Shinsei

Ōotoko-Jin, dumanların arasında beni bulmakta zorlanmamış, üstelik bu görüş kaybına rağmen oldukça nazik bir şekilde kavramıştı beni. Böyle bir yol arkadaşı bulduğum için çok memnundum. Jizou’nun sesi daha derinden ve tehlikeli bir şekilde yankılanmıştı, her yer alev aldığında, gri duman kızıl bir cehenneme dönüşmüştü. Bu adamın beni öldürmek isteyip istemediğinden emin değildim. Belki de babam bu yüzden ona benden uzak durması gerektiğini söylemişti. Jizou’nun ne olduğundan ve ne istediğinden hala emin olamasam da, bildiğim tek şey Ōotoko-Jin’in elleri olmasaydı bu cehennemin içerisinde kavrulacağımdı. Ya bu adamın eğitimleri aynı babamın eğitimleri gibi, sert ve ciddi bir şekilde yaralayıcıydı, ya da bu adam bir şekilde beni öldürmenin bir yolunu arıyordu. İkisi için de kesin bir şey konuşmam şimdilik imkansız gibi gözüküyordu, bu kavganın veya eğitimin biraz daha devam etmesi gerekliydi.

Ancak bir devamlılık sağlanamadan, birisi Fuuton jutsusu ile ortama müdahale etmişti. Ortaya çıkan hortumlar ateşi parçalamıştı, söndürdükten sonra ortaya bir sessizlik gelmişti. Ōotoko-Jin avucunu açtığında gördüğüm şey, maskeli bir adamdı. Shuujin’in adamlarından birisiydi bu, ateşin başında oturuyordu. Bunun ismi, Katasuke’ydi. Sırtı bana dönüktü, gözleri Jizou’ya kitlenmiş bir şekilde duruyordu. Jizou da bu adamı tanıyor gibi duruyordu, gözlerinde öyle bir bakış vardı. Katasuke, benden uzak durmasını söylediğinde, Katasuke’ye korkmamasını, sadece eğittiğini söylüyordu. Onun aşağılayıcı sözlerinin ardından Katasuke elini beline atarak kunaisine yönelmişti, Jizou da bu işin nereye gideceğini anlamış, hızla mühür yapmaya başlamıştı.

Bir Katon jutsusu ile birlikte, ortalık yeniden alev almaya başlıyordu. Ağzından çıkan alev, duvar gibi Katasuke’ye doğru savrulmuştu, eğer kendini kenara atmasaydı muhtemelen kızarmış et olarak servis edilirdi. Katasuke yerden doğrulacağı sırada, gözleri bana doğru kaymış ve Jizou’yu öldürmem için emir vermişti. Sennashi’ye sadakatimi göstermemi, elimdeki maskenin ve hayatımın gideceğini söylüyordu. Jizou, benim görevimi büyük bir tehlikeye atmıştı. Bunu benimle birlikte toparlamak zorundaydı. Ne yapacağımı çok iyi biliyordum, ancak Jizou’nun bu saatten sonra benimle birlikte ilerlemesi gerekiyordu. Hala aktif olan Eiangan’ımı Katasuke’ye doğru çevirdim. Ona doğru fısıldamaya başladım.

“Ayağa kalk… Seni koruyacağım… Bana güveniyorsun, bunu içten içe biliyorsun… Bu ihtiyarı halledeceğim…”

Fısıldamam bittiğinde, hızla Ōotoko-Jin’e doğru döndüm. Bu sefer ona fısıldamaya başladım. “Beni Jizou’nun üstüne fırlat. Fırlattığın gibi, daha önce yaptığın o hareketi yapmanı istiyorum, ışınlanmanı. Katasuke’nin arkasına ışınlan ve onu bir böcek gibi ez. Ölene kadar yumrukla. Buradan sağ çıkmayacak. Sana güveniyorum, dostum.” Dedikten sonra Ōotoko-Jin’in beni fırlatmasını bekledim. Eğitimin hala devam ettiğini düşünürsek, üzerine fırladığım gibi, havada dans etmeyi deneyeceğim. Danstan kastım, biraz daha zarif bir saldırı gerçekleştirmek istiyorum. Öncelikle, dik bir şekilde Jizou’nun üstüne doğru saplama hamlesi gibi ilerlerken, bir anda kolumu geriye çekecek, ardından sağ alt çaprazdan, sol üst çapraza doğru kesik hamlesi gerçekleştirecekmiş gibi davranacağım, ancak tam son anda, o an içerisinde, anı hissedecek ve duracağım…

O anın içinde, Zanei Shunjin’i ölümcül bir darbe vermeye çalışır gibi, boğazına doğru sallayacağım. Bu tekniğim bittiğinde, geriye dönük bir tepki almadan, “Eğitimi burada sonlandırmamız lazım. Bugün buradaki herkes ölmeli ve seninle uzun bir konuşma yapmalıyız. Sonrasında eğitime tekrar devam ederiz.” diyeceğim.

Katasuke’nin ölümü yanı başımda gerçekleşirken, gözlerim Jizou’nun, ancak zihnim o anın içerisindeydi. Durdum, o an içerisinde durmayı başardım. Tantom, Jizou’nun boğazına dayanmıştı, bir milimetre daha ileri gitse kan akacaktı. Bu benim için büyük bir başarıydı, gözlerinden ve sözlerinden anladığım kadarıyla şimdi ki ustam içinde büyük bir başarı sayılıyordu. Bunca senelik shinobi hayatı geçirmiş bir adamdan övgü almak, benim için başarıydı. Katasuke’nin ölümünün ardından planımı kuramadan, kolumu tutmuş ve dünyayı bükmüştü. Işık, ses, toprak, hepsi kaymaya başlamıştı, öyle bir hızla kayıyordu ki midem bulanıyordu, bunun gerçek olup olmadığını bile anlayamıyordum. Bu hızın ardındansa, ayaklarım zemine değdiğinde, ormanın derinliklerinde, ağaçların çok daha sık ve karanlık olduğu bir noktada bulmuştum kendimi. Nehir sesi uzaktan gelse de görünmüyordu. Etrafta ne bir iz, ne bir ses, hiçbir şey yoktu. Jizou şemsiyesini yere dayayıp derin bir nefes aldığında, bu derinlikte bir konuşmanın başlayacağını anlamıştım.

Maskeli adamların bu ormanı pek sevmediğini söylüyordu, gizemli yerlerin onları rahatsız ettiğini belirtiyordu. Bu çok daha ilginç gelmişti, böylesine gizemli bir grubun gizemli bir yeri sevmeyeceğini tahmin edemezdim. Birkaç dakikalık zaman diliminde, bana Sennashi’nin bu bölgedeki birimi küçük tuttuğunu söylüyordu. Bu birimin bağımsız olmadığını, kimliğini bilmediği birinin üzerlerinde olduğunu söylüyordu. Maskenin üstünde maske takan birisiydi bu. Tsukikage olarak adlandırdıkları bu kişi, Ay gölgesi diye de biliniyordu. Bu haydutların gerçek beyniydi. Bu bilgileri almak, planlarımı yavaş yavaş kafamda oturtmamı sağlıyordu. Ryoichi’nin bu ismi bildiğini, onun da zamanında bu ismi aradığını söylüyordu. Ryoichi’yi bir süre takip etmiş, ancak iz kesilmişti. Bugün Katasuke’yi öldürmem ise, Sennashi’nin gözünde ya beni içlerinden biri yapacak, ya da beni doğrudan Tsukikage’nin radarına sokacaktı. Zaten istediğim şey de buydu. Jizou da bunu tahmin ediyor olmalıydı, zira onun radarına girmenin aradığım kapıyı açabileceğini söylüyordu.

Üzerine düşünmem gereken soruyu sorduğunda, sakince gülümsedim. “Konuşmalara şahit olmuşsun, ancak içini bilmemen çok doğal.” dedim sakince. Elim Ryoichi’nin alın bandında gezindi. “Bu alın bandı Ryoichi’nin kendi bandı. Üstüne çizik atmamış, akademiden mezun olduğum gün nasıl yaptığını bilmediğim bir şekilde, köyün içinde bunu bana verdi. Hiçbir zaman tanımadığım, sayesinde annemi ve peşinde gelen bir ağabeyimi daha tanımadığım Ryoichi.” Derin bir nefes aldıktan sonra, gözlerim Jizou’nun gözlerine kenetlendi. “Onu geri getirme gibi bir arzum yok. Eğer beni öldürmek isterse, onu öldürürüm. Onu tanıma isteğim içimden geliyor, ancak geri getirmek veya onunla bir ağabey kardeş ilişkisi kurmak gibi bir niyetim yok.” Dedim. Sonrasında tekrardan gülümsedim sakince. “Onun ismini kullanma sebebim, onun gibi birinin isminin buralarda bir ağırlık taşıyacağını tahmin etmemdi. Aslında onu aramıyorum, onun isminin gücünü kullanıyorum. Hepsi bu. Amacım, bu Sennashi denilen grubu içeriden bitirmek. Ona zarar vermeyi deneyecek kadar ileri gitmeleri, bunu affedilemez noktaya getirdi… Ona…” Yutkundum. Yine o garip duygular karnımda bir yerde, tam tasvir edemediğim o noktada çalkalandı. “Shiho’ya…”

Kafamı birkaç kez sağa sola salladım kendime gelmek için. “Yani ihtiyar, Ryoichi ile bir yol yürümek, onu geri götürmek gibi bir arzum yok. Benden yana bu noktada bir endişen varsa, olmamasını isterim. Şimdi, işler karışık bir hale geldi. Bu yüzden sana planı anlatacağım.” Bu adamın ustalığına ve yanımda yürümesine ihtiyacım vardı. Bu yüzden planımı anlattıktan sonra, ustam olması için ona saygımı da göstermem gerekiyordu. Ancak önce, planı açıklamam gerekiyordu. “Ben tecrübesiz bir shinobiyim, bunu beni gören herkes bilecek ve tahmin edecektir. Katasuke’yi öldürdüm, çünkü bu grubun üstüne çıkmayı planladım. Onunla başladım, şimdi bütün o haydut grubunu katledeceğim. Sennashi’ye bir isyan değil bu, Sennashi’nin içinde otoritemi koymak ve mevkimi yükseltmek için neler yapabileceğimi göstermek. Tsukikage denilen kişinin radarına gireceğim hepsi öldüğünde. O radara girmek, bize gerekli olan kapıyı açmayacak, kapının kulbunu tutmamıza izin verecek. Kapıyı açacak olan ise…” Bu sefer, daha ciddi bir ifade vardı suratımda. “Tsukikage’yi öldürüp, maskenin üstüne maske takmak. Bunu yaptığım anda, Sennashi’nin içinde var olmuş olacağız. İşte o zaman, daha derin planlarla bu örgütü yok edeceğiz.” Birkaç saniye planımı sindirmesi için bekledim. Sonrasında ise, her zaman babamla olan antrenmanlara başlamadan önce yaptığımız şeyi yapmak için, tantomun kınını yerinden çıkarıp yerleştirdim, sonrasında iki elimle tuttum.

“Babamı tanıyorsun, tecrübelisin, bana yardım ettin, yol gösterdin, Ryoichi’yi de takip etmişsin. Belli ki, benim yoluma bir ışık olabilirsin.” Dedikten sonra, saygıyla yere eğildim ve kılıcımı iki elimle sıkıca tutarken Jizou’ya doğru kaldırdım. “Benim ustam ol. Yolumda bana ışık ol. Bu yolu beraber yürüyelim. Senden öğrenecek çok şeyim olduğuna eminim, hepsini öğrenmeme izin ver.” Kafamı da eğerek, o kılıcı tutup teklifimi kabul etmesini bekliyordum, en azından içten içe, bunu kabul etmesi için can atıyordum.

Jizou’nun bir anlık sessizliği, teklifimi reddedecekmiş hissi uyandırsa da, kahkahasıyla birlikte bir şeylerin iyiye gideceğini anlamıştım. Bir Kurooni’nin diz çökmesi çok fazla görülebilecek bir durum değildi, buna hak veriyordum. Ancak yeni yetme birisi olarak, bunun tolerans gösterilebilecek bir hareket olduğunu da düşünüyordum. Jizou, ustalığımı yapmayı kabul ettiğinde, içimde bir yerlerde daha iyi bir konuma gelebileceğime dair umut ışıkları yanıyordu. Bu adamdan öğreneceğim şeylerle birlikte, kendi gücümü harmanlayabilirsem, Konoha’ya döndüğüm zaman hiç beklemedikleri bir adam olarak döneceğimi biliyordum. Bilmekten ziyade, bunu ruhumun derinliklerinde bir yerlerde hissediyordum. Şimdi ise, ustamdan beynime sokulacak ilk dersi almak üzereydim. Uzun bir konuşmanın başlangıcı, ilk ders olarak atılmıştı.

Bana Sennashi’yı yıkmanın kolay olmayacağını, bu bilinen örgütün elli yıla yakındır var olduğunu söylüyordu. Farklı isimlerle, farklı formlarla, hep aynı kökten beslenen bir örgüt olduğu söyleniyordu. Tanigakure’de bulunan bu adamlar, bir daldı. En önemsiz, en küçük kollardan birisiydi belki de. Şu an, her shinobi köyünün içine sızmış durumdalardı. Konoha’da bile bulunuyorlardı, tabii bunun varlığından haberdar değildik. Bunu doğal karşılamıştım, zira böyle bir örgütün kendini köy içerisinde açık edecek olması onlar için mutlak sonu getirecektir. Köklerin nereye bağlandığını bulmak ise, bu yaşına rağmen hala bilmediği bir şeydi ustamın. Shuujin, hatta Tsukikage denilen adam bile üst rütbeli değillerdi. Onlar görünen yüzlerdi. Asıl gücün daha derinde, çok daha gizli olduğunu söylüyordu. Bu örgütü batırmak istiyorsam, bu durum yirmi yılı aşkın bir süreyi bulabilirdi.

Kendimi bu dava uğruna yirmi ya da otuz yıl adayabilecek miyim sorusu, önemliydi. Bunun cevabını ciddi bir şekilde vermem gerekirdi. Bir diğer sorusu ise, bunu intikam için yapıp yapmadığımdı. Shiho meselesi doğruydu, ona zarar vermelerini kabul edemezdim. İntikamın, bir adamı yirmi yıl ayakta tutmayacağını söylüyordu. İntikamın yakacağını, tüketeceğini ve sonunda küle çevireceğini söylüyordu. İntikam veya güçlenmek için bir araç. Bir araç olarak gördüğümü hiçbir zaman kabul etmedim, ama düşmanımdan bile öğrenecek çok şeyimin olduğunu biliyordum. Eiengan’ın gerçek potansiyeli, işte bunu keşfetmek çok istiyordum. Kendimi ve Eiengan’ı…

Son sorusunun ardından, bir soru daha gelmişti. Beni öldürmesine izin veriyor muyum? Bu soruya karşılık sakince gülümsedim. “Yirmi yıl…” diyerek başladım. “Ne kadar süreceğini tahmin etmemiz mümkün değil. Tantom boğazındayken, ne düşündüğünü unutma. Üç günde öğrendin dedin. Şimdi bunu da düşün. Yirmi yıldan daha az sürecek.” Tantomu birkaç kez elimde salladıktan sonra ustamın gözlerinin içine baktım. “Bu bir intikamla başladı, ancak beni güçlendirecek şey bu. Benim bir genin olduğumu biliyorsun. Kedinin köpeğin peşinden koşturmak sence beni nereye götürecek? Burada, ölümle burun buruna olup kan dökmek ve kanımı döktürmek, beni güçlendirecek şey bu. Gerçek bir Kurooni olmanın yolu, buradan geçecek. Düşmanımdan bile öğreneceğim, beni güçlendirecek çok şey var.” Tekrardan sakince gülümsedim. “Böyle bir şeye girişmeseydim seni usta olarak da kazanamazdım.”

Birkaç saniye es verdikten sonra, tekrardan söze girdim. “Bu örgütün amacı ne bilmiyorum. Ya da ne için varlar, bilmiyorum. Davalarına dair hiçbir fikrim yok. Bildiğim tek şey, onların da üstüne çıkmak. Onların içlerinde kalmayacağım, en üstlerine tırmanacağım. Ama bu tırmanma sırasında eğer gerçekten beynimi yıkarlarsa, bir şekilde bana o fikirlerini empoze ederlerse…” Onun şemsiyesini toprağa gömüşü gibi, tantomun ucunu toprağa gömüp bütün ciddiyetimle baktım ustama. “Benim kellemi babama götür. Bedenimin geri kalanını ise bir nehire fırlat gitsin.” Birkaç saniye daha ciddiyetimi koruduktan sonra, planların işleyişini konuşmadan önce başka şeyleri öğrenmem gerekiyordu.

“Sana birkaç şeyden bahsetmem lazım. Şimdi, dediğim gibi, ufak oynamamız gerekiyor ve ilk amacımız Tsukikage’nin yerini almak. Sen, ben ve Ōotoko-Jin. Üçümüz bunu halledebiliriz. Bu küçük haydut grubunu öldürüp mekanlarına çöktüğümüzde, Tsukikage zaten bize gelecektir. Bize geldiğinde, bizim kurallarımız geçerli olacak, mekan bizim, tuzaklar bizim. Onun ayağımıza gelmesi, bizi avantajlı konuma çekecek.” Cümlem bittiğinde bir parmağımı havaya kaldırdım. “Lakin buraya geldiğimden beri aklımı kurcalayan bir şey var. O da Ōotoko-Jin’i bulmadan öncesi. Bir tüneldeydik, Eiengan kullanıcılarını hedeflemiş bir tuzak gördüm. Mühürler, benim ailemin kullandığı mühürlerdi ancak çarpıtılmışlardı. Bir göz simgesine benziyordu, kenarlarında kıvrımlar vardı, bir başkası ise zincir gibi, ama içinde kalp figürü vardı. Yaşayanları bağlamak için kullanıldığını söyledi takım arkadaşım. Ancak ortada kırık bir tablet vardı. Eiengan’a ait bir simge, kanla işlenmişti. Onun etrafında dolanan mühürler ise, bize özel, Eiengan kullanıcılarına özel bir tuzaktı. Sennashi içerisinde bir şey var. Ne olduğunu biliyor musun?” Dedim. Az kalan vaktimizi bu sorunun cevabıyla değerlendirmek istiyordum. “Ōotoko-Jin, yaşayanları bağlayan mühürler ve Eiengan kullanıcılarını hedef alan bir tuzak. Bu ne olabilir? Sennashi’nin, Kurooni ile bir derdi mi var?”

Jizou, kellemi babama götüreceğine dair söz verdiğinde, başımla onayladım bu cümlesini. Bu konuda anlaştığımıza ve endişelerimizi bir sonuca oturttuğumuza göre, planımıza devam edebilirdik. Planımın akıllıca olduğunu ve babamın eğitiminin sandığından daha derine işlediğini söylediğinde, Kurooni ailesine karşı bazı şeyleri bilmediğini düşünmeye başladım. Babamın küçüklüğümden beri yarattığı o sert eğitim, akademi hayatım boyunca her gün eve döndüğümde ayrı bir işkence çekiyor olmam beni bu noktaya getiriyordu. Üstelik, babamın üzerinde Ryoichi’nin de etkisi varken, beni başı boş bir şekilde akademiye bırakamazdı. Her gün ayrı bir sertlik, her gün ayrı bir kırbaç yiyordum sanki sırtıma. Hepsi birbirinden ağır, birbirinden acı günler yaşıyorken, ertesi sabahına akademiye gidiyor, sanki babamla hiçbir şey olmamış gibi bakışıp geçiyorduk. Belki de bundan dolayı, bazı şeyleri çok daha hızlı düşünüyordum istemsizce. Babamın işkenceleri beynimin farklı bir noktasını otomatikleştirmişti.

Ustam, bana Eiengan’ın en büyük güç olmasına rağmen en büyük zaaf olduğundan da bahsediyordu. Bu gözün gücünü düşününce, bunu bir silaha çevirmek istemek mantıksız değildi, hatta yapılabilecek en mantıklı şeylerden birisiydi. Babamın öğrettiği klan tarihine baktığımızda da, Konohagakure’ye katılmamızın sebeplerinden birisi gene buydu, bir köyün bu silaha sahip olmasını istemesi. Ardından, tarif ettiğim mührün tanıdık olduğunu ancak oturtamadığını, zincirli ve kalp figürü olanın ise bağlama mührü olduğunu söylüyordu. Ruhu, zihni, hatta çakrayı bedene zincirleme teknikleriydi. Bunları birleştirdiğimiz zamansa, ortaya Eiengan kullanıcısının zihnini bedenine zincirleyen bir tuzak elde edebiliyorduk. Bu tuzak öldürmek için değildi, tutmak içindi. Yavaş yavaş kafamda oturmaya başlıyordu, Ōotoko-Jin normal bir kukla değildi. O, bir canlı olabilirdi.

Jizou, düşünceli bir şekilde Sennashi’nin Kurooni ile derdi olup olmadığını bilmediğini, ancak içinde kötü bir his olduğunu söylüyordu. Böyle bir tuzağı kurmak için, Kurooni klanının nasıl çalıştığını, Eiengan’ın nasıl aktifleştiğini, hangi mühürlerin etki edebileceğini bilmek gerektiğini söylüyordu. Bu bilginin dışarıdan elde edebileceği bir bilgi olmadığını söylüyordu. Cümlesini tamamlasaydı, konunun Ryoichi’ye geleceğini tahmin ediyordum. Bütün bilgileri o vermiş olmalıydı, zira Tsukikage’yi arayan kişi de oydu. Bunları bir araya getirdiğimiz zaman, en muhtemel sonuç olarak bunu görebiliyordum. Ancak cümlesini tamamlayamamıştı ve ben de konuşmaya girememiştim. Zira Ōotoko-Jin bir anda hareket etmeye başlamıştı. Herhangi bir emir almadan, bir fısıltı olmadan, kendi kendine gözlerindeki damarlar parlayarak ayağa kalmış ve belli bir rotayı koşturmaya başlamıştı.

Jizou ile birlikte arkasından koşmaya başlamıştık. Kendi kendine hareketinin ne olduğuna anlam veremiyordum. Katasuke’yi öldürdüğüm yere vardığımızda, cesedinin düştüğü noktada durmuştu. Ceset yoktu, toprak kanlıydı ve izler duruyordu. Beden ortada yoktu, boş bir leke ve kanın kuruduğu bir alan vardı önümüzde. Jizou yanıma gelip ne olduğunu anlamaya çalışırken, Ōotoko-Jin’in bu hareketini sorgulamaya başlamıştı. Kendi kendine düşünmesinin, kendi kendine hissetmesinin bir sebebi olmalıydı. Ona ne yaptırdığımı ya da ne yaptırmadığımı soruyordu. Haklı sorulardı, ancak ben de buna cevap veremiyordum. Yine de taşlar yavaş yavaş kafamda oturmaya başlıyordu. Ben konuşmaya bir fırsat bulamadan, bana üç kişinin konumlarını vermeye başlamıştı. Biri kuzeyde duruyordu, ağaçların üstünde ve nefes alışı düzensiz, acemi biri olmalıydı. İkinci kişi doğuda, toprağın titreşiminden tahmin ettiği kadarıyla ağır bir adamdı, muhtemelen silahlıydı. Üçüncüsü ise batıdaydı, ancak bize çok yakın değildi, cesedi taşıyan kişi olmalıydı.

Gözlerim Ōotoko-Jin’e doğru kaydı. Beni sadece Jizou’nun duyabileceği bir ses tonuyla konuşmaya başladım. “Ōotoko-Jin’i, ailemin kullandığı sembollere benzeyen, bozulmuş ve çarpıtılmış versiyonların olduğu bir tünelde buldum. Sonraında o geldi. Gözlerinde mühürler parlıyor, ağzı açık ve dil yerine mühür kağıtları sarkıyordu. İnsan bedeninden yapılmış bir kuklaydı o. O bir deneyin sonucu değildi…” Yutkundum. “Uyarıydı.” Gözlerim, Ōotoko-Jin’in üstünde duruyordu. “Göğsünde babamın ismi yazılı. Akiyama.” İnsan bedeninden yapılmış bir kukla. Belki de şimdiye kadar onu bir kukla olarak nitelendirmek bile büyük bir hataydı. O bir canlıydı, mühürlerin etkisinde kalmış, gücü içeriye hapsedilmişti. Ancak onun mühürlerini kırdığım zaman, belki de bir bedenin içine zorla sokulmuş bir canlıya dönüşmüştü. “İlk karşılaştığımızda, ona Eiengan ile fısıldadım. Ancak hiçbir tepki vermedi, onda yaşayan bir parça kalmamıştı, zihni ve algısı yoktu, mühürlerle ve çakrayla beslenen ölü bir kuklaydı. Bu yüzden fısıltılarım etkisiz kalmıştı.” Gözlerim kısıldı. Bir planla harekete geçmeden önce Jizou’ya her şeyi aktarmam gerekirdi.

“Ancak her şey, ona çakramı aktarmayı denediğimde değişti. Avucumu kestim, akan kanlar eşliğinde onun koluna elimi dayadım ve çakramı aktarmaya başladım. Bunun temelinde, Akiyama’nın kanını taşıdığımı göstermek ve Kurooni çakrasını ona hissettirmekti. O anda, bedeni titremeye başladı, beni yere bıraktı, ağzından sarkan mühürler solgunlaştı, gücünü kaybetti. Ona yaklaşıp, dilinden sarkan o mühür kağıtlarını kesmeye başladığım anda bedeni aniden parlak bir ışıkla aydınlandı. Ben refleksle geriye doğru gittiğim anda, o da benimle birlikte aynı hareketi yaptı. Hareketlerimin hepsini aynalıyordu. Bunu gördüğüm anda, önceden yaptığım şeyi tekrar yapmak istedim. Elimi göğsüne dayayıp çakra aktarmaya başladım. Aslında bana bir çakra aktarmasını bekliyordum, bunu da aynalayacağını düşünmüştüm. Ancak öyle olmadı. Bunun yerine içine çekti, bir şey elde edemediğimi düşündüğüm o anda işler değişti. Ōotoko-Jin Eiengan açtı ve kafamda tek bir kelime yankılandı, ‘Aracı’.”

Derin bir nefes aldıktan sonra, gözlerimi batıya doğru çevirdim. “Madem Eiengan’ı var, beni hipnoz etmeli diye düşündüm. Bunu yapabilecek mi merak ettim, ancak o an zihnimin derinliklerine çarpık bir uğultu çökmeye başladı. Onun Eiengan’ı yüzünden olduğunu biliyordum. Boğuk, tiz ve kalın tonların karıştığı, anlam veremediğim uğultunun içinde ağlayan, zırlayan, acı içinde inleyen insanlar vardı. Bazıları boğuluyormuş gibi kesik nefeslerle hıçkırırken, bazıları ise dişlerini gıcırdatarak çığlık atıyordu. Çığlıklar kulaklarımın içini oyuyordu, boğazıma tırmanıyordu, sanki kafatasımın içinden dışarı çıkmaya çalışıyorlardı. Her biri farklı bir ağızdan, farklı bir dilde ancak aynı acıyla bağırıyorlardı. Öyle bir ağırlıktı ki, sanki bir bıçağı ensemden içeri geçirmişlerdi. O hipnoza daha fazla dayanamadığım için yarıda kesmiştim fısıltımı. Sonrasında da Kazuha ve Tatsuha bu kuklayı almaya geldiler, kim olduklarını bilmiyorum çünkü onları anında öldürdüm. Daha doğrusu, öldürmesi için emir verdim. O anda, benim dostum olmasını söylediğim o anda, ona ismini verdiğimde, işte o zaman tüm o mühürlerin kırıldığını gördüm. O an bağımız değişti ve bu hale geldi.”

Konuşmam bittiğinde, ne yapacağımı kesinleştirmiştim. “Cesedi taşıyanı indirmemiz gerekiyor. Ceset gideceği yere ulaşamamalı. Bir yere doğru götürüyorlar. Acemi olan ağaçların üstünde beklediğine göre, muhtemelen direkt olarak peşimize gelecek. Bu yüzden ceseti taşıyanın peşine koşturacağız. Acemi olan bizi takip edecek ve en saçma anda bizi gafil avladığını sanacak. O anda işte asıl testi göreceğiz. Ōotoko-Jin’in ne yapacağını anlayacağız. Şimdi, gidelim.” Batıya doğru koşturmadan önce, Ōotoko-Jin’e döndüm. Bu seferse sadece onun ve Jizou’nun beni duyabileceği bir şekilde konuşuyordum. “Ağaçlarda bir acemi var. Muhtemelen bizi gafil avlamak için her şeyi yapacak. Sana bir emir vermeyeceğim. Dostunu korumak istiyorsan, ne gerekiyorsa yap. Şuandan itibaren ne istiyorsan, onu yap. Seni tekrar bulduğumda, bu bedenden seni kurtarıp, özgürlüğüne kavuşman için her şeyi yapacağım.” Gözlerimi kıstım. Onun bir cansız olduğuna inanmam imkansızdı. Elimi, her zaman yaptığım gibi onun göğsüne koydum avucumun içini dayayarak. Gözlerinin içine bakıp, dostça gülümsedim, çok sevdiğim bir dostumu gözlerimle selamlıyordum.

“Seni görüyorum, Ōotoko-Jin. Gerçek ismini öğrenmek ve seni özgür bırakmak için her şeyi yapacağım. Dostlar bunun içindir. Bu uğurda gerekirse öleceğim, ama seni özgürleştireceğim.”

Elimi tantoma atıp, Jizou’ya döndüm. “Batıya, gidelim.” Cesedi taşıyan adamın peşine gidecek ve onu öldüreceğim, bu haydut grubunun işini bugün bitirmem gerekiyor. "Bugün bu haydut grubunun içinde bir tane bile canlı kalmayacak. Bırakmayacağım."

Jizou, tüm şakacılığını ve alaycılığını bırakmış, geriye duyduklarını anlamlandıran ve bunun ciddiyetini taşıyan adam kalmıştı. Aracı kelimesinin, çok eski bir metinde, Sennashi’nin kuruluş dönemine ait bir belgede duyduğunu söylüyordu. O zamanlarda anlam veremese de, şimdi anlamıştı. Ōotoko-Jin'i benim bulduğumu sandığımı, ancak onun beni beklediğini söylüyordu. Aracı, Sennashi’nin en eski tekniklerinden birine verilen bir isimdi, ruhu öldükten sonra bir bedene hapsetme tekniğiydi. Bunun sıradan bir beden olmadığını, özellikle hazırlanmış, mühürlenmiş, belirli bir çakra imzasına yanıt verecek şekilde kodlanmış bir beden olduğunu söylüyordu. Bu kukla, rastgele seçilmemişti. Üstelik, bu beden Kurooni kanına ve Kurooni çakrasına yanıt verecek şekilde kodlanmıştı. Onun açılmasını isteyen biri tarafından yerleştirilen bir kapıyı açmıştım. Ancak ortada yine bazı sorunlar vardı. Bunları birazdan tartışmamız gerekiyordu.

İçindeki ruhtan bahsetmeye geldiğinde, Jizou’nun sesinin kırılmasıyla gözlerim ustama doğru döndü. Bu durum onu etkiliyor olmalıydı. Ağlayan insanlar, ses ve uğultu, bunun bir kişi olmadığını söylüyordu. Birden fazla ruh olduğunu, Aracı tekniğinin bazen birden fazla ruhu aynı bedene hapsetmek için kullanıldığını da aktarıyordu. Hangisinin öne çıkacağını belirleyen şey ise, açan kişinin niyetiydi. Konuşması bittiğinde, artık batıya gitmemiz gerektiğini söylemiştim. Bu konuşmanın bitmediğinin ben de farkındaydım, ancak yola çıkmamız gerekiyordu. Üçümüz birlikte batıya doğru hareket etmeye başlamıştık. Jizou, yaşına rağmen şaşırtıcı bir şekilde sessizce koşuyordu. Ayakları hiçbir ses çıkarmıyordu. Ōotoko-Jin ise, kendince bu ormanı geçmiş gibi koşturuyordu. Bir şeyler daha farklıydı, sanki içindeki ruhlardan bir tanesi ortaya çıkmış, bize yardımcı olmaya çalışıyordu. Buraları tanıyan, bilen bir ruh.

Bir çalılığın arasından geçip cesedi taşıyan adama baktığımızda, iri yapılı maskeli bir adamın Katasuke’nin cesedini omzuna attığını ve ağır ağır ilerlediğini görüyorduk. Yalnızdı. Jizou’nun söylediği doğudaki ağır adamı düşünmeye başlayacakken, toprağın altından bir titreşim gelmişti. Hafif ama kalp atışı gibi sürekli geliyordu. Jizou bileğimi sıkıp, adamın yalnız olmadığını, Doğudakinin zemine mühür yerleştirdiğini söylüyordu. Birini göndermeye kalkarsak tetiklenecekti. Planı değiştirmeyi düşünürken, Ōotoko-Jin bir anda, emir almadan, herhangi bir şey olmadan, kendi kararıyla yönünü değiştirip koşmaya başlıyordu. Titreşimin geldiği yere doğru koşmaya başlaması, yutkunmamı bile zorlaştırmıştı. Onun gözlerinde görmüştüm, bir kararı görmüştüm. Ōotoko-Jin, artık bir kukla değildi, bundan emindim. O bir canlıydı, bir kukla bedenine hapsedilmiş bir ruh, beden ölü ama ruh canlıydı.

Jizou, aracı tekniğinde hapsedilen ruhların, bağlandıkları kişinin emirlerine yanıt verdiğini söylüyordu. Başka türlüsü teorik olarak imkansızdı. Bir ruh, beden üzerindeki kendi iradesini tek bir koşula bağlı olarak kazanabiliyordu, hapsedilen ruh bağlandığı kişiyi gerçekten tanımalıydı. Sadece çakrasını veya kanını değil, gerçekten tanıdığında, niyet, vicdan ve insan olarak. Ōotoko-Jin’i gördüğüm gibi, o da beni görmüştü. Jizou’nun gözlerinin ıslanışı gibi, farklı duyguları boğazıma takılmaya başlarken, bir patlama sesiyle kendime gelmiştim. Toprak titremiş, sonrasında uzun bir sessizlik baş göstermişti. Ōotoko-Jin'in başına bir şey gelmiş olma ihtimali kalbimin derinliklerinde sızı yaratmak üzereyken, ellerinde kan olmadan, mühür tuzağını etkisiz hale getirmiş bir şekilde yaklaşıyordu Ōotoko-Jin. Nasıl yaptığını kimse bilmiyordu, ancak geldiğinde eğilmiş, bana doğru başını eğmiş ve omuzları düşmüştü. Gözlerindeki damarlar yavaşlıyordu, ışık yumuşuyordu. Otuz yıldır shinobi dünyasında gördüğü en tuhaf ve güzel şeyin bu olduğunu söylüyordu. Ōotoko-Jin başını kaldırıp beklediğinde, bu sefer emir beklemediğini anlamıştım.

Her ne kadar Ōotoko-Jin bir beden de olsa, ruhunun bir sıcaklığı hissedebileceğini düşünüyordum. O kocaman bedene, en dostça ve sıcak hislerimle sarılmıştım. Hapsedilmiş bir ruhun böyle bir sıcaklığa ihtiyacı olacağını düşünüyordum. “Sen her kimsen veya her kimseniz, hepinizin ruhunu özgürlüğe kavuşturacağım.” diye fısıldadım. “Şimdiye kadar yanımda olduğunuz için sana ve diğerlerine teşekkür ederim. Buradaki işimiz bittiğinde, ilk yapacağım şey sizin zincirlerinizi kırmak için ne yapmam gerektiğini öğrenmek olacak, merak etme, bana güven.” Sarılmam bittiğinde, gözlerim dolmuştu, belki de ilk defa bu kadar derin bir dostluk duygusu yaşamıştım. Babamın tüm emirlerine ve eğitimlerine rağmen, o kadar sıcak bir gülümseme oturmuştu ki Ōotoko-Jin’in gözlerinin içine bakarken. Birkaç saniye onun gözlerinin içine baktım. “Birlikteyiz, dostum ve dostlarım.” Sağ elimi geri çekip gözlerimi elimin tersiyle sildikten sonra, gülümsemem suratımdan silindi, artık ciddiyet vardı. Bu işi bir an önce halletmeli ve dostumu özgürlüğe kavuşturmalıydım.

“Ağaçta birisi vardı, acemi olan. Önce onu indirelim, beraber çalışalım. Sonrasında üçünün de cesetlerini geri alacağız. Ben direkt olarak iri adama gidiyorum. Bir süre oyalamayı başarırım diye düşünüyorum. Unutmayın, üçünün de cesedi bu haydut grubunu kışkırtmamız için lazım. Gidelim.”

İri adama doğru sessizce koşturmaya başlayacak ve sırtına derin bir kesik darbesi atmayı deneyeceğim. Bu kesik darbesini atabilsem de atamasam da hızlıca mesafemi açacak ve ustamdan izlediğim kadarıyla, onun gibi esnek ve kıvrak şekilde dans ederek dövüşeceğim.