Shinsei

Semender bir süre sana bakıyor, başını önce sağa sonra sola eğiyor, sanki cevabı farklı açılardan değerlendiriyor. Gözleri, o küçük, parlak, kehribar renkli gözler yüzünde geziyor. Sonra ağzını açıyor ve beklenmedik derecede olgun, sakin bir sesle konuşuyor. "İlginç bir bakış açısı. Ama trene hiç binmemek, istasyonda kalmak demek değil mi? İstasyon da bir yer sonuçta. Orada da bir hayat var. Peki o hayatın sahibi treni mi seçmiyor, yoksa istasyonu mu seçiyor?" Küçük vücuduyla öne doğru bir adım atıyor, sesi değişmiyor, hala o sakin tonda. "Seçmek ile seçememek arasındaki fark nedir sence?" Cevap vermeye hazırlanırken, etrafındaki ince bitkiler birden kıpırdıyor. Sanki bir rüzgar geçti, ama rüzgar değil, sadece bir hareket, bir titreşim, zemin altından yukarı doğru çıkıyormuş gibi. Semender hemen geriye çekiliyor, sana bakıyor ve sesi bir anda daha alçalıyor, neredeyse fısıltıya dönüşüyor. "Burada çok uzun durma. Bu yer... kayıtlı bir yer değil. Haritamızda yok. Nereden geldiğini bilmiyorum ama bildiğim şu. Buraya çok az kişi gelmiştir. Ve gelenlerden çok azı kendi istekleriyle gitmiştir."

Tam o sırada ince bitkilerden biri, hemen sağında, yavaşça ikiye ayrılıyor. Bir kapı gibi, ama kapı değil, sadece bitkiler, sanki anlaşmış gibi iki yana çekiliyorlar. İçeriden o titrek, düzensiz ışık daha güçlü geliyor şimdi. Semender bir adım daha geriye çekiliyor. "Benim burada durmam gerekiyor." diyor. "Ama sen... sen içeri bakabilirsin. Ya da bakmazsın. İkisi de geçerli." Ve sonra semender dönüyor, parlayan bitkiler arasında kayboluyor. Yalnız kalıyorsun, açık kapının önünde. İçeriden gelen ışık yüzüne vuruyor, gözlerin kısılıyor. Bir adım daha atıyorsun, çünkü başka ne yapabilirsin ki burada, bu kadar yabancı, bu kadar boş bir yerde.

İçerisi bir oda, dört duvarı var, ama duvarlar taştan değil, sıkışmış kristal ağaç köklerinden oluşmuş. Kökler birbirinin üstüne geçmiş, sarılmış, dolanmış ve o titrek ışığı içlerinden geçirerek yayıyorlar. Oda büyük değil, belki sekiz on metre kare ama içinde ne kadar az şey olduğu için ne kadar geniş göründüğü şaşırtıcı. Zeminde o cam gibi, soğuk yüzey devam ediyor ve üzerinde ince bir su tabakası var, görünmez derecede ince, ama ayak basmak üzere olduğunda hissediyorsun, ve bu su içinde ağacın köklerinden süzülen ışık yansıyarak tüm odayı ikiye katlanmış gibi gösteriyor, gerçek tavan ve su yüzeyindeki tavan, gerçek duvarlar ve sudaki duvarlar. Ortada taştan yontulmuş, kaba bir şekilde yapılmış bir platform var. Platform üzerinde, dağılmış vaziyette bazı kağıtlar, bir yazı malzemesi ve bozulmuş bir çağırma mührü var. Mühür taze değil, bir iki gün öncesine ait olabilir, ama diyarın zamanı farklı aktığı için dışarıda ne zaman yapıldığını söylemek imkânsız. Ve mührün yanında, yere bırakılmış, küçük bir ibre belgesi var, köy mühürlü, resmi görünümlü. Ama hangi köyün mührü olduğunu okumadan önce, oda içinde bir hareket oluyor.

Köşeden bir figür çıkıyor. Yavaşça, hiç acele etmeden, sanki geldiğini zaten biliyormuş gibi. Orta boy, ne uzun ne kısa. Üzerinde koyu renk, uzun kollu bir elbise var, shinobi elbisesine benziyor ama standart değil, kumaşı daha ağır, daha kalın, ve üzerinde ince işlemeler var, bakışta fark edilmiyor ama ışık vurduğunda gözüküyor. Ve yüzünde bir maske var. Beyaz, düz, hiçbir ifade taşımayan, sadece iki gözü gösteren kesik delikleri olan bir maske. Saçları maskeden taşmıyor, her şey örtülü, kimliğe dair hiçbir ipucu yok. Figür duruyor. Sana bakıyor, en azından öyle hissediyorsun, çünkü maskenin delikleri sana dönük. Uzun bir sessizlik var. Oda hala tınlıyor, kristaller hala ışıyıp yanıyor, su tabanı hala yansıtıyor. Ve sonra figür konuşuyor. Sesi ne erkek ne kadın, ne genç ne yaşlı, düz ve her kelime tartılmış, kasıtlı. "Sana bir şey sormak istiyorum." diyor. "Bir köy yalnızca içinde yaşayanlar için mi vardır? Yoksa dışarıdan bakan için de bir anlamı var mıdır?" Duraksıyor. Bir nefes. Sonra devam ediyor. "Çünkü sen bir köyde doğdun. Ve o köyün duvarları sana ne söylüyor? Seni içinde tuttuklarını mı? Yoksa başkalarını dışarıda bıraktıklarını mı?"