Shinsei

Semender bir süre sana bakıyor, başını önce sağa sonra sola eğiyor, sanki cevabı farklı açılardan değerlendiriyor. Gözleri, o küçük, parlak, kehribar renkli gözler yüzünde geziyor. Sonra ağzını açıyor ve beklenmedik derecede olgun, sakin bir sesle konuşuyor. "İlginç bir bakış açısı. Ama trene hiç binmemek, istasyonda kalmak demek değil mi? İstasyon da bir yer sonuçta. Orada da bir hayat var. Peki o hayatın sahibi treni mi seçmiyor, yoksa istasyonu mu seçiyor?" Küçük vücuduyla öne doğru bir adım atıyor, sesi değişmiyor, hala o sakin tonda. "Seçmek ile seçememek arasındaki fark nedir sence?" Cevap vermeye hazırlanırken, etrafındaki ince bitkiler birden kıpırdıyor. Sanki bir rüzgar geçti, ama rüzgar değil, sadece bir hareket, bir titreşim, zemin altından yukarı doğru çıkıyormuş gibi. Semender hemen geriye çekiliyor, sana bakıyor ve sesi bir anda daha alçalıyor, neredeyse fısıltıya dönüşüyor. "Burada çok uzun durma. Bu yer... kayıtlı bir yer değil. Haritamızda yok. Nereden geldiğini bilmiyorum ama bildiğim şu. Buraya çok az kişi gelmiştir. Ve gelenlerden çok azı kendi istekleriyle gitmiştir."

Tam o sırada ince bitkilerden biri, hemen sağında, yavaşça ikiye ayrılıyor. Bir kapı gibi, ama kapı değil, sadece bitkiler, sanki anlaşmış gibi iki yana çekiliyorlar. İçeriden o titrek, düzensiz ışık daha güçlü geliyor şimdi. Semender bir adım daha geriye çekiliyor. "Benim burada durmam gerekiyor." diyor. "Ama sen... sen içeri bakabilirsin. Ya da bakmazsın. İkisi de geçerli." Ve sonra semender dönüyor, parlayan bitkiler arasında kayboluyor. Yalnız kalıyorsun, açık kapının önünde. İçeriden gelen ışık yüzüne vuruyor, gözlerin kısılıyor. Bir adım daha atıyorsun, çünkü başka ne yapabilirsin ki burada, bu kadar yabancı, bu kadar boş bir yerde.

İçerisi bir oda, dört duvarı var, ama duvarlar taştan değil, sıkışmış kristal ağaç köklerinden oluşmuş. Kökler birbirinin üstüne geçmiş, sarılmış, dolanmış ve o titrek ışığı içlerinden geçirerek yayıyorlar. Oda büyük değil, belki sekiz on metre kare ama içinde ne kadar az şey olduğu için ne kadar geniş göründüğü şaşırtıcı. Zeminde o cam gibi, soğuk yüzey devam ediyor ve üzerinde ince bir su tabakası var, görünmez derecede ince, ama ayak basmak üzere olduğunda hissediyorsun, ve bu su içinde ağacın köklerinden süzülen ışık yansıyarak tüm odayı ikiye katlanmış gibi gösteriyor, gerçek tavan ve su yüzeyindeki tavan, gerçek duvarlar ve sudaki duvarlar. Ortada taştan yontulmuş, kaba bir şekilde yapılmış bir platform var. Platform üzerinde, dağılmış vaziyette bazı kağıtlar, bir yazı malzemesi ve bozulmuş bir çağırma mührü var. Mühür taze değil, bir iki gün öncesine ait olabilir, ama diyarın zamanı farklı aktığı için dışarıda ne zaman yapıldığını söylemek imkânsız. Ve mührün yanında, yere bırakılmış, küçük bir ibre belgesi var, köy mühürlü, resmi görünümlü. Ama hangi köyün mührü olduğunu okumadan önce, oda içinde bir hareket oluyor.

Köşeden bir figür çıkıyor. Yavaşça, hiç acele etmeden, sanki geldiğini zaten biliyormuş gibi. Orta boy, ne uzun ne kısa. Üzerinde koyu renk, uzun kollu bir elbise var, shinobi elbisesine benziyor ama standart değil, kumaşı daha ağır, daha kalın, ve üzerinde ince işlemeler var, bakışta fark edilmiyor ama ışık vurduğunda gözüküyor. Ve yüzünde bir maske var. Beyaz, düz, hiçbir ifade taşımayan, sadece iki gözü gösteren kesik delikleri olan bir maske. Saçları maskeden taşmıyor, her şey örtülü, kimliğe dair hiçbir ipucu yok. Figür duruyor. Sana bakıyor, en azından öyle hissediyorsun, çünkü maskenin delikleri sana dönük. Uzun bir sessizlik var. Oda hala tınlıyor, kristaller hala ışıyıp yanıyor, su tabanı hala yansıtıyor. Ve sonra figür konuşuyor. Sesi ne erkek ne kadın, ne genç ne yaşlı, düz ve her kelime tartılmış, kasıtlı. "Sana bir şey sormak istiyorum." diyor. "Bir köy yalnızca içinde yaşayanlar için mi vardır? Yoksa dışarıdan bakan için de bir anlamı var mıdır?" Duraksıyor. Bir nefes. Sonra devam ediyor. "Çünkü sen bir köyde doğdun. Ve o köyün duvarları sana ne söylüyor? Seni içinde tuttuklarını mı? Yoksa başkalarını dışarıda bıraktıklarını mı?"

Figür cevabını dinliyor. Uzun bir sessizlik oluyor, oda tınlıyor, köklerin içinden süzülen ışık titrek titrek yanıyor. Sonra figür yavaşça başını eğiyor, tek bir kere, neredeyse bir onay gibi. "Birbirlerini ikna etmek zorunda değiller." diyor. "Haklısın. Ama köyler farklı düşünüyor bu konuda." Sesi düz ve ölçülü, ama içinde bir şey var artık, çok ince, çok dikkatli saklı, ama orada, bir kıl payı altında kaynayan bir şey. "Köyler insanlara şunu söyler: Aynı düşüneceksin. Aynı inanacaksın. Aynı için öleceksin. Ve buna itaat diyorlar. Buna düzen diyorlar. Buna güvenlik diyorlar."

Bir adım atıyor, ama sana doğru değil, yana doğru. Odanın duvarlarına bakıyor, kristal köklere, içlerinden akan ışığa. "Ben yıllarca bir köyde yaşadım. Görevler yaptım. Kan döktüm. Ve her sabah kalkıp kendime şunu sordum: Bu kanı kim için döküyorum? Köy bana dedi ki, halk için. Halk dedi ki, köy için. Döngü böyle dönüyor. Hep böyle dönüyor." Duruyor. Yüzü, maskesi sana dönüyor. "Shinobiler bu döngünün en dibinde. En çok çalışanlar, en az yaşayanlar. Bir genin olarak sabahın körü kalkıp göreve koşuyorsun. Bir chuunin olarak daha tehlikeli görevlere koşuyorsun. Bir jounin olarak öğrenci yetiştiriyorsun ki onlar da koşsunlar. Ve en sonunda, eğer şanslıysan, yaşlı ve kırık bir şekilde emekli oluyorsun. Eğer şanslı değilsen..." Elini kaldırıyor, parmakları ince bir hareketle havada bir şey çiziyor, tamamlanmayan bir cümle gibi. "Zaten nasıl bittiğini biliyorsun."


Platforma doğru yürüyor, oradaki dağılmış kağıtlara bakıyor. "Köy sistemi bir makine. Ve her makine yakıt ister. Shinobiler bu makinenin yakıtı. Doğuyorlar, eğitiliyorlar, kullanılıyorlar, tükeniyorlar. Ve sistem buna erdem diyor. Fedakarlık diyor. Onur diyor. Güzel kelimeler, değil mi? Ama güzel kelimeler pis gerçekleri temizleyemiyor." Elini platforma uzatıyor, kağıtların üzerinden geçiriyor, dokunmuyor, sadece üzerinde gezdiriyor. "Köyler dünyayı daha iyi bir yer yapıyor mu? Hayır. Köyler savaşın sebebi. Köyler olmasa savaş olmaz. Savaş olmasa bu kadar shinobi ölmez. Bu kadar çocuk yetim kalmaz. Bu kadar anne ağlamaz. Ama köyler var, olacak da. Çünkü güçlüler bu sistemi seviyor. Onlara iktidar veriyor. Ve iktidarı sevenler sistemi değiştirmez, sistemi besler."

Sesi burada biraz daha alçalıyor, neredeyse yorgun bir tona geçiyor. "Ben buna inanmıyorum. Ben bu makinenin bir parçası olmayı reddettim. Ve bunun bedelini ödüyorum, biliyorum. Ama en azından sabah kalktığımda aynaya bakabiliyorum." Bir sessizlik daha. Su tabanında yansıyan ışık titreyerek değişiyor. Sonra figür başını kaldırıyor ve sana bakıyor. Maskesinin arkasındaki gözler, az ışıkta zor görünüyor ama hissediyorsun bakışını, düz ve keskin. "Peki çocuk." diyor. "Sana desem ki... aradığınız kişi benim." Cümle bittikten sonra bir şey olmuyor. En az iki saniye, belki üç, hiçbir şey. Figür orada duruyor, yerinden kıpırdamıyor, sana bakıyor. Ve tam o iki üç saniyelik boşlukta beynin hesap yapıyor, mesafeyi ölçüyor, kapıyı arıyor, elindeki seçenekleri tarıyor.

Sonra figür yok oluyor.

Gözünle yakalayamıyorsun hareketi. Orada, sonra yok. Bir duman yok, bir ses yok, sadece o titrek ışık ve boş köşe. Bir saniye kadar süren bir şaşkınlık anı yaşıyorsun. Sonra boynunda soğuk metal hissediyorsun. Arkandan geliyor, fark edemiyorsun. Katananın yüzeyi boyun derinin tam üstünde duruyor, baskısı hafif ama kararlı, bir milimetre öne doğru gitsen veya aniden hareket etsen ne olacağını çok iyi anlıyorsun. Figürün nefesini ensende hissediyorsun, hafif, sakin, sanki bunu binlerce kez yapmış biri gibi sakin. "Köyün sana ne emrediyor?" diyor. Sesi kulağına çok yakın, ama tonu aynı, o ölçülü, tartılmış ton. "Ve o emri gerçekleştirmeye hazır mısın?" Oda tamamen sessizleşiyor. Su tabanındaki yansıma titriyor, kristal kökler ışıyor, katana boynunda duruyor. Ve tam o anda, o figüre odaklanmış zihninin bir köşesine, çok uzaktan, çok boğuk, duvarların ve bitkilerin ve kristallerin arasından süzülerek gelen bir ses ulaşıyor.

"Yuu! Yuu! Neredesin?!" Yosuke. Sesi öyle uzak ki neredeyse duyamıyorsun, kulağın zorluyor, zihnin "bu gerçek mi" diye soruyor. Ama o ses, o tanıdık ses, bir kez daha geliyor, daha da boğuk, sanki her tekrarda biraz daha uzaklaşıyor. Katana boynunda. Figür hala arkanda. Ve önünde iki soru var, biri figürün, biri öğretmeninin.

Sözlerin bittiğinde oda bir an nefesini tutuyor. Kristal köklerin tınısı bile duruyor sanki. Çıkardığın osuruk sesi o cam gibi zeminde, su tabakasının üstünde yankılanıyor ve bu yer o kadar garip ki, yankı sesi geri gelirken tersine dönmüş gibi geliyor kulağına, tıpkı daha önce kendi çığlığında olduğu gibi. Muhtemelen bu diyarın tarihinde ilk kez bir boyutsal yankı bölgesi, bir osuruk sesini terse çevirerek çalıyor. Katana boynunda duruyor. Baskısı ne artıyor ne azalıyor. Ensendeki nefes bir an kesiliyor. Sonra... maskenin arkasından bir ses geliyor. Önce bir soluk, burundan verilen kısa bir hava. Sonra alçak, kısık, neredeyse istemsiz bir gülme. Uzun sürmüyor, iki üç saniye belki, ama duyuyorsun. Ve o gülüşün ardından katananın soğukluğu boynundan yavaşça çekiliyor.

"Çaycı Hanım." diyor figür. Sesi hala o ölçülü tonda ama içinde artık saklanmayan bir eğlence var. "'Uyumun Anahtarı' tepesinde kimse diz çökmedi, çocuk. O tepe kitabın sonunda bomboştu. Çaycı Hanım oraya vardığında onu bekleyen tek şey rüzgardı. Kitabın bütün meselesi de buydu zaten." Bir duraklama. Arkandan yana doğru yürüyor, ağır adımlarla görüş alanına giriyor, katanayı tek ve akıcı bir hareketle kınına sokuyor. Maskenin delikleri sana dönük. "Sen o kitabı okumamışsın. Okumadığın bir kitapla, boynunda katana varken, inancımı yıkmaya çalıştın." Başını hafifçe yana eğiyor, tıpkı az önceki küçük semender gibi. "Bu ya gördüğüm en aptalca şey... ya da en dürüstü. Henüz karar veremedim."

Tam o sırada duvarlar titriyor. Kökler arasından süzülen o titrek ışık bir an sönüyor, sonra iki kat parlıyor. Cebindeki mühürlü kağıt artık dayanılmaz derecede sıcak, kumaşın üstünden bile bacağını yakıyor. Ve Yosuke'nin sesi tekrar geliyor, bu sefer daha yakın, daha net, duvarların içinden süzülür gibi. "Yuu! Sesime odaklan! Neredeysen kıpırdama!" Figür başını tavana kaldırıyor, sanki sesin geldiği yeri değil, sesin bu yere nasıl girdiğini dinliyormuş gibi. "Öğretmenin iyiymiş. Yankı bölgesini dışarıdan zorluyor. Semenderlerin yardımı olmadan yapamazdı bunu." Platforma yürüyor, dağınık kağıtları tek tek topluyor, hiç acele etmeden, sanki oda çökmüyormuş gibi. Ama köy mühürlü o belgeyi almıyor. Onun yerine iki parmağıyla belgeyi platformun üzerinde kaydırıyor, sana doğru. "Al. Oku. Kime gösterip göstermeyeceğine de kendin karar ver. Bu da senin durağın olsun, tren sevmeyen çocuk."

Kapı görevi gören bitkiler titremeye başlıyor, oda kendini kapatıyor. Figür son kez sana dönüyor. "Ha, bir de... Ben sana 'aradığınız kişi benim' demedim. 'Desem ki' dedim. Aradaki farkı düşün. Belki aradığınız kişi hala dışarıda bir yerde, senin takımınla aynı çalıların arasında geziniyordur. Belki de gerçekten benimdir. İkisi de geçerli." Küçük semenderin lafını, onun ağzından, onun tonlamasıyla söylüyor ve sesindeki o ince eğlence bir an için neredeyse insani bir hal alıyor. "Görüşeceğiz, Kirigami Yuu. Duvarlar sana cevap vermeye başladığında beni hatırla." Adını hiç söylemediğini fark ettiğinde figür çoktan geriye doğru bir adım atmış oluyor ve o titrek ışığın içinde, yanıp sönen bir lambanın karanlık anına denk gelmiş gibi, yok oluyor.

Sonra oda da yok oluyor. Renkler yine birbirine karışıyor, mor, turuncu ve yeşil aynı girdaba dönüyor, mide bulantısı, kulak tıkanması, kendi kalp atışının geriye doğru çalınması... ve yüzüne çarpan parlayan yapraklar. Çalıların içinden, geldiğin yerden, dışarı fırlıyorsun. Zemin yeniden o tanıdık süngerimsi doku ve sen bu dokuya yüzüstü kapaklanıyorsun, fosforlu parçacıklar etrafında havalanırken. Kafanı kaldırdığında ilk gördüğün şey bir çift ayak. Yukarı baktığında Yosuke'nin yüzü, iki eli bir çözme mührü pozisyonunda donmuş, alnından ter süzülüyor. "Yuu!" Diz çöküp omuzlarından tutuyor, gözleriyle üstünü baştan aşağı tarıyor, yara arıyor. "Bir saatten fazla oldu. Bir saat! Nereye kayboldun?" Sen içeride en fazla on beş, yirmi dakika geçirdiğine yemin edebilirsin.

Riku koşarak geliyor, nefes nefese, ama yüzünde endişeden çok saf bir hayranlık var. "OHA! Çalı seni yedi kanka! Gözümün önünde! HIAAAĞ diye daldın, çalı seni yuttu, ses bile tersten geldi! Bir daha yapsana!" Akane hemen arkasında, her zamanki düzenli adımlarıyla, ama yeşil gözlerinde gizleyemediği bir rahatlama var. "İyi misin? Yaralı mısın?" diye soruyor, sonra kendini toparlayıp ekliyor. "Bir daha koordinatsız hücum edersen seni ben öldürürüm, düşmana gerek kalmaz." Guren ise en arkadan geliyor, dev başını çalıların olduğu yere uzatıp derin derin kokluyor. Burun deliklerinden çıkan nefes yaprakları titretiyor. Sonra homurdanıyor, ve sesi bu sefer hiç eğlenceli değil. "Yankı bölgesi. Hem de kayıtsız bir tane." Altın gözleri kısılıyor. "Yosuke, bu bölgeler kendi kendine açılmaz. Birisi bunu açık tutuyor. Demirlemiş. Diyarın enerjisini emerek hem de." Sana dönüyor. "Ve sen, mavi saçlı velet. Oradan kendi ayaklarınla çıkan ilk insansın. İçeride ne gördüysen, unutma. Kelimesi kelimesine unutma."

Yosuke ayağa kalkıyor, sana da elini uzatıyor. Yüzünde o tanıdık yorgun ifade var ama gözleri ciddi, keskin. "Yuu." diyor. "İçeride ne oldu? Ne gördün, kim vardı, ne söylendi... Her şeyi anlat. Atlamadan." Dört çift göz sana dönmüş durumda, bir jounin, iki takım arkadaşı ve beş metrelik bir semender bekliyor. Ve bu sırada koynunda, kalbinin hemen üstünde, o köy mühürlü belge duruyor. Seninle beraber gelmiş, gerçek, kağıdın ağırlığını göğsünde hissedebiliyorsun. Kimse onu görmedi. Henüz. Mührün üstüne daha dikkatli bakacak fırsatın da olmadı, kenarı hafif yanık ama damganın kendisi sağlam. Ne anlatacaksın, neyi anlatmayacaksın ve o belgeyi ne yapacaksın, kağıt çocuk?

Anlatmaya başlıyorsun ve anlattıkça etrafındaki yüzler değişiyor. Küçük filozof semenderin tren sorusuna geldiğinde Riku "Ben olsam lokomotif derdim, en önde patlarsın en azından sıra beklemezsin." diye araya giriyor ama Akane'nin tek bakışıyla susuyor. Akane seni dinlerken hiçbir şey söylemiyor, sadece gözleri kısılmış, her cümleni zihnine kazıyormuş gibi ara ara başını sallıyor. Maskeli figürün köyler hakkında söylediklerini aktardığında Yosuke'nin çenesi sıkılıyor, ellerini arkasında kavuşturuyor ve yürümeye başlıyor, dar bir çember çizerek, dinlerken düşünen bir adamın yürüyüşüyle. Katana kısmına geldiğinde duruyor. Kayıtsız yankı bölgesi lafını duyduğunda ise Guren'in boğazından gelen alçak hırıltı zemini titretiyor. Ve sen sözünü bitirip koynundan o belgeyi çıkardığında, kimse konuşmuyor. Yosuke belgeyi iki eliyle alıyor. Dikkatle. Sanki patlayabilecek bir şeymiş gibi.

Uzun bir süre bakıyor. Belgeyi ışığa tutuyor, çeviriyor, yanık kenarını inceliyor, sonra parmağını damganın üzerinde gezdiriyor. Ve sen o an Yosuke'nin yüzünde daha önce hiç görmediğin bir şey görüyorsun. Şaşkınlık desen değil, öfke desen değil... "Bu bizim mührümüz." diyor sonunda, sesi düz ama zorlanarak çıkıyor. "Amegakure. Kayıt ve Araştırma Dairesi'nin resmi damgası. Şu dört yağmur çizgisi, altındaki kule... Ben bu mührü yüzlerce görev belgesinde gördüm." Belgeyi size doğru çeviriyor. Islanmış, kenarı yanmış kağıdın üstünde resmi bir yazı akıyor. "Boyutsal geçiş noktalarının tespiti, ölçümü ve haritalandırılması hususunda işbu belgenin taşıyıcısına tam yetki verilmiştir." İmza yerinde bir isim yok. Sadece bir sayı damgası. 04. Guren'in dev başı belgenin üzerine eğiliyor, burun delikleri kağıdı koklarken titriyor. Sonra doğruluyor ve altın gözlerini Yosuke'ye dikiyor. "Sahte de. Hadi. Sahte olduğunu söyle bana Yosuke." Yosuke bir şey diyemiyor. Guren devam ediyor, sesi giderek büyüyen bir gök gürültüsü gibi. "Diyemezsin. Çünkü mühür çakrayla basılmış. Kokusunu alıyorum. Bu damga basılırken canlıydı ve gerçekti. Yani senin köyün, DOSTUM olan köy, bizim diyarımızı haritalandırmak için resmi belge kesiyor!" "Guren beyim." Yosuke'nin sesi alçak ama sert. "Köyüm değil. Köyümün İÇİNDEN birileri. Aradaki fark, benim bu görevde neden burada olduğum." İkisi bir süre bakışıyorlar. Sonra Guren homurdanarak geri çekiliyor ama kuyruğu hala öfkeyle sallanıyor.

Tam o gerginliğin ortasında, mantarların arasından ufak bir semender fırlayıp geliyor, soluk soluğa, ayakları birbirine dolanarak Guren'in önünde duruyor. "Guren efendi! Kök Yerleşkesi'nden haber var!" Nefesini toparlamaya çalışıyor. "Enerji akışı... bir saat önce yine düştü. Yaşlılar ikinci halkanın ışıkları sönmeye başladı diyor. Ve... ve Suzu hala dönmedi efendim. Doğu bataklığındaki gözcü. İki gündür kayıp. Yaşlılar artık bunun izinsiz girenlerle bağlantılı olduğunu düşünüyor." Guren'in kuyruğu duruyor. Diyarın o garip müzikal uğultusu bile bir an inceliyor sanki, ağacın kristalleri daha soluk tınlıyor. Yosuke gözlerini kapatıyor, derin bir nefes alıyor ve tekrar açtığında karar verilmiş oluyor. Elindeki belgeyi özenle katlayıp kendi yeleğine koyuyor ve size dönüyor.

"Dinleyin. Bundan sonrası körlemesine kovalamaca değil. Elimizde üç parça bilgi var. kayıtsız bir yankı bölgesi, resmi bir Ame belgesi ve kayıp bir gözcü. Bunlar birbirine bağlı ve biz o bağı bulmadan kimseyi yakalayamayız. Bu yüzden dağılıyoruz ve herkes bilgi topluyor. Çatışma yok. Birini görürseniz izlersiniz, işaret verirsiniz, saldırmazsınız." Parmağıyla sırayla işaret ediyor. "Akane. Sen benimle ağacın kuzeyine geliyorsun, siluetin kaybolduğu iz hattını çıkaracaksın. Ayak izi, kırık dal, düşürülmüş eşya, ölçüm aleti kalıntısı... ne varsa kayda geçir. Riku. Sen genç muhafızlarla batı hattını tarayacaksın, ışık nehrinin geçit noktalarını haritala. Buradan çıkmak isteyen biri nereden geçer, onu bilmek istiyorum. Enerjini oraya dök." Riku'nun gözleri parlıyor. "Sonunda! Haritacı Riku iş başında!" "Ve Yuu." Yosuke sana dönüyor. "Sen Kök Yerleşkesi'ne gidiyorsun. Tanık ifadeleri sende. Üç kişiyle konuşacaksın. Arşivci Tanba, bu diyarın kayıtlarını tutan en yaşlı semender, kayıtsız bir yankı bölgesi varsa ve birisi onu demirlemişse, bunun nasıl yapılabileceğini bilebilecek tek kişi o. Ona maskeli figürü de anlat, kelimesi kelimesine. İkincisi, Goro. İzinsiz girenlerin yakalamaya çalıştığı muhafız o, onlarla göz göze gelen tek canlı. Üçüncüsü..." Yosuke bir an duraksıyor. "Küçük Kira. Yerleşkedekiler o gece bir şey gördüğünü söylüyor ama kimse ciddiye almıyor. Sen al. Çocuklar bazen büyüklerin bakmadığı yere bakar."

Sonra bir adım yaklaşıyor ve sesini alçaltıyor, sadece sana konuşuyor. "Yuu, iyi dinle. Tanık sorgusu bir sanattır. Soruyu sen cevaplamayacaksın, onlar cevaplayacak. 'Maskeli bir adam mı gördün?' diye sorma, 'Ne gördün?' diye sor. Ne gördüklerini, ne duyduklarını, ne kokladıklarını ayrı ayrı sor. Saatleri sor, sıralamayı sor. Ve söyledikleri her şeyi aynen, kendi kelimeleriyle not al. Uydurma, tamamlama, yorumlama." Duraksıyor, sonra ekliyor. "Yankı bölgesinden kendi ayaklarıyla çıkmış çocuk olarak orada sana anlatacaklardır. Bu ünü kullan." Tam o sırada Akane yanına geliyor ve avucuna küçük, ince bir şey tutuşturuyor, grafit kalem ve katlanmış boş kağıtlar. "Kayıt tut. Düzgün tut." diyor her zamanki monoton sesiyle, ama gözlerini senden kaçırıyor ve ekliyor. "Kağıtla aran iyiymiş nasılsa." Sonra dönüp Yosuke'nin peşinden gidiyor. Guren geçerken dev başını sana doğru eğiyor. "Tanba'ya saygılı ol, velet. O benden yaşlı. Ve bana yaptığını ona yaparsan seni bu sefer gerçekten yerim."

Kök Yerleşkesi, kristal ağacın tabanında, dev köklerin birbirine dolanarak oluşturduğu doğal bir mahalle, gitmen sadece birkaç dakika sürüyor. Köklerin arasındaki boşluklar oyulmuş, kapılar açılmış, içlerine fener gibi asılmış parlayan mantarlar yerleştirilmiş. Her boydan semender var, kimisi avuç içi kadar, kimisi at büyüklüğünde, köklerin üstünde güneşlenir gibi ışıklanıyorlar. Sen yerleşkeye adım attığında bir fısıltı dalgası yayılıyor. Küçük semenderler birbirini dürtüyor, bir tanesi heyecanla fısıldıyor. "Bu o! Maşalı çocuk! Guren efendiye vuran!" Bir başkası ise "Yalan söyleme, kimse Guren efendiye vuramaz." diyor. "Vurdu diyorum! Hem de kıçına!" Arkandan boğuk kıkırdamalar geliyor. Anlaşılan ünün senden önce gelmiş.

Yerleşkenin ortasında üç nokta dikkatini çekiyor. Solda, en kalın kökün içine oyulmuş, girişinden mavi-mor bir ışık sızan bir oyuk var, Arşiv. İçeride, üst üste dizilmiş parlayan taş tabletlerin arasında, derisi neredeyse şeffaflaşmış, kırış kırış, gözlerinin üstü sarkmış yaşlı bir semender oturuyor. Tanba. Daha sen bir şey demeden başını kaldırıyor ve seni süzüyor. "Yankıdan dönen çocuk. Gel bakalım. Ama ayaklarını sil, taşlarım nemi sevmez... Ve yavaş ol, aklım eskisi gibi koşmuyor. Yürüyor ama... kendi bildiği yöne." Sağda, yerleşkenin girişindeki nöbet taşının üstünde, ön ayağı yosundan sargıyla sarılmış, genç ama yorgun görünüşlü bir muhafız semender oturuyor, Goro. Sargının kenarından görünen deri, yanık gibi ama ateş yanığı değil, düzgün, çizgisel bir iz. Seni fark edince bakışlarını kaçırıyor ve sargısıyla oynamaya başlıyor, konuşmak istemeyen birinin haliyle. Sessizce fısıldıyor sen daha yaklaşmadan. Ne dediği belli değil ama mızmızlandığı kesin. Ve tam o anda, sağ tarafından minik bir gölge fırlıyor ve etrafında dönmeye başlıyor, Kira. "MAVİ SAÇLI İNSAN! Döndün! Yankıdan döndün! Herkes dönemez diyordu ama ben döner dedim, DEDİM! Sana bir şey anlatacağım ama kimse bana inanmıyor, sen inanır mısın? O gece ben uyumuyordum, uyuyor numarası yapıyordum çünkü aslında hiç uykum yoktu ve ben bir şey GÖRDÜM!" Nefes almadan konuşuyor, gözleri kocaman.

Üç tanık. Üç kapı. Grafit kalemin elinde, boş kağıtlar hazır. Kiminle başlıyorsun, kağıt adam?