Yuu, insanlardan uzaklaştırıldığında önce yine o eski refleksle omuzlarını içine çekiyor, azar bekleyen birinin duruşu bu. Ama sorunun bir suçlama değil, bir danışma olduğunu anladığı an duruşu değişiyor. Birinin ondan bilgi sökmeye çalışması ile birinin ona bilgi sorması arasındaki farkı, belki de hayatında ilk kez yaşıyor. Gözlerini bir noktaya sabitleyip hafızasında geziniyor, acele etmiyor, doğru cevap vermek istediği her halinden belli. "Vardı." diyor sonunda. "Sol kolu dirsekten yukarı hiç oynamazdı. Gövdesine yapışık taşırdı, sizin dediğiniz gibi. Mağaraya hiç girmezdi, Touma onunla hep dışarıda, gece buluşurdu. Ben iki kez gördüm, ikisinde de Touma beni içeri yolladı, denk gelmemi istemezdi." Bir an duruyor, yutkunuyor. "Bir keresinde adını duydum. Touma ona Ishida dedi. Gerçek adı mı, bilmiyorum, bizde kimsenin gerçek adı yoktu zaten." Sonra, sormadığın halde, kendi içinden taşan bir detayı ekliyor ve bu detay hepsinden ağır. "Touma bizim gözümüzde her şeydi. Kimseden korkmazdı. Ama o adamla konuşurken... siz derdi. Bir tek ona." Teşekkür ettiğinde başını eğiyor, mutfağa dönerken adımları geldiğinden biraz daha düzgün.
Ayrılık anında Akira dayın yeleğinin iç cebini eliyle yoklayıp sana başıyla "bende" işareti veriyor. Gantetsu ise kapının yanındaki taş babaya, oradan hiç kalkmayacakmış gibi bir sağlamlıkla yerleşmiş durumda. Senin "konak size emanet" sözüne, mutfak yönüne kısa bir bakış atıp cevap veriyor. "Konağı bilmem, çocuk bana emanet." Bunu söylerken yüzünde gülümseme yok ama sabahki adamın söyleyeceği bir cümle de değil bu.
"Takım On İki Buçuk" ilanı ekipte karışık tepkiler yaratıyor. Ryusei elindeki kunai'ı havaya kaldırıp "Takım On İki Buçuk! Buçuk kim peki?" diye coşarken, Itsuki alın bandını düzeltip gayet ciddi cevaplıyor. "Buçuk biziz. İkimiz toplam bir ediyoruz, matematik bu." Taiga ikisine bakıp kendi genin günlerini hatırlayan birinin sırıtışıyla sırıtıyor. Bu arada Ryusei, kimse bilmesin tembihine rağmen kunaisini kuşağının en görünür yerine takmış durumda, Itsuki bunu fark edip fısıldıyor. "Kimse bilmesin dedi, sen vitrine koydun kanka." Kunai kuşağın iç tarafına, gıcırtılı bir gönülsüzlükle transfer ediliyor.
Konağın görüş hattından çıkıp iki bina arasındaki dar gölgeye girdiğinde ellerini mühre getiriyorsun. Kage Bunshin no Jutsu. Chakranın bir parçası yanından koparak şekil buluyor, kopyan sana bakıyor, talimatı kelimesiz, çünkü zaten senin aklınla dinliyor. "Görünmeden" vurgusunda başını eğiyor ve bir sonraki saniyede damların gölge hattına karışıp yok oluyor. Ryusei'nin gözleri faltaşı gibi açılıyor, ağzından kelime çıkmasına kalmadan kendi eliyle kendi ağzını kapatıyor, sır tutma görevini bu kadar fiziksel yorumlaması takdire şayan. Ambar yolunda Taiga boş durmuyor, onun sohbeti, dedikodunun istihbarata dönüştüğü o ince hatta yürüyor. "Bu arada abi, alakasız belki ama..." diyor bir ara, sesini düşürerek. "Şifa evinde çalışan bir arkadaşım var. Geçen hafta anlattı, gece yarısı biri gelmiş, sargı ve yara merhemi istemiş ama kayıt defterine isim yazdırmamış. Kendim sararım demiş, malzemeyi alıp gitmiş. Arkadaşım yüzünü görmemiş, nöbetçi şifacıyla konuşmuş adam. O zaman gururlu bir ihtiyardır diye gülmüştük." O an için bu bilgi, zihninin kenarına iliştirilmiş küçük bir not olarak kalıyor.
Ambar, kuzey duvarının dibinde, basık ve serin. Kepengin önüne geldiğinizde Itsuki çömelip menteşeleri inceliyor ve burnunu yaklaştırıp kokluyor. "Yağlanmış, taze. Ama abi... bu mutfak yağı değil. Keskin, madeni bir koku. Silah bakım yağı gibi." Toprakta, gece serinliğinin koruduğu yarım izler var, sağ ayak izleri belirgin ve derin, sol taraf ise silik, sürüklenir gibi. Adamın yalnızca kolu değil, sol tarafının tamamı hasarlı olabilir. İçerisi düzenli, çuvallar, fıçılar, raflar... Ama orta rafta, tozun çizdiği temiz bir dikdörtgen boşluk duruyor, bir kol boyu uzunluğunda, dar bir sandık ya da uzun bir kutu, yakın zamanda buradan alınmış. Ryusei rafın önünde durup kollarını iki yana açıyor, ölçüyor, Itsuki ise kepengin üst kasasındaki belli belirsiz sürtme izine bakıp mırıldanıyor. "Kepengin altından eğilmeden geçememiş, başı kasaya sürtmüş. Bir yetmiş beş, bir seksen civarı. Ryusei, iki buçuk metre diyordu-" derken "Karanlıkta herkes uzun görünür!" diye cevap geliyor.
Ve tam o cümlenin üstüne, dünya bir saniyeliğine ikiye katlanıyor.
Bilgi bir anda beynine işliyor. Kanal duvarının dibindesin ve aynı anda ambardasın. Islak taş kokusu. Duvarın dibinde ezilmiş otlar, tek düzgün tek silik aynı ayak izi seti. Duvar taşlarının arasında, omuz hizasında koyu bir sürtme lekesi, kurumuş, kahverengiye dönmüş. Kan. Sol omuz hizasında. Su ızgarasının bükülmüş telinde birkaç iplik, koyu renkli, sık dokuma, Renga'nın masasındaki kumaşın dokusu. Ve asıl mesele şu ki izler duvarı aşmıyor. Duvara kadar gelip dönüyor, dış duvarın dibini yalayarak güneye kıvrılıyor ve şifa evinin arka bahçesine çıkan bakım patikasına bağlanıyor. Adam o gece konaktan çıkmamış. İçeride kalmış. Dahası, izlerin üstünde ikinci bir set var, daha keskin kenarlı, çiy ezilmiş, bu sabaha ait. Aynı rota, saatler önce, bir kez daha yürünmüş. Klonun son duyusu patikanın ilerisinden, şifa evi yönünden yaklaşan tek kişilik, aceleci olmayan ayak sesleri, taşların üstüne düşen, kime ait olduğu seçilemeyen uzun bir gölge. Görünmeme emri ile görme ihtiyacı arasında yarım saniyelik hesap ve klonun tercihi, emir. Dağılma. Akış kesiliyor.
Kendine geldiğinde Taiga'nın eli omzunda, üç çift göz sana bakıyor, sendelemeni görüyorlar. Zihnin ise çoktan haritayı yeniden çizmiş durumda, Ishida ya da her kimse, konağın içinde ya da dibinde yaşıyor, sol tarafı yaralı, şifa evinden kayıtsız malzeme alıyor, dün gece ambardan kol boyu bir kutu aldı ve bu sabah, sen avluda kahvaltı ederken, aynı patikayı bir kez daha yürüdü. Ve dakikalar önce, o patikada birisi vardı. Belki hala orada.
Önündeki seçenekler keskinleşiyor. Ekipçe doğruca kanal noktasına koşmak, ayak sesinin sahibi uzaklaşmadıysa bu, adamı sıcağı sıcağına yakalama şansı, ama kalabalık ekip gizliliği zorlar ve çocukların güvenliği doğrudan riske girer. Şifa evinin arka bahçesine yönelmek, izlerin vardığı yer orası, Taiga'nın kayıtsız gece hastası hikayesiyle birleşince adamın yuvası ya da düzenli uğrağı büyük ihtimalle o çevrede, daha yavaş ama daha sağlam bir kuşatma. Ekibi bölmek, araziyi avucu gibi bilen Taiga'yı sessizce kanal noktasına sürüp sen şifa evini tutarken çocukları ambarın başında, bulguların ve görgü tanıklıklarının sahibi olarak güvende bırakmak, en geniş ağ, ama herkesin tek başına kaldığı an sayısı da en fazla. Ya da kim bilir, belki başka bir planın vardır. Güneş yükselmeye devam ediyor, öğlene, yani Mei'nin okumasının ve çarşıdaki tezgahın vaktine iki saatten az var. Karar anı, Shouta.
Ayrılık anında Akira dayın yeleğinin iç cebini eliyle yoklayıp sana başıyla "bende" işareti veriyor. Gantetsu ise kapının yanındaki taş babaya, oradan hiç kalkmayacakmış gibi bir sağlamlıkla yerleşmiş durumda. Senin "konak size emanet" sözüne, mutfak yönüne kısa bir bakış atıp cevap veriyor. "Konağı bilmem, çocuk bana emanet." Bunu söylerken yüzünde gülümseme yok ama sabahki adamın söyleyeceği bir cümle de değil bu.
"Takım On İki Buçuk" ilanı ekipte karışık tepkiler yaratıyor. Ryusei elindeki kunai'ı havaya kaldırıp "Takım On İki Buçuk! Buçuk kim peki?" diye coşarken, Itsuki alın bandını düzeltip gayet ciddi cevaplıyor. "Buçuk biziz. İkimiz toplam bir ediyoruz, matematik bu." Taiga ikisine bakıp kendi genin günlerini hatırlayan birinin sırıtışıyla sırıtıyor. Bu arada Ryusei, kimse bilmesin tembihine rağmen kunaisini kuşağının en görünür yerine takmış durumda, Itsuki bunu fark edip fısıldıyor. "Kimse bilmesin dedi, sen vitrine koydun kanka." Kunai kuşağın iç tarafına, gıcırtılı bir gönülsüzlükle transfer ediliyor.
Konağın görüş hattından çıkıp iki bina arasındaki dar gölgeye girdiğinde ellerini mühre getiriyorsun. Kage Bunshin no Jutsu. Chakranın bir parçası yanından koparak şekil buluyor, kopyan sana bakıyor, talimatı kelimesiz, çünkü zaten senin aklınla dinliyor. "Görünmeden" vurgusunda başını eğiyor ve bir sonraki saniyede damların gölge hattına karışıp yok oluyor. Ryusei'nin gözleri faltaşı gibi açılıyor, ağzından kelime çıkmasına kalmadan kendi eliyle kendi ağzını kapatıyor, sır tutma görevini bu kadar fiziksel yorumlaması takdire şayan. Ambar yolunda Taiga boş durmuyor, onun sohbeti, dedikodunun istihbarata dönüştüğü o ince hatta yürüyor. "Bu arada abi, alakasız belki ama..." diyor bir ara, sesini düşürerek. "Şifa evinde çalışan bir arkadaşım var. Geçen hafta anlattı, gece yarısı biri gelmiş, sargı ve yara merhemi istemiş ama kayıt defterine isim yazdırmamış. Kendim sararım demiş, malzemeyi alıp gitmiş. Arkadaşım yüzünü görmemiş, nöbetçi şifacıyla konuşmuş adam. O zaman gururlu bir ihtiyardır diye gülmüştük." O an için bu bilgi, zihninin kenarına iliştirilmiş küçük bir not olarak kalıyor.
Ambar, kuzey duvarının dibinde, basık ve serin. Kepengin önüne geldiğinizde Itsuki çömelip menteşeleri inceliyor ve burnunu yaklaştırıp kokluyor. "Yağlanmış, taze. Ama abi... bu mutfak yağı değil. Keskin, madeni bir koku. Silah bakım yağı gibi." Toprakta, gece serinliğinin koruduğu yarım izler var, sağ ayak izleri belirgin ve derin, sol taraf ise silik, sürüklenir gibi. Adamın yalnızca kolu değil, sol tarafının tamamı hasarlı olabilir. İçerisi düzenli, çuvallar, fıçılar, raflar... Ama orta rafta, tozun çizdiği temiz bir dikdörtgen boşluk duruyor, bir kol boyu uzunluğunda, dar bir sandık ya da uzun bir kutu, yakın zamanda buradan alınmış. Ryusei rafın önünde durup kollarını iki yana açıyor, ölçüyor, Itsuki ise kepengin üst kasasındaki belli belirsiz sürtme izine bakıp mırıldanıyor. "Kepengin altından eğilmeden geçememiş, başı kasaya sürtmüş. Bir yetmiş beş, bir seksen civarı. Ryusei, iki buçuk metre diyordu-" derken "Karanlıkta herkes uzun görünür!" diye cevap geliyor.
Ve tam o cümlenin üstüne, dünya bir saniyeliğine ikiye katlanıyor.
Bilgi bir anda beynine işliyor. Kanal duvarının dibindesin ve aynı anda ambardasın. Islak taş kokusu. Duvarın dibinde ezilmiş otlar, tek düzgün tek silik aynı ayak izi seti. Duvar taşlarının arasında, omuz hizasında koyu bir sürtme lekesi, kurumuş, kahverengiye dönmüş. Kan. Sol omuz hizasında. Su ızgarasının bükülmüş telinde birkaç iplik, koyu renkli, sık dokuma, Renga'nın masasındaki kumaşın dokusu. Ve asıl mesele şu ki izler duvarı aşmıyor. Duvara kadar gelip dönüyor, dış duvarın dibini yalayarak güneye kıvrılıyor ve şifa evinin arka bahçesine çıkan bakım patikasına bağlanıyor. Adam o gece konaktan çıkmamış. İçeride kalmış. Dahası, izlerin üstünde ikinci bir set var, daha keskin kenarlı, çiy ezilmiş, bu sabaha ait. Aynı rota, saatler önce, bir kez daha yürünmüş. Klonun son duyusu patikanın ilerisinden, şifa evi yönünden yaklaşan tek kişilik, aceleci olmayan ayak sesleri, taşların üstüne düşen, kime ait olduğu seçilemeyen uzun bir gölge. Görünmeme emri ile görme ihtiyacı arasında yarım saniyelik hesap ve klonun tercihi, emir. Dağılma. Akış kesiliyor.
Kendine geldiğinde Taiga'nın eli omzunda, üç çift göz sana bakıyor, sendelemeni görüyorlar. Zihnin ise çoktan haritayı yeniden çizmiş durumda, Ishida ya da her kimse, konağın içinde ya da dibinde yaşıyor, sol tarafı yaralı, şifa evinden kayıtsız malzeme alıyor, dün gece ambardan kol boyu bir kutu aldı ve bu sabah, sen avluda kahvaltı ederken, aynı patikayı bir kez daha yürüdü. Ve dakikalar önce, o patikada birisi vardı. Belki hala orada.
Önündeki seçenekler keskinleşiyor. Ekipçe doğruca kanal noktasına koşmak, ayak sesinin sahibi uzaklaşmadıysa bu, adamı sıcağı sıcağına yakalama şansı, ama kalabalık ekip gizliliği zorlar ve çocukların güvenliği doğrudan riske girer. Şifa evinin arka bahçesine yönelmek, izlerin vardığı yer orası, Taiga'nın kayıtsız gece hastası hikayesiyle birleşince adamın yuvası ya da düzenli uğrağı büyük ihtimalle o çevrede, daha yavaş ama daha sağlam bir kuşatma. Ekibi bölmek, araziyi avucu gibi bilen Taiga'yı sessizce kanal noktasına sürüp sen şifa evini tutarken çocukları ambarın başında, bulguların ve görgü tanıklıklarının sahibi olarak güvende bırakmak, en geniş ağ, ama herkesin tek başına kaldığı an sayısı da en fazla. Ya da kim bilir, belki başka bir planın vardır. Güneş yükselmeye devam ediyor, öğlene, yani Mei'nin okumasının ve çarşıdaki tezgahın vaktine iki saatten az var. Karar anı, Shouta.
