Shinsei

Sol ayağından aldığın kuvvetle aranızdaki mesafeyi hızla kapatıyorsun. Renji, gelişini dikkatle izlese de kunaisini geri çekmekte bir an gecikiyor. Sağ yumruğun doğrudan bileğine çarpıyor ve parmaklarının arasındaki silah havada kısa bir dönüş yaptıktan sonra taş zemine düşüyor. Metalin çıkardığı keskin ses terasta yankılanırken Renji’nin kolu darbenin etkisiyle yana savruluyor. Nene oje fırçasını tırnağının üzerinde durdurup başını kaldırıyor. Hamon ise kahvesinden içmeyi sürdürse de güneş gözlüklerinin yönü doğrudan ikinize dönüyor. Renji’nin yüzünde öfke veya telaş belirmiyor. Aksine, dudaklarının kenarında belli belirsiz bir memnuniyet oluşuyor. "İyi."

Renji geri çekilmek yerine boşta kalan elini göğsünün önüne getiriyor. Parmakları süratle mühürler arasında ilerlerken önünde bir anda kendisinin soluk ve titreşen bir kopyası beliriyor. Düz bir Bunshin, gerçek bir bedene sahip olmamasına rağmen tam karşında durarak görüşünü kapatıyor ve sana doğru yumruk savuruyormuş gibi atılıyor. Renji ise klonun gölgesinde hızla alçalıyor. Bedeni görüş alanının altına kayarken sağ ayağını senin öndeki sol bileğinin arkasına geçiriyor, omzunu da dizinin hemen üstüne dayıyor. Sahte Renji’nin yumruğu yüzüne yaklaşırken gerçek Renji bütün ağırlığını aynı anda öne veriyor. Yaptığı hamle sert bir saldırıdan çok, dengeni iki farklı yönden bozmak üzere kurulmuş temiz bir taijutsu manevrasına dönüşüyor.

Klonun içinden geçecek olan yumruğun yaklaşmasıyla Renji’nin ayağı bileğini geriye çekiyor, omzu ise dizini öne doğru itiyor. Üst bedenin ileri hareketini sürdürürken alt bedenin ters yönde zorlanıyor. Renji hamlesini tamamlamak üzere ağırlığını biraz daha artırıyor. Onu veya bacağına kurduğu kilidi hemen durduramazsan dengen tamamen kırılacak ve taş zemine yığılacaksın.

Çok basit bir hamle aslında. Silahsız kişinin silah kuşanan rakibine karşı silahsızlandırma uygulaması. Onun silah tutan eline saldırıp silahından oldurma eylemi. Yine de Kenta büyük bir kıvançla doluyor. Bugüne kadar bu saldırıyı başarılı biçimde ilk defa uyguluyor. Eğitim adı altında değil, oyun adı altında değil, gösterim adı altında değil, gerçek bir dövüşte. Kendisini etrafındakilere kanıtlamak için gerçekleştirdiği bir çarpışmada. Renji'nin olumlu tepkisi ise Kenta'nın kendisini Renji'ye daha yakın hissetmesini sağlıyor. Bu da Kenta'nın dövüş isteğini arttırıyor. Gülümsemesi artarak devam ediyor. O sırada, Renji'nin önünde bir Renji daha oluşuyor ve Kenta'ya doğru yumruk atmak için atılıyor. Kenta, bu tekniğin bunshin olduğunu biliyor. Asıl Renji'nin bunshin olanın arkasından geldiğini de anlayabiliyor ancak bunshin dikkatini dağıtıyor. Gerçek olmasa bile suratına doğru yumruk atan bir görüntü kesinlikle dikkatini toplamasını zorlaştırıyor. Renji'nin ne yapacağını varsaymasına ve savunma düşünmesine gerek kalmıyor. Renji, bunshinin gölgesinden çıkıp Kenta'nın bacağını sarıyor ve hız kesmeden ilerlemeyi sürdürüyor. Bir anda bacağı ve dengesi rakibin eline geçmeye başlayınca, dikkatini toparlayıp asıl hedefine yönelebiliyor. Renji'nin bütün bedenini kullanarak uyguladığı kuvvete ve ağırlığa karşı koymanın ne kadar zor olduğunu fark edebiliyor. Bu yüzden Renji'nin kazandığı momentumu ona karşı kullanma kararı alıyor. Kendini geriye, Renji'nin gidiyor olduğu yöne doğru bırakıyor. Aynı anda bedenini Renji'ye çeviriyor. Böylelikle Renji'nin sırtına doğru düşüyor oluyor. Bir kolunu arkadan öne doğru Renji'nin boynuna dolamak için savuruyor. Diğer kolunu da Renji'nin boynunu saracak kolunun önüne getiriyor. Böylelikle Renji'ye ikisi de yerde yatarken arkasından boyun kilidi uygulamaya çalışıyor.

Renji güreşmek mi istiyor? Kenta güreşi sever. Az güreşmedi diğer klan çocuklarıyla. Az yuvarlanmadı çamurda. Şimdi toprakta yuvarlanma sırası Renji'de. Hodri meydan!

Renji’nin kurduğu dengesizlik hamlesine karşı kendini onun ilerlediği yöne bırakınca ikiniz de sertçe yere iniyorsunuz. Düşüş sırasında bedenini ona doğru çevirip kolunu boynunun çevresine dolamayı başarıyor, diğer kolunla kilidi destekleyerek sırtına yerleşiyorsun. Renji’nin yüzündeki sakinlik ilk defa belirgin biçimde bozuluyor. Ellerini koluna götürüp araya boşluk açmaya çalışıyor ancak kilidi doğrudan sökemeyeceğini anlayınca dizlerinden destek alarak yavaşça doğrulmaya başlıyor. Önce bir dizinin, ardından diğer ayağının üzerine kalkıyor. Sen de boynuna doladığın kollarını bırakmadan onunla birlikte yükseliyor, sırtında asılı halde ayakta kalıyorsun. Renji birkaç ağır adım atıyor. Elleriyle kolunu gevşetmeye uğraşırken seni sırtından atabileceği bir açı arıyor fakat görüşünün daralması ve taşıdığı ağırlık yürüyüşünü dengesizleştiriyor.

Renji bir adım daha attığı sırada ayağının ucu yerde duran kendi kunaisine takılıyor. Bedeni aniden öne doğru eğiliyor ve dengesini toparlayamadan taş zemine kapaklanıyor. Sen çarpışmadan hemen önce kilidi bırakıp sırtından ayrılıyor, ayaklarını yere basarak düşüşten kurtuluyorsun. Renji ise kollarını ileri uzatmaya bile fırsat bulamadan yüzüstü yere düşüyor. Birkaç saniye boyunca hareket etmiyor. Gri topuzu hafifçe dağılmış, kolları iki yanında ve yüzü taş zemine dönük şekilde sessizce yatıyor. Nene’nin elindeki oje fırçası havada donarken Hamon güneş gözlüklerinin ardından aynı ifadesiz yüzle sahneyi izliyor. "Aaa. Yazık lan. Kenta kazandı. Renji gel bakem. Yeni karşılaşma, Kashira Nene ile Konjiki Kenta." Renji yavaşça başını kaldırıyor. Kulaklarına kadar yayılan kızarıklık, ciddi ve korkutucu görünüşünden geriye pek bir şey bırakmıyor. Kimsenin yüzüne bakmadan ayağa kalkıyor, düşen kunaisini alıyor ve inanılmaz utangaç bir ifadeyle Hamon’un yanına gidip oturuyor.

Nene oje şişesinin kapağını kapatıp taşın üzerinden kalkıyor ve eğitim alanının ortasına doğru geliyor. Karşında durduğunda önce sana, ardından hala başını kaldırmayan Renji’ye bakıyor. "Ya bi şey dicem deeeee..." Dudaklarını büzüp omuzlarını düşürüyor. "Benim hiçbir iddiam yok yani. Offfff, çocuk yere kapaklandı ya, kanım dondu." Hamon kahvesinden bir yudum alırken Renji başını biraz daha öne eğiyor. Nene ise derin bir nefes verip ellerini iki yanında serbest bırakıyor. Bir anda bedeninin çevresinde pembeyle mor arasında titreşen ince bir çakra tabakası beliriyor. Başındaki kedi kulaklı bandın çevresinde yükselen aura sivriliyor ve gerçek kulakları andıran iki keskin çakra çıkıntısına dönüşüyor. Kızın gevşek duruşu tamamen kayboluyor. Ayakları taş zemine hafifçe yerleşirken yeşil gözleri dikkatle sana kilitleniyor ve yüzünde tatlı fakat fazlasıyla kendinden emin bir gülümseme oluşuyor. "Geliyorum aşko."

Nene’nin ilk adımıyla taş zeminde kısa bir toz bulutu yükseliyor. İkinci adımını görmek mümkün olmuyor. Bir an önce karşında duran kız, göz açıp kapayıncaya kadar sağ yanında beliriyor. Hareketinin ardından gelen rüzgar kıyafetlerini savururken Nene bedenini yukarı fırlatıyor ve havada dönerek sol bacağını sana doğru uzatıyor. Uçan tekmesi sağ tarafından, gövdenin üst kısmına doğru büyük bir hızla geliyor. Ayağının çevresindeki pembemsi mor çakra havayı keserken saldırı aranızdaki son mesafeyi kapatıyor. Tekmeyi hemen durduramaz veya önünden çekilemezsen darbenin bütün kuvvetiyle yere yığılacaksın.

Uyguladığı saldırıların işe yaraması ve kazanmasının getirdiği kıvanç duygusu, Renji'nin başı eğik, utangaç ve üzgün görüntüsü karşısında sönük kalıyor. Kenta, bu dövüşün ne kadar ciddi ve karar verici olduğunu biliyor ancak aklı, istese de istemese de, klan içinde oynadıkları oyuna gidiyor. Konjikili çocuklar kazanmak için dövüşmezler, bozguna uğratmak için güreşmezler. Bu oyunlarının amacı her zaman kendilerini sınamak, eğlenmek ve paslanmamaktır. Bu yüzden Renji'yi öyle görünce zaferin kutlayamıyor. Kendini kötü hissediyor. Çok geçmeden eğitmenleri onu yeni bir sınava sokuyor. Bu sefer Kashira Nene ile karşı karşıya geliyor. Yine düzgün bir duruş alıyor ve aklındaki olumsuz duygu ve düşünceleri dağıtmaya çalışıyor. Kendi hazırlarken Nene'nin sözlerini işitiyor. Tam Nene'nin ninjalığından bir kez daha kuşkulanacak iken, Nene ona neden ve nasıl ninja olduğunu ve ne kadar yanlış olduğunu kanıtlıyor.

Nene çakrasını dışarı çıkartıp bedeni sararken, Kenta ilgi ve şaşkınlıkla izliyor onu. "Çakra böyle kullanılabiliyor mu?" diye içinden sorgularken, Nene tek bir hareketi ile ortadan kayboluyor. Kenta ilk defa beyninde alarm çaldığını duyuyor. Nene'nin parlak ve renkli çakrası olmasa, saldırısı ile yel estirmese, belki de, Kenta onun nereden geldiğini göremeyecek. Ona doğru gelen uçan tekmeyi görebiliyor ancak Nene o kadar hızlı yer değiştirip saldırıyor ki, Kenta'nın düşünmeye zamanı olmuyor. Tek çareyi aklına gelen ilk şeyi yapmakta buluyor. Kendini yüzüstü yere bırakıp şınav duruşuna geçiyor. Klanında eğitim alırken, özellikle babası onu eğitirken, ani olaylara ve komutlara hızlı ve etkili tepki vermesi için eğitilmişti. Babası eğitim sırasında hiç uyarmadan sesini patlatıp şınav duruşu almasını isterdi ve Kenta elindeki her şeyi bırakıp kendi yere atarak şınava dururdu. Bu alışkanlığından yararlanmaya çalışarak, Nene'nin ani saldırısını komuta benzetip yere eğilerek ondan kaçınmayı ve onun üzerinde uçup geçmesini istiyor. Ancak bundan sonra dövüş duruşu alabilir ve dezavantajının olmadığı bir konumda dövüşebilir.

Nene’nin sol ayağı gövdene ulaşmak üzereyken kendini aniden yere bırakıyorsun. Hareket o kadar beklenmedik oluyor ki Nene’nin yeşil gözleri havada bir anlığına büyüyor. Tekmesi başının üzerinden geçiyor ve oluşturduğu rüzgar saçlarını savururken Nene senin üzerinden ileri uçuyor. Ancak şaşkınlığı yalnızca bir an sürüyor. Havada bedenini toparlayıp sağ ayağını yere bastığı anda dizlerini kırıyor ve hızını tamamen kaybetmeden geriye doğru dönüyor. "Ayyy, direkt yere mi yatılır ya?!" Sözlerinin aksine yüzünde eğlenen bir gülümseme beliriyor. Şınav duruşundan yeniden kalkmaya fırsat aradığın sırada Nene iki elini taş zemine koyuyor, ağırlığını kollarının üzerine aktarıyor ve bacaklarını yerden kesiyor. Bedenini yana doğru savurarak neredeyse yerde dönen bir çark gibi harekete geçiyor. Pembemsi mor çakra bacaklarının çevresinde ince bir iz bırakırken ilk tekmesi seni değil, kalkış yönünü kapatıyor. İkinci ayağı ise dönüşün devamıyla doğrudan başının ve omzunun bulunduğu hatta geliyor.

Renji, yaşananları birkaç metre öteden hala yüzündeki utangaç kızarıklık tam geçmemiş halde izliyor. Nene’nin yön değiştirişini görünce gözlerini biraz kısıyor. "Çok hızlı toparlandı." Hamon kahve kutusunu dizinin üzerine koyup rahatça oturmayı sürdürüyor. "Hızlı olmak işi kolaylaştırıyor." Renji bakışlarını senden ayırmadan başını hafifçe sallıyor. "Ama ilk saldırısı başarısız oldu. Kenta yerdeyken mesafe açabilirdi." Hamon bu defa kısa bir kahkaha atıyor. "Sen olsan açardın. O açmıyor. Farkı bu zaten." Renji birkaç saniye sessiz kalıyor. "Riskli." Hamon omuz silkerek cevap veriyor. "Genin."

Nene ise sana mesafe bırakmak gibi bir niyet göstermiyor. İlk bacağıyla kalkabileceğin alanı kapattıktan sonra ikinci ayağını dönüşün bütün momentumu ile sana doğru savuruyor. Yerde bulunduğun için geri çekilebileceğin alan daralıyor, ayağa kalkmaya çalışırsan da tekmenin geliş hattına yükselmiş oluyorsun. Nene’nin bacağının çevresindeki çakra titreşirken yüzündeki neşeli ifade ilk defa tamamen dövüşe odaklanmış bir ciddiliğe dönüşüyor. "Kaç bakalııım!" Ayağı aranızdaki son mesafeyi hızla kapatıyor. Bu saldırıyı hemen durduramaz, yönünü değiştiremez veya önünden kurtulamazsan tekmenin seni doğrudan taş zemine çarpması ve karşılaşmayı burada bitirmesi neredeyse kaçınılmaz görünüyor.

Kenta, ilk saldırıdan kaçıyor ama daha toparlanamadan ikinci saldırı ile yüzleşiyor. Düşünmeye ve avantaj elde etmeye fırsat bırakmıyor Nene. Kenta, araya uzaklık koyup dezavantajdan çıkamayınca anımsamaya başlıyor. acemiliğinden ve heyecanın unuttuğu bir dersi.

"Neden durmadan kaçıyorsun, Kenta?"

"Dezavantajlı konumdayken önceliğim kurtulmak ve durumları eşitlemek değil mi?"

"Ne dezavantajından söz ediyorsunuz?"

"İlk saldıran sendin, baba. Saldırlarından kaçınıp kendimi toparlamak için uzak durmam gerekmez mi?"

"Saldırı altında olman dezavantajlı olduğun anlamına mı geliyor? Aklını çalıştır! Eğer her biri saldırdığında kaçıp araya mesafe koymaya çalışırsın yorgun ölürsün! İstediğin bu mu?"

"H-hayır, ben özür..."

"Özür dileme! Karşılık ver! Savaş! Aynı anda hem kaçınacak, hem savunacak hem de saldıracaksın! Korkma! Çekinme! Tek seçeneğin yüzleşmek ve üstesinden gelmek!"

Saldırı altında olması bir dezavantaj değil. Rakibinin ondan daha hızlı olması da. Dezavantajı kaçınganlığı ve çekingenliği. Dezavantajı korkusuz olmayı seçmemesi. Eğer Nene'nin ondan hızlı olmasını dert ediniyorsa, dermanı onun hızını kesmek.

Kenta, üzerinden geçen ilk tekmeden sonra Nene'ye doğru ayağı kalkıp ikinci tekmeyi karşılamak için dirseğini kullanıyor. Saldırıya dayanabilirse, Nene'yi bacağından tutup kendine çekerek yukarıdan aşağıya doğru, diyaframına yönelik bir yumruk indirecek. Yumruk isabet ederse, havadaki Nene'yi sırtüstü yere indirip nefesini kesecek.

Yerden doğrulurken Nene’nin ikinci tekmesini karşılamak için dirseğini kaldırıyorsun. Ayağı koluna çarptığı anda tok bir darbe sesi çıkıyor ve kuvvet omzuna kadar ilerliyor. Savunman işe yarıyor. Nene’nin ayağı bedenine ulaşamıyor ancak aradaki güç farkı kendisini hemen belli ediyor. Kolun çarpışmanın etkisiyle aşağı doğru itilirken Nene havadaki dengesini kaybetmiyor. Sen de bunun üzerine fırsatı bırakmayıp bacağını yakalamaya uzanıyor, onu kendine çekerek diyaframına indirmeyi planladığın yumruk için sağ kolunu kaldırıyorsun. Fakat elin bacağına tam anlamıyla kapanamadan Nene kalçasını çeviriyor. Yakalamaya çalıştığın bacağını gövdesine doğru toplarken diğer ayağını taş zemine sertçe basıyor ve pembemsi mor çakrası yeniden bir anlığına parlıyor. Yumruğun onun bulunduğu yerden yalnızca birkaç parmak farkla geçiyor. Nene ise yere iner inmez senden uzaklaşmak yerine tam tersine içine giriyor. Sol eliyle yumruk atan kolunun bileğine dokunup yönünü dışarı veriyor, sağ omzunu göğsünün altına yerleştiriyor ve aynı anda ayağını seninkinin arkasına geçiriyor. "Yakaladııım." Bir sonraki anda bütün hareketleri tek bir patlayıcı kuvvette birleşiyor. Bedenini kaldırıp yana doğru savuruyor ve sırtın taş zemine sertçe vuruyor. Ciğerlerindeki hava tek seferde dışarı çıkarken Nene dizini göğsünün yanına yerleştirip yumruğunu yüzünün birkaç santim üzerinde durduruyor. Pembemsi çakra yumruğunun çevresinde ince ince titreşiyor. Hamon elini kaldırıyor. "Tamam. Bitti."

Nene hemen geri çekilip ayağa kalkıyor. Yüzünde zafer kazanmış bir savaşçının sertliği yerine oyunda puan almış bir çocuğun sevinci var. "Ay çok sert düştün, iyi misin?" diye sorarken birkaç saniye önceki öldürücü hızından eser kalmıyor. Dövüşün geride bıraktığı gerçek ise daha sade. Cesaret, kararlılık ve doğru fikir her zaman yeterli olmuyor. İnsan bazen korkmadığı halde yeniliyor. Bazen doğru karşılığı düşünüyor, gereken anda saldırıyor, elinden geleni yapıyor ve yine de karşısındaki daha hızlı, daha güçlü veya o an için daha iyi oluyor. Hamon ayağa kalkmadan parmaklarıyla üçünüzü sırayla gösteriyor. "Durum şöyle. Kenta bir galibiyet, bir mağlubiyet. Renji bir mağlubiyet. Nene bir galibiyet. Şimdi Renji ile Nene." Renji bunu duyunca başını kaldırıyor. Az önceki düşüşünün utancı yüzünden tamamen silinmemiş olsa da ayağa kalkıp alanın ortasına gidiyor. Nene de birkaç kez omuzlarını çevirerek onun karşısındaki yerini alıyor. Sen Hamon’un yanındaki boş taşa geçtiğinde birkaç dakika soluklanabileceğin bir fırsat oluşuyor. Sırtındaki darbenin ağırlığı hala kendisini hatırlatırken Hamon sana yeni bir soğuk içecek uzatıyor. "İç. Yerde yatarken gurur susatmıyor ama dövüş susatıyor."

Renji bu defa kunaisini hemen çıkarmıyor. Dizlerini hafifçe kırıp ellerini önünde tutuyor ve Nene’nin hareketlerini izliyor. Nene’nin bedeninin çevresindeki pembemsi mor çakra yeniden belirirken Renji gözlerini özellikle ayaklarından ayırmıyor. "Hazır mısın gri çocuk?" Renji’nin yüzü yine yanlış anlaşılmaya son derece müsait bir ciddiliğe bürünüyor. "Hazırım. Bir daha gri çocuk dememen için de kazanmayı düşünüyorum." Nene birkaç saniye şaşkın bakıp ardından kahkaha atıyor. "Ay tehdit etti beni, gelişme var!" Hamon elini salladığı anda Nene öne fırlıyor. Bu kez Renji geri çekilmiyor. Tam kız kendisine ulaşacakken bir Bunshin ortaya çıkarıyor ve gerçek bedeni klonun ters yönüne kayıyor. Nene ilk anda klonun içinden geçerken ayağının yönünü değiştiriyor, Renji ise bu küçük boşluğu kullanarak yere düşen taş parçalarından birini ona doğru tekmeliyor. İkisinin mücadelesi seninkinden farklı başlıyor. Nene hızla baskı kurarken Renji sürekli birkaç hamle sonrasını hazırlamaya çalışıyor.

Hamon kollarını dizlerine dayayıp onların dövüşünü izlerken gözlüğünün ardından sana doğru kısa bir bakış atıyor. "İlk saldırıda iyi iş yaptın. Renji’nin silahına saldırman mantıklıydı. Yerdeyken de kaçmaya çalışmayı bırakıp saldırının içine girmeye karar vermen daha da önemliydi." Birkaç saniye susup Nene’nin Renji’nin klonlarından birini tekmeyle dağıtmasını seyrediyor. "Korkusuz olmak, her darbeyi karşılamak zorunda olmak değildir. Bazen cesaret ileri gitmek, bazen de yarım adım yana çıkmaktır. Nene senden hızlıydı. Sen bunu fark ettin ama çözüm olarak onun hızını durdurmaya çalıştın. Mantıksız değil yani. Of ne klişe konuştum be." Kahve kutusunu dudaklarına götürüp bir yudum aldıktan sonra başını sana çeviriyor. "Şunu merak ediyorum Kenta. Son tekmesini dirseğinle durdurduğun anda planın bacağını yakalayıp onu kendine çekmek ve diyaframına vurup yere indirmekti, değil mi? Diyelim ki o bacağını çekmeseydi ve gerçekten yakalasaydın. Nene’nin diğer ayağının hala serbest olduğunu, ellerini kullanabildiğini ve senden daha hızlı yön değiştirebildiğini hesaba katmış mıydın? Yoksa kafandaki plan, yumruk isabet ettiği anda bitiyor muydu?"

Kenta için yenilgi garip bir duygu. Nelerin ortada olduğunu biliyor. Bunun bir eleme olduğu belli ancak sanki başka bir neden var. Ondan dolayı değil gibi. Bu biraz daha farklı. Bugüne kadar kaç kere yenilmişti zaten. Bunu sorun etmiyordu. Öyleyse sorun neydi? Yerde yatarken ve kalkıp eğitmenin yanına gelirken bunu anlamaya çalışıyordu. Eğitmenin ikramından yudumlarken ve dövüşü izlerken bu gariplik sis gibi dağılmaya başladı. Bir dövüşü izlemek her zaman keyifliydi. Klan topraklarında sayısız kere dövüştü ve dövüş izledi. Ninjalık böyle bir şey olsa gerek. Eğitmeni seyir sırasında onunla konuşmaya başlayınca Kenta bu sefer dikkatini dövüş ile eğitmeninin sözleri arasında ikiye bölüyor. Bir eğitmenin onunla kişisel olarak konuşması ve onu övmesi ne büyük nimet! Konu Kenta'yı sorgulamasına ve olası bir geleceği tartmaya gelince işler değişiyor tabii.

Kenta ne söyleyeceğini bilemiyor ama biri bilmediği bir dilde konuşuyor veya zerre kadar bilgisi olmadığı yabancı bir alandan söz ediyor gibi değil, açıklanmasına gerek olmayacak kadar basit bir konuyu açıklamak ve uzun uzun anlatmak zorundaymış gibi hissettiğinden. Evet, ninja olmanın temelinde her daim bir planlı hareket etmek ve birkaç adım ötesini görmek var. Evet, bu planlar olay öncesi yapılabildiği gibi, olay sırasında da yapılabilir. Eğitmeni yanlış bir konuya değinmiyor ancak bu konu Kenta'nın daha önce hiç oturup ciddi düşündüğü bir konu olmadı. Plansız hareket edip, rastgele kararlar aldığından mı? Hayır. Birkaç adım sonrasını görüp hesaba katamadığından mı? Hayır. Ona ters gelen asıl konu uzun vaadeli düşünmek ve plan yapmak çünkü ona akademide bir ninjanın görünenden ötesini görmesi gerektiği öğretildiği gibi, klanı ve özellikle babası ona hem görünmeyenin bile arkasındaki görmeyi anlattı hem de hala daha şunu öğretmeye çalışıyor.

Plan yapmak ve plana uymak keyfi değil, gerekli ve zorunlu bir hazırlıktır fakat planın suya düşmeyeceğine inanmak ve plana bel bağlamak tamamen ahmaklıktır. Ancak aptal bir kişi her şeyini yaptığı plana bağlar ve planının ötesini göremez çünkü plan salak kişiyi kör eder. Akıllı ve zeki kişi yaptığı planın aklını karartmasına ve zekasını köreltmesine asla izin vermez, veremez. Bu yüzden, ninja olmanın en önemli yeteneklerinden biri doğaçlama yapabilmektir. Doğaçlama yapabilen aydınlanır, aydınlanan yaşamın akışını yakalar ve savaşın seyrini değiştirebilir. Kenta'nın aklı elbette bunlara ermiyor. Kenta bunları kavrayacak yaşta ve zekada değil. Önünde çok uzun yıllar var ama şu da bir gerçek. Kenta doğduğunda beri zaten bir gün bunları kavrayabilsin, öğrenebilsin ve tam teşekküllü bir ninja olsun, savaşçı olsun diye akademiden, klana etrafındaki herkes her şeyi yapıyor. Bu sayede Kenta, henüz bilinçli olarak bilip sözcüklere dökemese dahi, bilinçaltı olarak, sezgi, duygu, öngörü, içgüdü ve dürtü olarak bunların hepsini biliyor aslında. Bunlarının hepsinin onda yeri var. Sadece, henüz zamanı değil. Sadece, henüz sırası değil.

Bundan dolayı Kenta karşı bir yanıt vermekte zorlanıyor. Kelimelere dökemiyor içinde uyuyan benliğini. Uzun sürüyor ağzını açması çünkü eğitmeni "Ey Kılıç, sen böyle savruldun ama karşındaki kılıcın da öyle savrulacağını bilmiyor muydun? Sadece böyle savrulmayı mı akıl edebildin? Yoksa, karşındaki kılıç için başka taktiklerin var mıydı?" diye soruyor. Kenta'ya soruyor. Demir Cevheri Kenta'ya.

"Kusura bakmayın, ne demek istediğinizi anlamadım. Ben, evet, yapmam gereken o olduğu için düşünüp taşınıyorum ve rakibimin neler yapabildiğine göre hareket ediyorum. Kararlarımı bunlara göre veriyorum tabii ama sizin dediklerinizi anlamakta güçlük çekiyorum. O kadar zeki değilim sanırsam. Heheh!"

Kenta sözlerinin sonuna doğru mahcup şekilde kafasını kaşıyor ve masumca gülümsüyor. Elinden başka bir şey gelmiyor.

Hamon, verdiğin cevabı duyunca yüzünde ne alaycı bir ifade oluşturuyor ne de seni daha fazla köşeye sıkıştırmaya çalışıyor. Güneş gözlüklerinin ardından birkaç saniye seni süzüyor, ardından kahve kutusunu dizinin üzerine bırakıp başını hafifçe sallıyor. "Zekayla alakası yok." Sesi ilk defa biraz daha yumuşuyor. "Ben sana üç hamle sonrasını ezberle demiyorum zaten. Sen o anda doğru olduğunu düşündüğün şeyi yapmışsın. Güzel. Sonra işe yaramamış. O da güzel. Şimdi neden işe yaramadığını biliyorsun. Bir dahaki sefere belki başka bir şey denersin. Ninjalık biraz da böyle öğreniliyor." Renji ile Nene’nin karşılaşmasına yeniden bakıyor ve eliyle alanı işaret ediyor. "İnsan her şeyi on iki yaşında anlamak zorunda değil Kenta. Anlamadığını söylemek, anlamış gibi yapmaktan daha akıllıca. Sen dövüşmeye devam et. Bazı cevaplar kafana değil, ellerine ve ayaklarına yerleşir." Bundan sonra soru sormuyor. Karşılaşmayı izlemeye geri dönüyor ve birkaç dakika sonra Nene’nin Renji’yi hızla yere devirmesiyle eli yeniden havaya kalkıyor. "Nene aldı. Tekrar."

Sonrası yavaş yavaş tek bir uzun dövüşe dönüşüyor. Dakikalar birbirinin içine giriyor. Renji bir turda Bunshin ile görüşünü bölüp seni ayağından yakalıyor ve bu kez düşerken kendisini de beraberinde sürüklemene izin vermiyor. Sonraki turda Nene sana doğru aynı hızla geliyor ama bu defa geliş yönünü önceden yakalayıp omzuyla çarpışıyor ve onu dengesinden çıkarıyorsun. Nene bir sonraki karşılaşmada Renji’nin klonuna kanıp gerçek Renji’nin attığı çelmeyle yere düşüyor. Ardından aynı Renji’yi, iki dakika sonra, çevresinde parlayan pembemsi çakrayla üç farklı açıdan baskılayıp nefes aldırmadan yeniyor. Hamon her karşılaşmanın sonunda yalnızca sonucu söylüyor. Bazen "Kenta.", bazen "Renji.", bazen de "Nene." diyor. Kazanan birkaç yudum su içiyor, kaybeden birkaç dakika kenarda soluklanıyor ve sonra yeniden ayağa kalkıyor. İlk başta her maçın kendisine ait bir havası varken bir saat sonra bunun yerini tekrarlar alıyor. Yumruklar daha az gösterişli, tekmeler daha ekonomik, hareketler daha hesaplı hale geliyor. Her biriniz diğerinin alışkanlıklarını öğrenmeye başlıyor. Sen Renji’nin Bunshin çıkarmadan hemen önce parmaklarını nasıl hazırladığını, Nene hızlanmadan önce ağırlığını hangi ayağına verdiğini görmeye başlıyorsun. Onlar da seni öğreniyor. İlk hamleyi ne zaman doğrudan yaptığını, ne zaman rakibin silahına yöneldiğini, güreşe girmek için hangi mesafeyi tercih ettiğini fark ediyorlar.

İkinci saatin sonlarına doğru eğitim alanında sabahki üç geninden eser kalmıyor. Nene’nin kısa siyah saçları terden alnına yapışıyor, kedi kulaklı kafa bandının bir tarafı hafifçe yana kayıyor ve pembemsi çakrası ilk karşılaşmadaki kadar parlak görünmüyor. Renji’nin topuzu çoktan dağılmış durumda. Gri saçlarının tutamları yüzünün önüne düşüyor, sağ dizindeki kumaş yırtılıyor ve birkaç maç boyunca aynı tarafını korumaya çalıştığı açıkça görülüyor. Senin kıyafetlerinin üzerinde taş tozu birikiyor, nefes alışların ağırlaşıyor ve bacakların her yeni karşılaşmadan sonra biraz daha yabancı geliyor. Üçüncü saate yaklaşırken onları neredeyse hissetmediğin anlar oluyor. Ayağa kalkmak artık ayağa kalkmaya karar vermekten daha uzun sürüyor. Nene bir ara iki eli dizlerinde, nefes nefese Hamon’a bakıyor. "Hocaaa... bir insanın takım arkadaşı olmak için kaç kere dövmesi gerekiyor ya?" Hamon oturduğu yerden kımıldamıyor. Güneş gözlüklerinin ardında yüzünde aynı sakin ifade var. "Devam." Renji, soluklanırken başını kaldırıyor. "Kaçıncı turdayız?" Hamon kağıdına bakmadan cevap veriyor. "Saymayı ben yapıyorum. Siz dövüşün."

Güneş, Iwagakure’nin kaya kulelerinin arkasına doğru inmeye başladığında terasın rengi değişiyor. Sabah turuncuya çalan taşlar şimdi uzun gölgeler altında koyulaşıyor. Bir başka karşılaşmada Nene, Renji’nin omzuna vurup onu yere indiriyor ancak kendisi de hızını durduramayıp birkaç metre ileride dizlerinin üzerine çöküyor. Sonraki turda sen Nene’nin üzerine gitmeye çalışırken bacakların istediğin hızda cevap vermiyor ve kız seni kolayca geçiyor. Başka birinde Renji, seni düşürmek için kurduğu kilidi tamamlayamadan ikiniz de dengenizi kaybedip yan yana yere yuvarlanıyorsunuz. Hamon sonucu bile söylemiyor, yalnızca yeniden başlamanızı istiyor. Artık kimsenin galibiyet sonrası gülümseyecek, mağlubiyet sonrası utanacak kadar enerjisi kalmıyor. Kazanmakla kaybetmek arasındaki fark giderek küçülüyor. Birkaç dakikalık dinlenme, bir yudum su ve yeniden taş zeminin ortası. Buna rağmen üçünüzden hiçbiri pes etmiyor. Hamon da hiçbir zaman "yeter" demiyor.

Nene, son karşılaşmasında ileri atıldıktan sonra bacaklarının kendisini taşımamasıyla doğrudan sırtüstü yere yığılıyor. Birkaç saniye tavana bakar gibi gökyüzüne bakıyor, ardından iki kolunu iki yana bırakıyor. "Ben... burada yaşıyorum artık." Hamon kağıtlarından birine küçük bir çizgi daha atıyor. "Kenta ve Renji. Yirmi sekizinci tur." Renji oturduğu yerden başını kaldırıyor. Birkaç saniye boyunca hareket etmiyor, ardından avuçlarını dizlerine dayayıp kendisini yukarı itiyor. Ayağa kalktığında sağ ayağını belirgin biçimde sürüklüyor ve birkaç adım boyunca topallıyor. Buna rağmen alanın ortasına geliyor. Sen de bacaklarının ağırlığına rağmen onun karşısındaki yerini alıyorsun. Renji nefesini toparlamaya çalışırken ilk defa doğrudan sana bakmak yerine başını Hamon’a çeviriyor.

Yüzündeki ifade farklı. Ne o ürkütücü ciddilik var ne de önceki mağlubiyetlerinden sonra gösterdiği utangaçlık. Şaşkın. Belki de ilk kez gerçekten şaşkın. Hamon ise aynı yerde oturuyor. Bacak bacak üstüne atmış, kağıtlarını dizinde tutuyor ve hiçbir açıklama yapmıyor. Renji’nin bakışları birkaç saniye onun üzerinde kalıyor, sonra yeniden sana dönüyor. Ağzını açacak gibi oluyor. Dudakları aralanıyor fakat herhangi bir söz çıkmıyor. Ellerini kaldırıyor, sonra tekrar indiriyor. Sabah birbirinizi ilk gördüğünüzde önünüzde kazanılması gereken bir yer, alınması gereken bir takım üyeliği ve geçilmesi gereken bir sınav vardı. Şimdi ise yirmi sekiz turun, sayısız düşüşün, tekrar tekrar ayağa kalkmanın ardından aynı taş zeminde yeniden karşı karşıyasınız. Bacaklar neredeyse tutmuyor. Renji topallıyor. Nene yerde yatıyor. Hamon ise "devam" diyor.

Ve ilk kez, bütün bunların ne için yapıldığı sorusu eğitim alanının üzerinde sessizce asılı kalıyor.

Saldıracak mısın?

Gerçekten saldıracak mısın?