizüstü düşmüş yaşlı adamı sırtına alıyor, genç kadını bileğinden kavrayıp sağlam zemine çekiyor. Sen aynı anda Itsuki'ye uzanıyorsun. Ayak tabanlarındaki chakra seni taşa çiviliyor, çocuğu kemerinden ve omzundan yakalayıp tek hamlede boşluktan söküyor ve sağlam zemine fırlatıyorsun. Itsuki taşın üstünde iki kez yuvarlanıp duruyor. Dizi sıyrılmış ama hemen ayağa kalkıyor. Siviller diye bağırdığında çocuk çoktan koşmaya başlamış bile. Arkandan kısa, kesik bir ses duyuyorsun. "Tamam abi!"

Ayak tabanlarındaki chakrayı bir anda salıp kendini ileri fırlatıyorsun. Taiga işaretini görüyor ve Ishida'ya doğru bir adım atıyor, mesafe kapandığında talimatın ona ulaşıyor. Taiga hiç tartışmadan yönünü değiştiriyor, korkuluktan aşağı atlıyor ve ayak tabanlarına chakra vererek nehrin üstünde koşmaya başlıyor. Kayığın peşinde.

Ishida köprünün öbür ucundan inip iskele sokağına, nehir kenarındaki depoların arasına dalıyor. Bu taraf öğle saatinde neredeyse boş, birkaç hamal sesleri duyup kapı aralıklarına kaçmış. Sokak senin için temiz. Shurikenleri fırlatıyorsun, ikisi sırtına, ikisi bacaklarına. Ishida arkasını bile dönmeden sağ elini yere sürtüyor ve sırtının arkasında bel hizasına kadar ince bir toprak levha yükseliyor. Sırta giden iki shuriken levhaya saplanıyor. Ama levha alçak. Bacaklara giden shurikenlerden biri altından geçip sağ baldırının arkasına gömülüyor. Ishida sendeliyor ve koşusu topallamaya dönüyor. Sol tarafı zaten tutmayan bir adam için sağ bacak her şey demek.

İlk dönemeç, iki depo arasındaki dar bir geçit. Ishida dönüşü almak için yavaşladığı an Kage Fusa'yı belinden çekiyorsun. İlk darbe sırtının ortasına oturuyor ve adamı duvara savuruyor. O toparlanamadan kement boynundan geçiyor, sağ eli mühre gitmeye yetişmeden ip boğazına oturuyor, düşüşüyle birlikte bacaklarına kayıyor ve sen ipi kapattığında iki bacağı birden kilitleniyor. Ishida yüzüstü, toz içinde taşa çarpıyor. Kovalamaca bitti.

Birkaç saniye debeleniyor, sonra duruyor. Sağ avucunu yere bastırıyor ve sen bir teknik bekliyorsun ama gelmiyor. Avucu sadece dayanak, nefes alabilmek için uğraşıyor. Sol omzundaki sargı düşüşle açılmış, altından taze kan sızıyor. Arşiv gecesinin yarası.

Tam o sırada zihnine kısa bir bilgi akışı düşüyor, klonun işini bitirip dağıldı. Köprüdeki herkes güvende, yaşlı adam bir tezgahın gölgesine oturtuldu, Itsuki de yanında. Chakran ise artık yarının altında.

Ishida başını yana çevirip sana bakıyor. Yüzündeki ifade yenilmiş bir adamınki değil, bir hesabı kapatmış birininki. "Akademi öğrencileri yakalanmaz, demiştin." Nefesi kesik kesik. "Sen yakalandın ama. Yine de buradasın. Fena değil." Bir süre soluklanıyor. "Soracaklarını biliyorum. Sorgu odasında da aynısını söyleyeceğim, burada söyleyeyim, zaman kazan."

Sonra, hiç acele etmeden anlatıyor.

"Ishida benim gerçek adım değil. Gerçek adımı arşivde ararsan bulamazsın, yirmi yıl önce sildiler. Ben de Tsuchiryu'yum, senin gibi. Konseyin hoşuna gitmeyen bir karar verdim, beni ve ailemi kayıtlardan kazıdılar. Kılıcımı da ambarın dibine gömdüler. Bugün onu geri aldım, hepsi bu."

"Hiro'yu kaçırmadım. İki hafta önce kargo yolunda karşılaştık. Ona tek bir soru sordum. 'Klanının kendi çocuklarını sildiğini biliyor muydun?' Gerisini kendisi istedi. Arşivi kendi eliyle açtı. Ben sadece kapıya kadar eşlik ettim. Son mühür katmanı kan istedi, ben de gerekeni yaptım anlayacağın." Başıyla kanayan omzunu gösteriyor.

"Hiro o gece aradığı tomarla birlikte gitti. Kendisi sağ, merak etme. Nerede olduğunu bana sorma, söylemem. Mahzendeki tuzak da seni öldürmek için değildi, oyalamak içindi. Kılıç önden gidecekti, ben arkasından. Sen olmasan şimdiye köyün dışındaydım." Bir an duraksıyor, sonra yüzü sertleşiyor. "Touma'ya gelince... Onun mağaralarda yaptıklarının hesabını benden sorma. Çocukları kervanlarda harcamaya başladığında ona dur dedim. Dinlemedi. O kendi yoluna gitti."

Arkandan su şıpırtısıyla karışık ayak sesleri geliyor. Taiga, sırılsıklam paçalarıyla geçide dalıyor; kolunun altında hasıra sarılı uzun bohça var. Hasırı açtığında içinden siyah kınlı bir kılıç çıkıyor. Kabzanın üstündeki Tsuchiryu arması eğeyle kazınıp silinmiş. Taiga'nın yüzünde ise başarının değil, öfkenin ifadesi var. "Bohça bende abi. Ama kayıkçı..." Dişlerini sıkıyor. "Ben kayığa iner inmez bir saman balyasını üstüme tekmeledi, kendini suya attı. Bir daha çıkmadı. Kıyıyı iki yöne de taradım, ne iz var ne kabarcık. Su altında chakrayla nefes alabilen biriydi herhalde. Kaçırdım."

Ishida kılıca bakıyor ve bir an, yalnızca bir an, yüzündeki bütün sertlik kayboluyor. Sonra başını taşa geri yaslıyor. "Kayıkçıyı bulamazsınız. Hiro'yu ondan başka bilen yok."

Köprü tarafından koşan ayak sesleri ve bağrışlar yaklaşıyor, fişeği gören destek birkaç dakika içinde burada olacak. Ayağının dibinde, kementle bağlı, kanayan ama bilinci yerinde, klanın kayıtlarından silinmiş bir Tsuchiryu yatıyor. Yanında Taiga ve o adamın kazınmış armalı kılıcı. Artık neyin döndüğünü biliyorsun, Hiro kaçırılmadı, kendi isteğiyle gitti ve arşivden bir tomar götürdü. Bütün bu işin arkasında klanın yıllar önce kendi elleriyle sildiği bir isim var. Hiro'nun nerede olduğunu bilen tek kişi ise nehrin dibinde kayboldu. Ishida gözlerini sana dikmiş, sessizce bekliyor.