Shinsei

Tüm çıkışmalarım bir ses edilmeden dinlenilmişti. Tsuna ve çoğunluk ağzımdan kontrolsüzce dökülen şeylere hak vermiş gibi görünmüşlerdi ancak, Renji sakinleşip pişman olmak yerine daha da öfkelenmeyi tercih etmişti. Nitekim göt korkusu öfkesini dillendirmesini engelliyordu. Bir kaşımı kaldırıp ben de aynı diklikle bakmaya başladım Tsuna konuşurken, bir yandan kadının söylediklerini onaylarcasına başımı hafif hafif sallıyor, diğer yandan adı konulmamış bir yarışmadaymışımcasına Renji'ye göz kırpmadan bakıyordum. Şu an mecburen susuyor olabilirdi ancak göreve çıktığımızda burada yaşanılanlar yüzünden sataşacağına az çok emindim. Varsa böyle bir düşüncesi, korkmadığımı şimdiden anlasa iyi ederdi.

Tsuna, Mizuki ile tekrar konuşmadan önce Haru ve Kaito'yu ayrı bir odaya aldı. Renji de onlarla girdi ve beni geldiğimiz bu yeni koridorda bir başıma bıraktılar. Kollarımı kavuşturup kulağımı içeriden gelen seslere kabartırken kendimi hafifçe arkamdaki soğuk duvara doğru bıraktım. Sırtım sert zeminle kavuştu ve biraz daha yerleştim bu poza, çenemi de hafifçe aşağı indirip gözlerimi kapattım. Bir süre sonra huzursuz edici bir sükut kulaklarımı rahatsız etti ve havalı pozumu iki dakikadan fazla tutamamış olmanın siniriyle gözlerimi açıp pöflemeye başladım. Kendi kendime söylenirken karşıdan gelmekte olan biri dikkatimi çekti ve yaptığım sinir bozucu hareketleri kesip kendimce düzeldim. Adam gittikçe bana yaklaşmaya başladı, yaklaştıkça da karakteristik özellikleri belirmeye. Etraftakilerin aksine daha rahat görünen bir başka Uchiha'ydı. Benden de biraz yaşlı görünüyordu, yaralı surat. "Sikeyim, Renji'nin babası falansa sıçtık şimdi." diye aklımdan geçirirken biraz daha dikleştim istemeden. İçimden kendi kendime gıcık oldum biraz, Uchiha olduğu için mi gerildim, yoksa benden rütbeli olduğu bariz olduğu için mi, kestiremezken.

Aile adımı söylediğinde istemeden de olsa onaylarcasına başımı indirdim. Söylediklerinin devamında ise oto-kontrolüm biraz daha belirgin oldu ve kaşımı alay edercesine kaldırmaktan alıkoyabildim kendimi. "Şebek miyiz lan biz? Sensin ilginç." diye karşılık verdim içimden. Hayır yani bir de metafor kasıyor, bir Hayashi ile yapılmaması gereken en büyük ikinci günah falan olabilir bu çünkü çok hoşumuza gidiyor ve fena kitliyoruz karşımızdakini.

"Eh, köke haber veren topraktır, efendim. Hangi dalın kırılacağına toprak susarsa karar veririz." diye cevap verdim, sakin bir ses ile. Ne kadar tatmin ediciydi Kaita için bilinmez, ama bu kadar metaforik bir insansa, topraktan kastımın Konoha olduğunu anlamıştır diye düşünüyorum. Klan ile Konoha arasında ne şimdi ne de tarihte bir sürtüşme yaşanmadı, dolayısıyla neyin fısıltı neyin hür irade olduğunu sorgulatacak anlar da. Üstelik klan içinde, özellikle eski kandan olan kesimin kendisini köyün savunmacıları olarak gördükleri de kimimizin malumu. Sanırım noktaları birleştirip oluşan resmi görebilecektir, söylediklerimde.

"Bir de dallarımız da toprağa gömülü olsa çok komik olmaz mıydık, doğal olan bu zaten..." Kaita'nın amacını, neden burada olduğunu, burada olduğumuzu nasıl öğrendiğini anlayamamıştım. Onun yerine tip tip konuşmaya devam etmişti, sanki amacı da zaten kafamı karıştırmak ve düşünmeye zorlamak gibiydi. Gördüğü her kişiye böyle şeyler mi söylerdi bu herif? Gıcık olmuştum, sesindeki nezakete rağmen. Tıpkı Seigi gibi... O da böyle sakin sakin konuşup derimin altına ulaşmayı başarmıştı. Hırçın görünen sakin lavuklara karşı irademi korumak konusunda çalışma yapsam iyi olacaktı. Birkaç saniye düşündüm Kaita köklerimin ne söylediğini sorarken. Gözlerimi adamdan kaçırıp koridorda bilinmez bir noktaya dikmem gerekmişti. Köklerim sanırım bugün, bir sakin olup nefes almamı haykırmaktan başka bir şey yapmamıştı. Pek böyle bağrınmaya alışkın değildiler ancak yaşamadıkları şey de değildi. Hayatım bazılarına göre sakin ve sıkıcı geçse de, bugün olduğu gibi tehlikenin tam göbeğinde ve ölümle bakışırken kaldığım anlar da oldu. Yani tanıdık, ancak istenmeyen bir sesti onlar için. Yine de tüm bu detayları Kaita'nın bilmesine gerek yoktu. Beni düşüncelere zerk etmesiyle zırhımdan içeri girmeye çalışması yeterliydi, daha fazlasını kendi elimle sunmasam iyi ederdim.

Bakışlarımın odağını toplayarak gülümsedim ve etrafımdaki koridora daha anlamlı bir şekilde baktım. "Teşkilat duvarlarınızın kök geçirmeyecek materyalden inşa edildiğini söylediler. Asbest mi kullanıldı? Doğaya ve sağlığa çok zararlıdır." diye hafif neşelendirmeye çalışır bir ses ile konuşmaya başladım. Ardından adamla gözgöze geldim bilerek ve ufakça ekledim, sesimi bozmadan. "Bir de sizin de konuya hakim olup geleceğinizden haberdar değillermiş."

İçeriden hala ufak bağırıntılar gelirken Kaita'nın gözlerine direkt olarak bakmaya devam ettim. Birkaç saniye sonra istemeden de olsa bakışlarım yara izine gitti. Ölçer bir şekilde yukarıdan aşağı kaydılar. Ardından, gözlerimi kaçırdım yine, yaptığımdan hoşnut kalmayarak. Kaita'nın ekleyeceklerini beklemeye başladım, adam konuşamadan Tsuna'nın çıkıp beni buradan kurtarmasını umarak.

Kaita yaptığım harekete laf etmeden boş boş konuşmaya devam etti. Yani, teknik olarak laf etti de, hani öyle kızmalı had bildirmeli değil. Ardından buralar dedi, benim mekanımdır ayık olur aklınızı alırım dedi. Bunu neden dediğine dair bir fikrim hiç yok lakin Tsuna Hanım'ın buraların has adamı olduğu düşünülürse biraz çelişkili bir herif olduğu malumum oldu denilebilir. Zaten, içeriden Tsuna ve diğerlerinin çıkması ile akabinde yaşananlar da bu düşüncemi biraz destekledi.

Tsuna Kaita'yı gördüğüne pek memnun olmadı bence. Kaita ile karşılıklı bir aşık atışmasına girdiler. Tsuna'nın normal bir şekilde başlayan sorusunu Kaita ağdalı laflara çevirip atıyor, Tsuna atılan pası göğsünde yumuşatarak ustaca kontrol altına alarak geri şut atıyordu. Bir süre top bu şekilde bir ileri bir geri gitti ve ben bir noktada kopup Kaito'ya yanaştım. Üzerimdeki gömleği sırt kısmından hafif çekiştirerek Kaito'ya azıcık ardımı döndüm, "Şu sivilceye bi el atsana bunlar atışırken." diye fısıldadım dikkatli bir şekilde. Ne daha fazla soyunmama ne de iğrenç bir sivilce patlatma sekansına girişemeden Tsuna ve Kaita en sonunda konuşmalarını bitirdi ve tekrar yola koyulduk. Mizuki'yi aramaya başladık.

Kaçan kızı beni şaşırtmayacak bir sahnede bulmuştuk. Yani öyle bir kaçıştan sonra ya bir malzeme dolabına, ya boş bir koridora, ya da böyle avluda tenha bir kaldırımda oturacaktı zaten. Kızın bu hüzünlü halini uzaktan görünce hafif bir iç çekip ellerimi belime koydum. Renji'ye bir miktar daha sövesim gelmişti, yalan değil, ancak yapmayacaktım. Hem zaten Tsuna da kızın yanına gidip benim konuşmamı istemişti. Birkaç saniye kadının yüzüne baktım, düşünüp tartarken. Haklıydı, insanların ne düşünüp hissettiğini genelde iyi anlardım. Peki bu anlayışı uygun bir yakıta çevirebilmek? Söylenebilecek, yapılabilecek en iyi şeyleri seçip dile getirebilmek? İşte bu konuda iyi değildim.

Neyse, Renji'den çok daha iyi iş çıkaracağım barizdi en azından.

Başımı anladığımı belirtir bir şekilde sallayıp sakin adımlarla kıza yanaştım. Ben daha lafa giremeden kendisi konuşmaya başladı bile Mizuki. Özür diledi, üzerindeki yükten bahsetti, bir noktada da kendini benimle kıyaslamaya girişti. Lafını kesmeden dinlerken hissettiğim şey karşımda konuşmasına pek fırsat verilmeyen ve sürekli kendisinden bir şeyleri yapması beklenen bir insan olduğuydu. Yoksa ben daha bir şey demediğim halde kendini böyle açıklamaya girişmez, benim klanımı sorarak farklı dünyaları hayal etme isteği sergilemezdi. Tsuna'ları sırtımı dönecek şekilde kızın yanına oturdum, kaldırım taşına. Bir süre düşündüm. "Özür dilemene gerek yok ki." diye başlamaya karar verdim.

"Şu malın söyledikleri canını sıktı ve bir tepki gösterdin. Bu insan olduğunun göstergesi. İnsan olamayan Uchiha olabilir mi ki?" Bir süre durakladım. Kıza doğru biraz daha döndüm. "Ben karşımda başarısız birini görmüyorum. Tsuna Hanım'ın bile mükemmel bir analizci olarak tanımladığı, duygularını sergilemekten çekinmeyen, korktuğunu veya beklentilerin altında ezildiğini söyleyebilip özür dileyebilen genç bir shinobi görüyorum. Bence bu Renji'nin asla anlayamayacağı çok güçlü bir şey."

Bir elimi kaldırım taşına götürüp çakrama odaklandım. Hafifçe gülümseyerek taşlar arasındaki çatlakta gezdirdim elimi. Filiz Tekniği ufak bir papatya çıkardı çatlaktan ben konuşmaya devam ederken. "Bazı ailelerin isimlerinin çok ağır olduğunu biliyorum, bu ağırlığın altında ezilmek de çok kolay. Bence bu insan olmayı unutturan kriterleri belirleyen kişiler de bu ağırlık altında eziliyor. Ama bizler sadece aile isimlerimizden ibaret değiliz, nasıl birer shinobi olacağımızı Uchiha ya da Hayashi isimleri belirlememeli." Papatyalardan birini koparıp kıza doğru uzattım. "Bence boşver ailenin ne istediğini ve sen gerçekten ne olmak istiyorun, biraz bunu düşün. Bu kadar sesin arasında kendi sesini duyabildiğinde çorap söküğü gibi geliyor devamı."

"Soruna gelirsek... Hayashi'lerin beklentisi sarhoş gezip aylakçılık yapmak ise epey aştım denilebilir!" Ufak bir kahkaha attım önce, ardından hızlıca ayaklanıp kıza doğru eğildim. Bir yandan elimi uzattım, bir yandan da arkadakilerin duymayacağı şekilde son bir kez konuşmaya devam ettim. "Eğer bizimle gelirsen düşman işini bize bırakabilirsin istediğin kadar. Rahat ve güvende hissetmen için elimizden geleni yaparız şu iki dingil ve ben." Elimi biraz daha uzattım gaza getirmek için, "Hem, daha Renji ile de uğraşacağız. Hadi, gel."

Mizuki'nin diretmeyip gelmeyi kabul etmesiyle ufak bir rahatlamış, göt kaslarımı gevşetebilmiştim. "Koy göte gitsin be Mizuki!" diye kızın ensesine babacan bir şaplak atma isteğimi zorda olsa bastırıp grubun yanına döndüm, "Budaklı meşe odunu belki işe yarayabilir." dedim Haru'ya. "Öyle numaralarım da var." diye sırıttım birkaç saniye. Var mıydı odun çıkarmak gibi bir yetim? Henüz emin değildim. Az uğraşırsam belki cidden çıkarabilirdim veya en yakın marangozdan da edinebilirdim. Tabi, önce adamla neden ağaç kestiğine dair biraz atışmam gerekirdi ama... Aman ne diyorum ben.

Tsuna bizi paketleyip mahalleden geri çıkardı, köyün ücralarına ufaktan yanaşmaya başladık. Adımlarımız bizi evden uzaklaştırdıkça içimde merak ve tedirginlik de biraz daha harmanlanıyor, ancak bir şey diyemiyordum. Halbuki şu ana kadar Tsuna'nın gözünde kredim ortalamanın üzerine gitmiş gibiydi. Çekinmeyip "Abla dinlenmeden geri mi çıkacağız ya?" diye sorsam, terslemezdi eminim. Daha yeni gelmiştik köye, aha şu tüyü bitmemiş Haru yetiminin sırtında hala yelek yoktu, yelek! Ancak yine de soramamıştım işte. Renji'yi ne kadar siklemiyor gibi görünsem de dinlenmeyi daha çok önemsiyormuş gibi görünecek bir soru yöneltmeye varmamıştı dilim. Onun yerine kafamı hafif hafif sallamış, usluca dinlemiştim Tsuna'nın direktiflerini.

Oduncu... Hikawa, örümcek... Mühür, iz sürme, tamam. Yani tamam, herkesin bir rolü var, e ben ne bok yemeye varım? İnsan bana da afilli bir görev tanımı yapabilirdi yani. Kötü adamlar gelirse Kenta güçlü yumruklarıyla devirecek, deviremediğini cazibesiyle esir edecek denilebilirdi. Neyse. Mizuki'nin lafa girmesi ile bu konuya dair de olan merakımı yuttum ve dinledim. Kızın şimdiden düşüncelerini dökebilir olması iyi bir şeydi ve ben, illa kendime yapacak bir şey bulurdum.

Tsuna'nın sivillerin davranışlarına dair söylediği şeyler ile az önceki saçma merakımı unutmuş ve daha ciddi bir şekilde olayları düşünmeye başlamıştım. Tsuyu'da sivilleri doğru düzgün sorgulayamamıştım. Konuştuğum epi topu birkaç kişi olmuştu ve herkes aynı ezberi mi okuyor, yoksa dağınık mı davranıyorlar hala emin değildim. Üstelik... Geride bıraktığım o kadın, aklımdaydı hala. Bencilce duygulardan kaynaklanmıyordu aklımdaki misafirliği. Yardıma muhtaç birini geride bırakmak zorunda kalmak canımı sıkıyordu hala. Bu yüzden de Kumoichi'ye gidip yarım kalacak bir iş daha başlatmaktansa Tsuyu meselesine geri dönmeyi gönlüm daha istiyordu. Eh, sezgilerim de yanıltmazdı beni sonuçta. Kalbim bir şeyi çok istiyorsa genelde uğruna değecek bir sebepten olurdu. "Tsuyu'ya dönmeyi tercih ederim. Şartlar da uyarsa tabi. Hikawa'dan ne çıkacağına bağlı." dedim hafifçe. Bir cevap almama gerek yoktu, bu yüzden Haru'yu dinlemeye başladım.

Ve başlamamla da buna pişman olmam arasındaki zaman çok kısa sürdü. Haru'nun başlattığı mesele başta mantıklı olsa da Kaito'nun olayı spirale hızla çevirmesi anlık bir migrene sebep oldu bende. Kaşlarım çatıldı, gözlerimi sıkı sıkı kapattım. Bir elimle de burnumun çatını sıkı sıkı tutmaya başladım ağrıyı def etmek için. "Yalvarırım susun ya, n'olur." diye söylenmeye başladım Tsuna Hanım ile eş zamanlı bir şekilde. Başımı iki yana seri seri sallayarak yanlarından ayrıldım, birkaç adım önden yürümeye başladım. Mizuki de bana ayak uydurmak istemiş olacaktı ki, yanımda bitti birden bire. Sessiz sessiz konuşmaya başladı ben ile.

En baştaki teşekkürü yeterliydi halbuki benim için, ancak tekrar dile getirmek istemiş, çiçeği saklayacağını söylemişti. "Kaybolursa söyle, geldiği yerde daha çok var." diye sırıttım. Ardından biraz da ben yanaştım. Daha sessiz bir şekilde, "Şu ikili senin de başını ağrıtırsa sapını dişinle çiğneyebilirsin. Ağrı kesici bir etkisi yok ama tadı o kadar kötü ki baş ağrını unutturur en azından." diye daha da sırıtıp, yanına ilerlemeye devam ettim.

Çıkış kapılarına iyice yanaşmamızla bir süre önceki dinlenememeye dair rahatsızlığım da geri geldi. Suratım bıkkın bir hal aldı. Cidden gidiyorduk lan geri, reva mıydı bu bize be? Hadi Uchiha bebeleri neyse, onlar yatmış uykularını almıştır çoktan. Ya biz? Ben dünden beri ayaktayım, bu çocuklar kim bilir kaç saattir doğru düzgün dinlenemedi... Neyse, yolda düşünürdük artık heralde. Derin bir iç çekip ilerlemeye devam ettim.

Renji'nin ağzından sabahtan beri hayırlı bir şey çıkamadığı için, yanıma yanaştığında bir iç daha çektim daha derin bir şekilde. Gözlerim devrildi, "Yine ne var ya?" dedim o bana sataşmaya başlarken. Tsuna'nın müdahelesi densiz yorumunu kısa kesse de içten içe daha da bilenmeme engel olmamıştı. Bu yüzden "Görürsün sen." dercesine gözlerimi üzerine dikerek kafamı yavaaaş yavaş yukarı aşağı salladım kapıdan çıkan ilk adımları atarken. Şer dolu bakışlarımı üzerinden çekebilmek zor birkaç saniyemi aldı, ardından toparlanıp Tsuna Hanım'a döndüm.

"Siz bize ne kadar eşlik edeceksiniz efendim?" diye kibarca lafa girdim. Bizimle gelip gelmeyeceğine emin olamamıştım. Bir yandan ekibin kalabalık olması başımızda bir Jounin'in olmasını gerektiriyor olabilirdi. Öte yandan konumu itibariyle bu kişinin Tsuna olamaması da mantıklı bir düşünceydi amma velakin hala bizimle yürümekteydi. Bilememiştim yani ama yanımızda gelirse işime gelirdi. Diğerleri neyse, uyum sağlarlardı da, Renji muhtemelen bana inadından ak dediğime kara demekte ısrar edip görevi sikertebilirdi.

Tsuna'yı dinledikten sonra Haru ve Kaito'ya dönecek, "Yorgunluk durumunuz nasıl bu arada? Var mı bir sıkıntınız?" diye soracağım. "Çok elzem bir şey aklınıza geliyorsa köyden çok uzaklaşmadan alalım, yoksa ilerisi yaban, ha."